Ήρωες αλλού

Ι. Ελ–λαλ

ο Νόοτζχετζ, βασιλιάς των ιθαγενών της Παταγονίας, δεν ήθελε παιδί, γιατί του είχαν προφητεύσει ότι αν αποκτήσει γιο, αυτός θα τον σκοτώσει και θα του πάρει τον θρόνο. Η βασίλισσα όμως, παρά τις αντιρρήσεις του βασιλιά της  έμεινε έγκυος, γεγονός που κατατρόμαξε, αλλά  και εξόργισε τον Νόοτζχετζ. Επιδίωξε λοιπόν να καταβροχθίσει το έμβρυο, όταν αυτό ήταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του. Η πράξη του όμως αυτή, και σαν σκέψη ακόμα, θεωρήθηκε από τον θεό Ρατ ανόσια. Ο θεός  Ρατ επενέβη, εμπόδισε τον Νόοτζχετζ από την πράξη του, υιοθέτησε το αγόρι που είχε η βασίλισσα στην κοιλιά της και το ονόμασε Ελ-αλ.

Όταν ο Ελ-αλ μεγάλωσε, επινόησε μόνος του τα τόξα και τα βέλη, με τα οποία αντιστάθηκε  στις συνεχείς επιθέσεις του πατέρα του. Ο πόλεμος ήταν πολύ δύσκολος για τον Ελ-αλ, γιατί μαζί με τον Νοοτζχετζ τον πολεμούσε  και το γένος των Γιγάντων που ο πατέρας του είχε καλέσει σε βοήθειά του εναντίον του γιου του.  Ο ήρως Ελ-αλ όμως νίκησε τον πατέρα του και τους Γίγαντες και έγινε κυρίαρχος του κόσμου, αποδεικνύοντας ότι όντως ήταν ένας πραγματικός ήρως και άξιζε αυτός να κατέχει τον θρόνο της Παταγονίας. Ο Νόοτζχετζ τελικά αποδέχτηκε την ήττα του και αποφάσισε να εγκαταλείψει την γη με αποτέλεσμα να μείνουν οι άνθρωποι ανυπεράσπιστοι  και έτσι να αναγκαστούν να προστατεύουν μόνοι τους τον εαυτό τους, με δικά τους όπλα,  από τις δυνάμεις του κακού.

Αν προσέξει ο μελετητής της ελληνικής μυθολογίας θα καταλάβει πως σε γενικές γραμμές ο μύθος της γέννησης του Ελ – αλ θυμίζει τον ελληνικό μύθο του Κρόνου που καταβρόχθιζε τα παιδιά του, ακριβώς για να μην βρεθεί ανάμεσά τους αυτός που θα του πάρει την κυριαρχία της γης. Σε αντίθεση όμως με τον Έλληνα Δία, που διαδέχτηκε τον Κρόνο, ο Ελ-αλ, αν και κατατρόπωσε τον πατέρα του και το γένος των Γιγάντων,  δεν κατόρθωσε να θεσπίσει έναν κόσμο δικαιοσύνης ούτε να επιφέρει μια τάξη στον κόσμο.  

ΙΙ. Καλάλα Ιλούνγκα

Μιαν άλλη εκδοχή μυθικού ήρωα που υπηρέτησε την κοινωνική δικαιοσύνη είναι ο πολιτισμικός ήρωας Καλάλα Ιλούνγκα της φυλής Λούμπα και της φυλής Λούντα της κεντρικής Αφρικής. Στον ήρωα αυτόν αποδίδεται η δημιουργία της οργανωμένης κοινωνικής ζωής.

Σύμφωνα με την φυλή Λούμπα ο Καλάλα Ιλούνγκα ήταν γιος του περιπλανώμενου πρίγκιπα Μμπίντι Κιλούε και της Μπουλάντα. Αυτή η τελευταία ήταν αδελφή του πύθωνα Νκόνγκολο. Ο Νκόνγκολο ζήλεψε τον γιο της αδελφής του και ανιψιό του Καλάλα και επιδίωξε πολλές φορές και με ποικίλους τρόπους να τον δολοφονήσει, φοβούμενος μήπως του πάρει την κυριαρχία. Ο Καλάλα όμως ξέφυγε από τις παγίδες του θείου του και κατέφυγε κοντά στον πατέρα του. Εκεί οργάνωσε στρατό, τον εκπαίδευσε στην πολεμική τέχνη και κατόρθωσε σε μάχη να νικήσει και να σκοτώσει τον πύθωνα θείο του και να κυριεύσει το βασίλειό του. Στην συνέχεια ένωσε τα δυο βασίλεια, το δικό του και του θείου του, και δημιούργησε ένα ισχυρό κράτος. Στην διάρκεια της βασιλεία του θέσπισε νόμους, οργάνωσε πολιτική εξουσία και δίδαξε τους υπηκόους του τεχνικές και τις τέχνες που ευνοούν την ανάπτυξη του πολιτισμού. Μεγάλο δώρο, καθώς ως γνωστόν ο πολιτισμός είναι η κλίμακα που οδηγεί τον άνθρωπο από την θνητότητα στην αθανασία και την θέαση του θείου. Συνεπώς το βασίλειο που δημιούργησε ο Καλάλα Ιλούνγκα ήταν ένα κράτος, στο οποίο οι άνθρωποί του ευημερούσαν και ο Καλάλα μετά θάνατον λατρεύτηκε ως ήρωας.

ΙΙΙ.  Τσιμπίντα Ιλούνγκα

Για την φυλή των Λούντα ο αντίστοιχος ήρωας ονομαζόταν Τσιμπίντα Ιλούνγκα, και ήταν ο ιδρυτής της πρώτης αυτοκρατορικής δυναστείας της φυλής τους. Παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Λουέτζι, αλλά ο γάμος δεν απέδωσε απογόνους, με συνέπεια οι άνθρωποι του βασιλείου στην πλειονότητά τους να απογοητευθούν και να το εγκαταλείψουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η αυτοκρατορία να διαλυθεί και οι υπήκοοι  να μην υπηρετούν τον πολιτισμό και την δικαιοσύνη, αλλά να στραφούν πάλι πίσω στον νομαδικό και κυνηγετικό τρόπο ζωής. Μάλιστα κυνηγός έγινε και ο Τσιμπίντα Ιλούνγκα και με το πλούσιο κυνήγι που έφερνε στον οίκο του μπορούσε η όμορφη πριγκίπισσά του να ζει πλουσιοπάροχα.

Αυτά, γιατί μυθολογία έχουν και οι άλλοι λαοί.

Ο

Advertisements

Τιμή και δόξα

Το άρθρο έγραψε ο Σταμάτης Μούντριχας, άρθρα του οποίου έχω δημοσιεύσει κι άλλες φορές στο ιστολόγιό μου. Το βρίσκω ευθύβολο και πως αξίζει να διαβαστεί.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Το Πολυτεχνείο, δεν είναι κομματική γιορτή. Είναι σύμβολο της αντίστασης σύσσωμου του Ελληνικού Λαού, ενάντια στον Φασισμό και έτσι πρέπει να παραμείνει στην συνείδηση του κάθε Έλληνα.
Κάθε προσπάθεια οικειοποίησης του Αγώνα, από πρόσωπα, ομάδες ή κόμματα, ψαλιδίζει το νόημα του μεγάλου αυτού ιστορικού γεγονότος. Βεβαίως υπήρχαν παρόντες και απόντες, υπήρχαν μπροστάρηδες και άλλοιπου ακολούθησαν, όμως αυτά είναι δευτερεύοντα και αλλοιώνουν το μήνυμα του Πολυτεχνείου.
Υπήρξαν και άτομα που συμμετείχαν ενεργά πλην όμως εξαργύρωσαν τον αγώνα τους και αποτέλεσαν στην πορεία γρανάζια του συστήματος με το αζημίωτο.
Η ιδιοτελής συμπεριφορά ορισμένων δακτυλοδεικτούμενων, σε τίποτα δεν μπορεί να αμαυρώσει την Λαϊκή εξέγερση, που αποτέλεσε την απαρχή της πτώσης της Φασιστικής χούντας που μας κυβερνούσε και της επτάχρονης τυραννίας.
Δυστυχώς στις μέρες μας, τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα. Το » Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο και το » Ποτέ πια Φασισμός» μια εφιαλτική απειλή για τον λαό μας, αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη.
Δημοσιεύματα στον τύπο,αναρτήσεις στα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης και δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών κομμάτων, που υποτίθεται ανήκουν στο Δημοκρατικό τόξο, επιχειρούν να απαξιώσουν το Πολυτεχνείο, ενισχύοντας το απεχθές πρόσωπο της φασιστικής ακροδεξιάς, που ήδη κυκλοφορεί ανάμεσα μας, καταλαμβάνει θέσεις στην Βουλή των Ελλήνων που θέλει να καταργήσει, λαϊκίζοντας εκμεταλλευόμενη την δυσαρέσκεια από τις αντιλαϊκές πολιτικές, αλλά και την διεφθαρμένη συμπεριφορά των κυβερνήσεων δεκαετιών.
Στελέχη με Φασιστική δράση και παρελθόν, είναι σήμερα μέλη στην ηγετική ομάδα Δημοκρατικών κομμάτων κι αυτό όχι μόνο δεν ενοχλεί, αλλά αποτελεί και την αιχμή του δόρατος της πολιτικής τους.
Κατηγορούν την Αριστερά και το σύνολο του Δημοκρατικού κόσμου για την οικειοποίηση των λαϊκών αγώνων, κρατώντας για τον εαυτό τους την οικειοποίηση της ίδιας της πατρίδας και των συμβόλων της.
Λες και το λάβαρο των αγωνιστών στον Παλλαϊκό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, δεν ήταν η Ελληνική Σημαία.
Όσο και να παπαγαλίζουν ορισμένοι ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο, ότι η χούντα έκανε έργο στην Ελλάδα, ότι οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου » βολεύτηκαν» , ότι, ότι…, όσοι πιστεύουμε ότι ο Φασισμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας, της Ελευθερίας των λαών, των αξιών της κοινωνίας, θα κρατάμε ψηλά το λάβαρο του εναντίον του αγώνα και το Πολυτεχνείο θα αποτελεί μεγαλειώδη ιστορική στιγμή του.
Και μια μέρα σαν κι αυτήν, θα ενώνουμε την φωνή μας με κάθε Δημοκράτη που θα τρομάζει μπροστά στο αποκρουστικό πρόσωπο του Φασισμού

Θηλυκοί δαίμονες εδώ και αλλού

Λαμαστού

Η Λαμαστού είναι θηλυκός δαίμονας της ασσυροβαβυλωνιακής μυθολογίας. Θεωρείται κόρη του Άνου και της Αντού. Ο Άνου είναι θεός του ουρανού, (αυτός που βρίσκεται άνω,  ψηλά, στον ουρανό ή ο ουρανός ο ίδιος) και λατρευόταν από τους  Σουμερίους, τους Ακκάδες, τους  Ασσυρίους  και τους Βαβυλωνίους.  Η Αντού ήταν η σύντροφος του Άνου. Χωρίς άλλες ιδιαίτερες αρμοδιότητες.

Τρομερό τέρας η Λαμαστού. Περιγράφεται με τις πιο τρομακτικές εικόνες. Έχει σώμα άγριου όνου, κεφάλι λέαινας, δόντια σκύλου, νύχια γαμψά που η θέα τους αποπνέει τρόμο και φόβο, το χρώμα της είναι το μοβ του θανάτου  και από το στόμα  της βγάζει φλόγες.  Είναι καταστροφική για τον άνθρωπο, γιατί είναι ενάντια στον πολλαπλασιασμό του ανθρώπινου είδους. Διαρκώς αναζητά τρόπους και μεθόδους να καταστρέψει, να αφανίσει  τον άνθρωπο.  Ευχαριστιόταν να κατακομματιάζει ή ακόμα και να κατακαίει τα θύματά της. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός της οι άνθρωποι τρομοκρατούνταν. Κάθε κακό, κάθε τι που βασάνιζε τον άνθρωπο, από το πιο βαρύ ως το πιο ελαφρύ, προερχόταν από την Λαμαστού. Αν κάποιος ήθελε να καταραστεί αυτόν που έκρινε πως  τον αδίκησε, χρησιμοποιούσε το όνομά της εναντίον του.  Στην γραφή των ασσυροβαβυλωνίων έχουν καταγραφεί πάμπολλοι εξορκισμοί της Λαμαστού.

Λάμια

Λάμια ή Λαμώ. Θηλυκός δαίμονας. Αποτελούσε παρέα με την Βουβώ, την Γελλώ, την Γοργώ, την Έμπουσα, την Μορμώ  κλπ. Όλες αυτές θεωρούνται θηλυκοί δαίμονες και αποβλέπουν να βλάψουν τον άνθρωπο. Θεωρούνται νυχτερινά φαντάσματα και φοβέριζαν οι γονείς τα μικρά παιδιά για να τα φρονιμέψουν.

Ιδιαίτερα για την Λάμια πίστευαν ότι ρουφούσε το αίμα των ανθρώπων ανεξαρτήτως ηλικία και φύλου και τους αφαιρούσε την ζωτική τους δύναμη. Ζούσε στην Λιβύη σε ένα σπήλαιο  και εθεωρείτο κόρη του Βήλου και της Λιβύης. Αρχικά ήταν μια όμορφη κόρη που την αγάπησε ο Δίας και γέννησε μαζί της παιδιά. Η Ήρα όμως από ζήλια την  τρέλανε, και έτσι κυριευμένη η Λάμια  από μανία σκοτώνει τα παιδιά της, ασχημαίνει, μετατρέπεται σε μια φριχτή γυναικεία φιγούρα, χάνει τον ύπνο της, βγάζει τα μάτια της και τα κρατάει στα χέρια της. Αρπάζει τα μικρά παιδιά από της μάνας τους την αγκαλιά και τα καταβροχθίζει αμάσητα. Αν όμως πιαστεί, τα βγάζει από το στομάχι της άθικτα.

Ο μύθος της Λάμιας επέζησε και στην σύγχρονη ελληνική παράδοση. Παραμένουν νέες και ωραίες γυναίκες, που ξεμυαλίζουν με τα νάζια και την ομορφιά τους τούς άντρες και τους οδηγούν στην καταστροφή και τον θάνατο. Ζουν κυρίως κοντά σε πηγάδια, πηγές, ποτάμια και θάλασσες.  

Ιδιαίτερα οι Λάμιες της θάλασσας, όπως μας λέει μια παράδοση από την Αράχοβα της Λειβαδιάς «…χορεύουν και τραγουδούν πάνω από τα κύματα, πετούν ψηλά στον αέρα και πάλι από τον αέρα πέφτουν στην θάλασσα. Περισσότερο όμως από όλα τους αρέσει η τρικυμία και βρίσκουν πολύ ευχαρίστηση να πλανεύουν τα καράβια που ταξιδεύουν. Πότε με τα τραγούδια τους, πότε με φωνές τους φέρνουν τους ναυτικούς, χωρίς να το καταλάβουν, ή σε ξέρες ή σε τρόμπες, όπου τέλος πάντων δεν έχουν σωτηρία. Εκείνοι ακούν τις φωνές και τα τραγούδια και θαρρούν πως είναι από την στεριά. Διευθύνονται εκεί, οι φωνές ακούγονται μακρύτερα, προχωρούν, όσο που πνίγονται». (Νικολάου Γ. Πολίτη, Παραδόσεις,  Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού, Τ. Α΄, εκδ. γράμματα, Αθήνα 1994, σελ. 369).

Ποιος δεν συνδέει αμέσως την παράδοση της Αράχοβας με τις Σειρήνες , που συνάντησε στα ταξίδια του ο Οδυσσέας και το πώς αποπλανούσαν τους ναυτικούς. Την παράδοση αυτήν, που έρχεται από την πολύ βαθειά αρχαιότητα,  διασώζει ο Όμηρος στο μ, στ. 35-50 της  Οδύσσειας.

Κριτήρια επιλογής προτύπου

Με ποιά κριτήρια ένας πρωταγωνιστής οποιουδήποτε γεγονότος μετατρέπεται σε ήρωα ή πρότυπο για τους υπόλοιπους ανθρώπους και κυρίως για τα νέα παιδιά;
Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή!!!
Σχολείο και οικογένεια έχουν τον πρώτο ρόλο αντιβιοτικού στους επικίνδυνους ιούς των ΜΜΕ. 
🔸 Πώς γίνεται μονίμως η πλάκα και ο χαβαλές να περνάει στο επίπεδο της κοινωνικής καταξίωσης και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό; 
🔸 Σύγχρονα ήθη: Κάνε ο,τιδήποτε και με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να γίνεις αναγνωρίσιμος και μετά αυτή την αναγνωρισιμότητα χρησιμοποίησέ την και πάλι με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να τα «κονομήσεις» για να ζήσεις. Ανάποδος ο δρόμος και αδιέξοδος όπως κάθε ανάποδος δρόμος. 
🔸 Η γρήγορη και αναίτια αναγνώριση έρχεται μόνο με έκπτωση αξιοπρέπειας και έχει πάντα σαθρό υπόβαθρο, γιατί τίποτα, το οποίο χτίζεται τόσο γρήγορα και βιαστικά, δεν μπορεί να έχει και διάρκεια. 
🔸 Τα ΜΜΕ, κυρίως τα ιδιωτικά, δίνουν βήμα σε όποιον μπορούν πραγματικά να ελέγξουν, σε όποιον μπορούν να κάνουν μαριονέτα στα χέρια των εμπορικών τους στόχων, σε όποιον δέχεται να ξεπουλήσει το οτιδήποτε στον βωμό της όποιας διασημότητας. 
🔸 Διασημότητα χωρίς πραγματική και ουσιαστική επιτυχία, χωρίς κοινωνικό και πολιτιστικό εκτόπισμα δεν υπάρχει. Διάσημη ήταν η Κάλλας και ο Dr. Παπανικολάου και πολλοί ακόμα ανάλογοί τους, που μας κάνουν υπερήφανους. 
🔸 Ο οποιοσδήποτε απλά αναγνωρίσιμος με DNA των σύγχρονων τηλεοπτικών φαινομένων, τύπου Καρντάσιαν, είναι Καραγκιόζης και μαϊντανός. Το ανησυχητικό είναι, πως τα παιδιά μας διάσημο θεωρούν ακριβώς αυτόν, αφού οι πραγματικά ξεχωριστοί αποκρύπτονται από το σύστημα για ευνόητους λόγους. 
🔸 Νομίζουμε πως τάσεις τύπου Τραμπ, όπου προκλητικοί άνθρωποι, που όχι μόνο δεν έκρυψαν αλλά επένδυσαν επάνω στον τραμπουκισμό τους και στον σεξισμό τους, κατάφεραν να πείσουν ανθρώπους να τους ακολουθήσουν, προσφέροντάς τους τεράστια δύναμη, είναι άμοιρες της σύγχρονης κατάντιας;
🔸Όσοι έχετε παιδιά, ρωτήστε στον εαυτό σας: θεωρείτε πραγματική ευχή το να μοιάσει το παιδί σας μ’όλους τους προβεβλημένους μαϊντανούς των καιρών μας; Αν ναι, συγχαρητήρια! Είσαστε στον σωστό δρόμο. Αν όχι, τότε γιατί αναβαθμίζετε όλους τους Mr. και Mrs. τίποτα αυτού του κόσμου;

Το άρθρο έγραψε ο φίλος, αγαπητός μου μαθητής από το 2ο Λύκειο Αγίων Αναργύρων, Νίκος Μιχαλόπουλος, παιδαγωγός και συγγραφέας. Ως δασκάλα του είμαι πολύ υπερήφανη που είχα την ευκαιρία να του προσφέρω τις γνώσεις μου. Ως άνθρωπος και παιδαγωγός είμαι διπλά υπερήφανη, γιατί ασκεί την παιδαγωγική με πίστη με λόγο, έργο και γραφή, προσφέρει την ψυχή τους στους νέους μας για ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα. Γιατί τα παιδιά μας είναι το μέλλον μας.

Ανεβάζω το άρθρο του στο ιστολόγιό μου με την άδειά του και με σεβασμό στην γραφή και στο ύφος του. Άλλωστε είναι άψογα. Πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός που του διόρθωνα τις εκθέσεις. Σήμερα ο ίδιος αγωνίζεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα της πραγματικότητας. Και θαυμάζω τον αγώνα και την προσπάθειά του.

Tο Αεροπλάνο

Ο φίλος μου  Σταμάτης Μούντριχας είναι και λογοτέχνης.  Γράφει όμορφες ιστορίες από το χωριό του με ντοπιολαλιά. Αξίζει τον κόπο να διαβαστούν τόσο γιατί έχουν απλή αλλά ενδιαφέρουσα ροή όσο και γιατί διατηρούν μια γλώσσα που γρήγορα ούτε η ανάμνησή της δεν θα υπάρχει. 

Εννοείτε ότι δεν έχω προσθέσει, διορθώσει, αφαιρέσει ούτε κόμμα από το κείμενο. 


Ο μπάρμπα-Λουκάς δεν είχε ιδέα τι πα να πεί αερόπλανο. Που να το φανταστεί ο έρημος, ότι ήτανε μπορετό, ένα τόσο μεγάλουρο σιδερένιο πουλί θα πάγαινε μισοούρανα, δίχως να πέφτει. Δω πάντως που τα λέμε τσαί λόγος να μη γένεται, ήτανε τσαι λιγά αραφρύς ο κακομοιράτσης. Ήτανε λίγο αφαιρεμένος ο δύστυχος. Για τούτο κάθε λίγο τσαι λιγάτσι, βρισκέτανε μπροστά σε ένα καινούριο πάθημα. Όλοϊδια όπως τσαι σήμερο.
Σήμερο, άνοιξε τα γκαβά του πο τα μαύρα μεσάνυχτα. Είχε μαθές ανοιγμένα δουλειές με φούντες. Πρωτού να φέξει ο θεός τη μέρα, πήρε το γαϊδούρι τσαι τα μάτια του μαζί τσαί τράβηξε για τα Κρεμαστιανά. Πήρε κοντά του τσαι τον τενεκέ του πετρελαίου να μαζώξει τη ρετσίνα πο τα πεύκα που είχε πο τσαιρό χτυπημένα. Κίνησε να μαζεύει πο του Καλλία τη βρύση τσαί άει- άει κόλλητσε ίσα με το μαναστήρι στην Κλίβανο. Φέτος τα πεύκα δακρύζανε δίχως σταματημό. Δίνανε, καλού Θεού. Έριξε τη ματιά του στον τενεκέ. Κοντόγιωμος. Ρε μπραβός!!!
Συλλογίστη για μία στιγμή να πεταχτεί ίσα με τον Προφήτη-Ηλία για να μπιτίσει το ξάγι, αλλά σα να ντιριέτανε. Άστοδιάλο, κάθε μέρα- κάθε μέρα το ίδιο παπαβαγγέλιο. Άθρωπος ήτανε. Δω χάμου το ζουντανό που ήτανε ζουντανό τσαι το νόγαγε πο μοναχός του ότι το είχε κοψομεσάσει πο τη φορτωμή.Σα να το λυπήθη το γαϊδουράτσι του.
Κωλοκάθησε σε μία κοτρώνα σιμά στο Αγίασμα να ξαποστάσει, ήπιε τσ΄έβρεξε το τσεφάλι του περνώντες τρείς βολές τα δάχτυλα τσατσάρα στα μαλλιά, έκοψε τσαι κοπάνησε στ΄αυτί ένα λελούδι πο το σαμπούκο να πεντοβολίσει τσαι τοιμάστη για πίσου. Όχι θα καθήσει να σκάσει. Αρή-μαυρή τσαι πο νωρίς στο σπίτι. Με τον ήλιο τα βγάζομε, με τον ήλιο τα βάζομε΄. Τι έχουνε τα έρημα τσαί ψοφάνε;
– Πρρρρρ……..πρρ, σι Μαρίκα σιιιι, έκανε στη γαϊδούρα του. Φουκαριάρα, στάσου μία στιγμή, δε σ΄έχου γω για ψόφο. Στραβοκαλιτσάστης έρημη. Άλλά σάματις έχου τσαί μυαλό; Φορτώνουνε το ζό μονόπαντα; Ποίος έχασε το μυαλό του να το βρού εγώ. Τέρμα τσαι τελείωσε.΄Μέχρι δωχάμου ήτανε. Πο δώ τσαι μπρός θα πάρου τα μέτρα μου.
Έτσι πήρε το λεπόν τα μέτρα του ο μπάρμπα- Λουκάς. Κοπάνησε τον τενεκέ στον εδικόνε του τον ώμο, όπως κάνουνε οι αργάτες που κουβαλάνε το τσιμέντο στα γιαπιά τσαι καβαλίκεψε τσ΄αυτός στη γαϊδούρα παριάσελα. Είπαμε, να ξεκουράσει το ζουντανό πο τη φορτωμή, αλλά όχι να παγαίνει τσ΄αυτός με τα ποδάρια!! Τσαι του Θεού ν΄αρέσει.
Στη στράτα που γύριζε για το χωριό, δε θά ΄χε σκαπετήσει κόμα για τ΄Αγιωργήτικα, άκουσε πο μακριά τη βουή. Τί γένεται ρε, συλλογίστη. Μελίσσι έχει φύγει τέτοια εποχή; Μπαααααα…..δεν είμαστε στα κατα καλά μας μου φαίνεται. Όσο παγαίνει, τόσο μεγαλώνει το βούισμα. Φραγκάστη, ματαφραγκάστη, γούρλωσε τις ματούρες του κατε κεί που ακουγέτανε η βουή, μέχρι που στα τελευταία το είδε.
-Παναγία μου, Άγιε μου Χαράλαμπε, σταυροκοπήθη, τι μεγάλουρο πουλί είναι τούτο; Όσου χρονού είμαι τέτοιο πετούμενο δεν έχουνε ματαδεί τα ματάτσα μου. Ωωχου Χριστέ μου βόχτα με. Τραγκουνάρα μου, βάλε το χεράτσι σου τσαι θα σου ανάψου μία λαμπάδα ίσα με το μπόι μου. Τούτο όσο έρκεται κατε πάνου μου, ούλο τσαι πιό μεγάλο γένεται, ούλο τσαι πιό φασαρία κάνει.
Ήρτε, ήρτε λεπόν το ανεγνώριστο πουλί, το αερόπλανο δηλαδής, πάνου τσαι κατεπάνου του, έφτασε πο πάνου πο το τσεφάλι του. Γύρναγε τσ΄ αυτός το τσεφάλι πίσου τσαι κατεπίσου τσ΄έτρεμε σα ντο καλαμόφυλλο πο το φόβο του.
– Συχώρα με Παρθένα μου, γλίτωσε με πο το μαυρόπουλο τσαι τουτη δω τη δόση τσαι δεν πρόκετε να σου ματαζητήσου χάρη. Έτσι τσαι με πάρει χαμπάρι, μία χαψά θα με κάνει , μαζί με τη γαϊδούρα. Να κουτσουλίσει που λέει ο λόγος, πάει με κουμούλωσε.
Ευτυχώς που ο Θεός είναι μεγάλος. Τονε προσπέρασε. Κάνει λιγά κουράγιο, γυρίζει να ματαδεί κατε που έκανε, ώσπου άξαφνα τσαι χωρίς να το καταλάβει, μπαααααμ.!!! του πέφτει ο τενεκές πο την πλάτη τσαι σκορπίστη η ρετσίνα μεσ΄τους αδραχτυλούς, τα τριβόλια , τα ασπειλάθια τσαι τις γουρλομάτες. Άει μάζευτη.
Του ΄ρτε να βάλει τα κλάματα. Τζάμπα ο κόπος του σήμερο, με το κωλόπουλο που φανερώθη μπροστά του. Γυρίζει τσ΄αυτός κατεκεί που το είδε να πογέρνει τσαι ούλο νεύρα του τραβάει δύο ξεγυρισμένα φάσκελα. Φασκέλωνε τσαι το καταριώτανε με ούλη τη δύναμη της ψυχής τσαι της φωνής του.
– Ιιιιιιιιι, τσεί τσαι πάρα τσεί, τσαι πάρα πέρα κόμα. Να μη σώσει Παναγία μου να ματαγυρίσει στη φωλιά του. Να δώσει ο Θεός να μη ματαδεί τα πουλάτσα του.

Καλημέρα, πατριώτες, οικογενειάρχες, φίλοι μου!!!

Ο φίλος μου Σταμάτης Μούντριχας έγραψε και ανάρτησε στο φμπ ένα πολύ δυνατό άρθρο, καταπέλτης της υποκρισίας. Το ανεβάζω στο ιστολόγιό μου, χωρίς να αγγίξω ούτε κομμα.

Είναι προφανές ότι οι περισσότεροι από τους πολιτικούς που ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί, έλειπαν από το μάθημα των θρησκευτικών την ημέρα που ο Χριστός πήρε το δρόμο της προσφυγιάς για την Αίγυπτο. Προφανές είναι επίσης ότι πολλοί εκ των «αρίστων» αγνοούν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι ο Χριστός σταυρώθηκε γιατί δίδαξε στην ανθρωπότητα την αγάπη, την συγνώμη και την ανοχή και με αυτό το «αλλήλους» της διδασκαλίας του ήθελε να πει ότι κανένας δεν εξαιρείται ούτε από την εθνικότητα ούτε από το χρώμα, ούτε από την θρησκεία του.
Είναι γνωστό ότι αυτοί οι κατ΄ευφημισμόν Χριστιανοί, που υπερηφανεύονται για την καθαρότητα του αίματος τους, θεωρούν εαυτόν απ΄ευθείας απόγονο των Αρχαίων Ελλήνων, αγνοούν ότι οι αρχαίοι τους πρόγονοι θεωρούσαν ιερή την φιλοξενία και την περιφρούρηση της ιερότητας αυτής της συμπεριφοράς, είχαν αναθέσει στον αρχηγό του Δωδεκάθεου τον Δία, τον οποίο μάλιστα ονόμαζαν Ξένιο.
Ενώ ο Ελληνικός λαός στην συντριπτική του πλειοψηφία απέδειξε ότι έχει στο DNA του αυτά τα βασικά στοιχεία της θρησκευτικής και ιστορικής του καταγωγής, εν τούτοις ο πολιτικός φανατισμός και ο θρησκευτικός φονταμεταλισμός που η ακροδεξιά εισάγει στην πολιτική ζωή του τόπου, μαυρίζει ψυχές και μολύνει τα ευγενή αισθήματα των Ελλήνων. Εξευτελίζουν όλα αυτά για τα οποία όσοι ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, υπερηφανευόμαστε ως Έλληνες, όσα χαρακτηρίζουν την φυλή μας, το φιλότιμο, την αλληλεγγύη, την φιλοξενία, την κατανόηση, το προστρέξιμο στην ανάγκη.
Αυτοί οι αρχιερείς της μισαλλοδοξίας που κηρύττουν το μίσος κατά των προσφύγων και των μεταναστών, αλλά και εναντίον όσων δεν έχουν τις ίδιες αιμοβόρες ιδέες μ΄αυτούς είναι οι ίδιοι πολιτικοί μετανάστες, που μεταναστεύουν από κόμμα σε κόμμα για να μπολιάσουν με την απεχθή ιδεολογία τους όποιον μπορούν. Κι ακόμη χειρότεροι είναι αυτοί που τους αποδέχονται, χάριν των βρόμικων ψήφων που κουβαλάνε και που μ αυτούς ελπίζουν ότι θα κατακτήσουν την εξουσία.
Έτσι, ο Φασισμός και ο Ναζισμός που σύσσωμος ο Ελληνικός λαός πολέμησε και έδιωξε με το αίμα του από την πόρτα, φιλοδοξεί να μπει μεταμφιεσμένος στο σώμα της πατρίδας απ΄το παράθυρο.
Είμαι βέβαιος ότι πολλοί από εμάς, θα πάμε στην κάλπη να ψηφίσουμε ότι απευχόμαστε να μας συμβεί. Τότε θα έχουμε κερδίσει μια τεράστια ήττα κατά της πατρίδας, κατά της θρησκείας και κατά της οικογένειας, που τόσο υποκριτικά χρησιμοποιούν ως σύνθημα αυτοί που στην πραγματικότητα τα έχουν γραμμένα στα παλαιότερα φασιστικά τους άρβυλα.

Σ

ΠΕΡΙ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

Το άρθρο έγραψε και ανάρτησε στο φμπ ο Σταμάτης Μούντριχας, αγαπητός φίλος, μαθητής, όταν υπηρετούσα στο Αυλωνάρι Ευβοίας, οπτικός και με πολύ μεγάλη οξυδέρκεια στο να αντιλαμβάνεται την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Εννοείται ότι δεν άλλαξα ούτε κόμμα.

 

Στον δημόσιο διάλογο και ιδιαίτερα εντός της βουλής των Ελλήνων, θα έπρεπε ίσως να υπήρχε ένας κώδικας δεοντολογίας.
Σαφώς ο λόγος μπορεί να είναι κριτικός, αυστηρός, ακόμη και καυστικός, αλλά ο τρόπος που εκφέρεται, οι λέξεις που χρησιμοποιούνται, πρέπει να μην ξεπερνούν τα όρια της ευπρέπειας, να αποτελούν δείγμα του πολιτισμού.
Γιατί τόσο η Ελληνική γλώσσα, όσο και η λειτουργία του Δημοκρατικού πολιτεύματος, αποτελούν για κάθε Έλληνα περιουσιακό στοιχείο, κληρονομικό δικαίωμα, που αναγνωρίζεται από την παγκόσμια κοινότητα.
Ο χυδαίος λόγος και η αγοραία συμπεριφορά, στερείται επιχειρημάτων και χρησιμοποιείται κυρίως από άτομα μειωμένης μόρφωσης, ανύπαρκτης παιδείας, που επιχειρείται από άτομα κενά που προσπαθούν να επιβάλουν την γνώμη τους με την βία ή να δικαιολογήσουν την βίαια και άνομη συμπεριφορά τους, με τον βίαιο, αισχρό λόγο. Κύμβαλα αλαλάζοντα η στην νεώτερη Ελληνική, τενεκέδες ξεγάνωτοι, θορυβούντες.
Οι εκπρόσωποι του Έθνους διαπαιδαγωγούν με τον λόγο και την συμπεριφορά τους τον λαό και οι πολιτικοί βρίσκονται σε μία αμφίδρομη σχέση με τους ψηφοφόρους τους.
Αυτός είναι ο λόγος που εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τους υποστηρικτές της φασιστικής Χρυσής Αυγής, τους ψηφοφόρους του Αδωνη Γεωργιάδη. Κραυγές, ύβρεις, απειλές, λεξιλόγιο πεζοδρομίου, προσωπικές επιθέσεις με προσβλητικές εκφράσεις, με ειρωνεία. Καμία συναίσθηση ούτε που βρίσκονται , ούτε τι εκπροσωπούν.
Υπάρχουν βέβαια και οι ηθικοί αυτουργοί, οι αρχηγοί των κομμάτων, που διεκδικούν την ψήφο των απαίδευτων, των κενών ιδεολογικά, των διαβιούντων με το βίαιο ζωώδες ένστικτο, αυτών που δεν άγγιξε ο πολιτισμός, που χρησιμοποιούν για διαβατήριο στην κοινωνική ζωή την αυθάδεια, την λεκτική και όχι μόνο βία, διεκδικώντας το ακαταλόγιστο, που χρειάζονται αυτά τα στοιχεία, τύπου Γεωργιάδη, για να συμπεριφερθούν με τρόπο που και αυτοί θα ήθελαν , αλλά η θέση τους δεν το επιτρέπει.
Ο λόγος αυτός όμως, είναι διχαστικός, προτρέπει τους κομματικά εμπαθείς να υπερακοντίζουν, να μην νοιώθουν την ανάγκη να δικαιολογήσουν γενικευμένους χαρακτηρισμούς, να μην μπορούν να αντιληφθούν την ειδοποιό διαφορά του » είσαι ψεύτης» από το » αυτό δεν είναι αληθές» .
Η Ελληνική γλώσσα, ο Ελληνικός πολιτισμός, το έχω πεί πολλές φορές, δεν είναι μόνο πλούτος, αλλά αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους της ύπαρξης του ίδιου του Έθνους. Η αποδόμηση τους ξεκινάει εντός του ναού που οφείλει να τα υπερασπίζεται. Την Βουλή των Ελλήνων. Του θεσμού της Βουλής των Ελλήνων.
Μια Βουλή που τείνει να γίνει άβουλη, χωρίς διαβούλευση, αλλά με συμπεριφορές που κατά την γνώμη μου υπονομεύουν ό,τι αντιπροσωπεύει η έννοια του να είσαι και να αισθάνεσαι Έλληνας. Κι αυτή η βάναυση συμπεριφορά σε βάρος της πατρίδας να γίνεται από αυτούς που την επικαλούνται, γιατί δεν έμαθαν την διαφορά ανάμεσα στις λέξεις «πατριώτης» και «πατριδοκάπηλος».  Γιατί ορισμένοι ηθελημένα και πολλοί αθέλητα πολεμούν ανελέητα αυτό που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται.