Θεομαχία

 

Η Ρέα περίμενε με υπομονή τον μικρούλη Δία, αυτό το όνομα δόθηκε στον νεογέννητο θεό, να θηλάσει, για να πάρει τις θεμελιακές του δυνάμεις από το μητρικό γάλα. Μόλις αποθήλασε ο μικρός και κοιμήθηκε στην ασφαλή αγκαλιά της, η Ρέα αποχαιρέτησε τους δικούς της. Πριν φύγει όμως τους φανέρωσε πως θα πήγαινε τον μικρό Δία στην Κρήτη.

-Εκεί, τους είπε, θα τον κρύψω στο «Αἰγαῖον Ὃρος», «Ιδαίον Άντρον» θα το λένε οι άνθρωποι αργότερα, όπου το θείο βρέφος θα προστατεύεται από τους Κουρήτες και θα τρέφεται από την Αμάλθεια Αίγα,  για να μεγαλώσει γρήγορα.  Οι Κουρήτες θα προετοιμάσουν τον νέο ηγέτη του σύμπαντος. Θα του διδάξουν τον μεγάλο του προορισμό, που είναι να γίνει ο ίδιος παράδειγμα ήθους και δικαιοσύνης στους ανθρώπους, αφού πρώτα διώξει τον πατέρα του από την εξουσία και αφού την μοιραστεί μαζί με τα αδέλφια του.

-Αυτό είναι κάτι καινούργιο, αναφώνησε ο Υπερίων, ούτε ο Ουρανός δέχτηκε ποτέ να μοιραστεί την εξουσία του ούτε και ο Κρόνος. Κυνήγησαν και οι δύο με πείσμα την μονοκρατορία. Να λοιπόν που ένας νέος επίδοξος άνακτας δεν διστάζει να κάνει ένα βήμα πίσω στις φιλοδοξίες του, προκειμένου να οδηγήσει την ανθρωπότητα ένα βήμα μπροστά.

-Θα το κάνει όμως, αν θέλει να παραμείνει στην εξουσία, είπε η Γαία.

Έτσι και έγινε. Ο Τιτάνας Υπερίων έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση, συνεπώς είχε κάθε λόγο να τριγυρίζει πολύ συχνά πάνω από το όρος, στην σπηλιά του οποίου μεγάλωνε ο νέος θεός, ο μελλοντικός πατέρας θεών και ανθρώπων. Και πράγματι σύμφωνα με τις προφητείες και τις επιταγές, όταν μεγάλωσε ο Δίας, όταν ένοιωσε άντρας, ανέβηκε στο ανάκτορο του Κρόνου και πατέρα του. Μόλις τον είδε ο κοσμοκράτορας τον αναγνώρισε αμέσως και ταράχτηκε. Ένοιωσε βαθειά στην ψυχή του πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, που θα κλείσει τον κύκλο και της δικής του βασιλείας. Έκρυψε όμως τις σκέψεις του  και χωρίς να σηκωθεί από τον θρόνο του ρώτησε υπεροπτικά τον Δία τι ζητά. Με θάρρος ο γιος του ξεκαθάρισε τον σκοπό της παρουσίας του εκεί.

-Τα αδέλφια μου, ο Άδης και ο Ποσειδώνας, τα οποία κρατάς ακόμη φυλακισμένα στα σπλάχνα σου, καθώς και εγώ ζητούμε να αποχωρήσεις από την εξουσία αυτού του κόσμου και να μας παραχωρήσεις τον θρόνο. Όσο καιρό κυβέρνησες, έδειξες απληστία για τα εγκόσμια. Κατάπιες τα παιδιά σου, γιατί δεν ήθελες να χάσεις την εξουσία. Αποδείχτηκες αχάριστος, γιατί κλείδωσες τα αδέλφια σου, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες, στα τάρταρα, τους στέρησες την ελευθερία από φόβο προς την δύναμή τους. Και γενικά η όλη πολιτική σου ήταν μονόπλευρη, απολυταρχική  και αδηφάγα προς τους άλλους Τιτάνες, αλλά και προς τα ζώα της γης, τα οποία ουδέποτε έδειξες να τα νοιάζεσαι, αντίθετα  δεν δίσταζες να τα καταβροχθίζεις.

Όση ώρα ο Κρόνος άκουγε το κατηγορητήριο εναντίον του από τον γιο του, σκεφτόταν τρόπους  να αντιμετωπίσει τον ανταγωνιστή του θρόνου του. Δεν θα υποχωρούσε βέβαια χωρίς να πολεμήσει, όπως έκανε ο Ουρανός. Θα έδινε την μάχη του ως το τέλος. Γιατί όποιος δεν αντιστέκεται, όποιος παραδίνεται αμαχητί, είναι από την αρχή νικημένος.

-Τί σκέπτεσαι να κάνεις; Ρωτά τον Δία τραχιά. Γιατί δεν περιμένεις βέβαια από μένα να φύγω, επειδή μου το ζητάς. Ο θρόνος είναι δικός μου, αγωνίστηκα να τον κερδίσω από τον Ουρανό και δεν πρόκειται να τον παραχωρήσω ούτε σε σένα ούτε στα αδέλφια σου, τα οποία, σου θυμίζω, είναι ακόμα θαμμένα μέσα μου και εγώ κανονίζω την ζωή τους.

-Δεν θα κρατήσει αυτό για πολύ ακόμη, του απάντησε με το ίδιο θάρρος ο Ζεύς. Επειδή όμως δεν θέλω να χρησιμοποιήσω βία, σε προκαλώ σε μονομαχία. Ο ηττημένος θα κάνει ό,τι ο νικητής του ζητήσει.

Ο Κρόνος βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός. Αν έλεγε ότι δεν δέχεται να μονομαχήσει, θα τον κατηγορούσαν για δειλό. Αν όμως σηκωνόταν αμέσως να αντιμετωπίσει τον φουριόζο νεαρό, είχε ελπίδα να νικήσει. Ήταν γερός, δυνατός και είχε πείρα. Τα ζύγισε όλα προσεκτικά και πήρε το ρίσκο. Σηκώθηκε όρθιος. Στάθηκε απέναντι από τον Δία. Έβγαλε τα ρούχα του. Φάνταξε ένας γυμνός γίγαντας. Το ίδιο αμέσως έκανε και ο Δίας. Και σε τίποτε δεν υστερούσε από τον πατέρα του σε κορμοστασιά και μεγαλείο. Οι δύο γυμνοί άντρες  αναζήτησαν γρήγορα γη. Κατέβηκαν από το βουνό στην πεδιάδα και ήλθαν στα χέρια. Η μονομαχία κράτησε πολλές ημέρες. Την παρακολούθησε με ενδιαφέρον όλο το σύμπαν. Και την μια η νίκη έγερνε προς τον Κρόνο και την άλλη η νίκη έγερνε προς τον Δία. Έκανε τόση δυνατή εντύπωση και είχε τέτοια τεράστια απήχηση στον κόσμο η πάλη αυτή, ώστε χιλιάδες χρόνια μετά οι άνθρωποι την περνούσαν στην ποίησή τους, όταν μιλούσαν για μονομαχίες δυνατών ανδρών. Όπως στην μονομαχία του Διγενή και του Χάροντα.

Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια

Κι όθε χτυπάει ο Διγενής το αίμα αυλάκι κάνει

Κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει.

Όμοια αποδείχτηκαν σε αυτόν τον αγώνα και οι δύο σκληροί και ανελέητοι μονομάχοι. Τελικά λύγισε ο Κρόνος. Ο Δίας ως νεότερος είχε τεράστιες αντοχές και κατέβαλε τον πατέρα του. Σωριασμένος στο έδαφος ο κοσμοκράτορας, νικημένος και ντροπιασμένος άκουγε το σύμπαν να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει τον νέο νικητή. «Ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς».  Έμεινε σε αυτήν την θέση κάμποσο, τόσο, όσο άρεσε στον Δία.  Κατόπιν ο Δίας τον βοήθησε να σηκωθεί και να καθίσει σε μια πέτρα.

-Τώρα, του λέει, ήλθε η ώρα να απελευθερώσεις τα αδέλφια μου. Να τα βγάλεις από μέσα σου.

Ο Κρόνος υπάκουσε, άνοιξε το τεράστιο στόμα του  και έσκυψε. Σύντομα άρχισαν να βγαίνουν από μέσα του τα παιδιά του. Μαζί, βγήκε και η σπαργανωμένη πέτρα, η πέτρα της απάτης.

Advertisements

Κοινή γαρ η τύχη…

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ, την Κύμη, ο Σταμάτης Μούντριχα, οπτικός και για μένα και πολύ καλός φιλόσοφος και θυμόσοφος, έγραψε.

«Μικρός κι ασήμαντος ο άνθρωπος, μπροστά στο μοναδικό βέβαιο γεγονός που θα συμβεί στην ζωή του. Τον θάνατο. Θλίβεται για το τραγικά αναπόφευκτο, όταν συμβαίνει στον συνάνθρωπό του, στον διπλανό του και σταυροκοπιέται ευχαριστώντας τον Θεό του, που δεν επέλεξε τον ίδιο ή προσφιλές του πρόσωπο, φτύνει και στον κόρφο του να ξορκίσει το κακό. Να διευρύνει το φάσμα της προστασίας του, με Θεούς και δαίμονες.
Είναι η στιγμή της πρόχειρης αυτοκριτικής, όσο να τελειώσει η διαδικασία της εξόδιας ακολουθίας και της ταφής και μετά ΄΄ οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους΄΄.
Η ζωή συνεχίζεται και αλίμονο, πρέπει να συνεχίζεται.
Στον θάνατο όμως, σκύβουμε το κεφάλι, τιμάμε τον νεκρό και σεβόμαστε τους ανθρώπους που βιώνουν τον πόνο της μεγάλης απώλειας. Ειδικά όταν ο εκλιπών είναι νέος άνθρωπος.
Δεν χρειάζονται υπερβολικές συμπεριφορές, βαρύγδουπες κουβέντες και δηλώσεις, δεν προσφέρεται η στιγμή για δημόσιες σχέσεις, δεν απαλύνει τον πόνο να αναζητάς την ευκαιρία να υπενθυμίσεις το πόσο αγαπητός ήταν και πόσο φιλικά σε αντιμετώπιζε ο εκλιπών στην ζωή.
Αυτός που πρέπει να ξέρει, ξέρει. Αναγνωρίζει τα συλλυπητήρια της υποκρισίας και των δημοσίων σχέσεων, ακόμη και από την εκκωφαντική σιωπή αυτού που δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που νοιώθει. Μαθαίνει ότι δήλωσες ότι με το ΄΄ δεν πρόκειται να κλείσεις μάτι΄΄ αφορούσε την προγραμματισμένη νυχτερινή σου έξοδο και γνωρίζει ότι όταν τελειώσει το ΄΄πανηγύρι΄΄ θα μείνει μόνος του να παλέψει με τα αναπάντητα γιατί.
Ούτε στην κοινή γνώμη παίζουν κανένα ρόλο οι αόριστες και γενικόλογες αναφορές στον θάνατο, όταν έχεις αποδείξει ότι δεν σέβεσαι την ζωή.
Για μένα, ο οφειλόμενος σεβασμός στον θάνατο, είναι η συνέχεια του σεβασμού στην ζωή των συνανθρώπων σου.
Το τραγικό γεγονός που χτύπησε την πόρτα του γείτονα, όσο και να το ξορκίζεις, μπορεί εν δυνάμει να χτυπήσει την πόρτα του καθενός. Και ο θάνατος φυσικά.
Όταν θα μάθουμε να σεβόμαστε την ζωή του άλλου, αλλά και την δική μας, τότε θα μάθουμε να σεβόμαστε και τον θάνατο. Γιατί και ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, δεν είναι το τέλος της.
Αλίμονο, όταν ο άνθρωπος εκφράζει την γνώμη του, επικαλούμενος την πείρα του.

Μίκης Θεοδωράκης: «Ή τώρα ή ποτέ»!

Μίκης Θεοδωράκης: «Ή τώρα ή ποτέ»! Κι όταν λέω «ποτέ», το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες»…
Είσαι νέος… Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το.
Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…

Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες. Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι. Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της. Κι όλα αυτά επειδή δεν αντέδρασες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. Η ένδοξη χώρα των Ελλήνων, η ποτισμένη από αίμα ηρώων και μαρτύρων, το λίκνο της Ρωμηοσύνης, στα βάρβαρα χέρια του 4ου Ραΐχ και των συνεργατών του. Αμαχητί. Τι τραγική ειρωνεία…
Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι. Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας. Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου.
Μάθε, λοιπόν, ότι τα αποθέματα του υπεδάφους μας είναι αμύθητης αξίας. Η αξία του ορυκτού μας πλούτου ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Πρόσφατα, σε μεγάλη εκδήλωση που όλα τα μέσα απέκρυψαν (Ίδρυμα Κακογιάννη, 7-11-12), ειδικοί επιστήμονες βεβαίωσαν, για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, ότι μόνο τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εκτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Κι εκτός του ανυπολόγιστης αξίας, υπεδάφους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γεωγραφική μας θέση, μας καθιστά παγκόσμιο κόμβο εμπορίου. Ότι η ναυτιλία μας είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως κι η αξία του τουρισμού μιας τέτοιας, νησιωτικής κι όχι μόνο, χώρας είναι ανυπολόγιστη.
Πως θα ανεχθείς να δεσμεύονται όλα αυτά τα έσοδα σε ένα «Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας» με στόχο την -ες αεί- αποπληρωμή του μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους; Αντιλαμβάνεσαι τώρα την έσχατη προδοσία που συντελείται; Κατανοείς γιατί οι «σύμμαχοί» μας, μας… «σώζουν» μέσω Μνημονίων από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν; Για να μας κατακτήσουν χωρίς να υποψιαστούμε και να καταφέρουν το μεγάλο ξεπούλημα της γης μας. Βλέπεις γιατί τα παπαγαλάκια του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν, χρόνια ολόκληρα τώρα, να σε πείσουν ότι όλα γίνονται «για το καλό σου»; Για να σε κατακτήσουν αδιαμαρτύρητα. Για να σε κατακτήσουν ολοκληρωτικά. Γιατί όποιος κατακτά τις συνειδήσεις, κατακτά ολοκληρωτικά…
Έκρυψαν τα όπλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια. Σ’ έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν. Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, «Έλληνες» και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί.
Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη «δημοκρατία» που μας σέρβιραν. Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις. Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν. Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να ‘ρθουν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.
Μην τους αφήσεις! Θυμήσου τους αγώνες των προγόνων σου και τίμα το αίμα που χύθηκε ως τα σήμερα. Εμπνεύσου απ’ το φρόνημα των αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους. «Να ‘ρθει ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θανα είμαι», έλεγε ο Μακρυγιάννης απηχώντας το διαχρονικό ανυπέρβλητο πνεύμα του Ελληνισμού.
Αγάπα την πατρίδα σου! Αγάπα την άδολα, μακριά από μισαλλοδοξία. Αγκάλιασε τον συμπατριώτη σου αληθινά, ό,τι κι αν πρεσβεύει «ιδεολογικά». Δεν είναι αυτός ο εχθρός σου. Αυτοί που σε σαγήνευσαν με τις υποσχέσεις τους και θέλησαν να σε κάνουν συνένοχο με τα ρουσφέτια τους, αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Αυτοί που σ’ αποκοίμισαν όσο θαύμαζες τον εκσυγχρονισμό τους, σ’ είχαν προγραμματίσει να ξυπνήσεις μέσα σε εμφύλιο σπαραγμό.
Ξύπνα αδελφέ πριν το μοιραίο! Μην περιμένεις τίποτα απ’ όσους διαχειρίζονται»πολιτικά» την κατάσταση. «Αλίμονο στους αγώνες που κρέμονται από τα χαρτιά. Το γένος δεν χρειάζεται τα χαρτιά κανενός για τη λευτεριά του. Έχετε πίστη; Έχετε καρδιά; Αλλιώς καθίστε εκεί που κάθεστε. Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες και τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας», έκραζε πριν δύο αιώνες ο Παπαφλέσσας.
Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο «ΟΧΙ»! Να πεις το νέο «Μολών Λαβέ»! «Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται»!
Δεν είσαι μόνος σου στον αγώνα αυτό. Πολλοί είμαστε αυτοί που αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε οι πρώτοι Έλληνες στην τρισχιλιετή ιστορία αυτού του Έθνους που θα σκύψουν, ομοθυμαδόν, το κεφάλι στον κατακτητή. Έστω και καθυστερημένα, ξεσηκωθήκαμε, πολεμάμε και θα νικήσουμε! Ένωσε τη σπίθα του αγώνα σου μ’ αυτήν του διπλανού σου. «Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει». Για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, μ’ αληθινή δημοκρατία και υγιή πατριωτισμό!
Και μη ξεχνάς το που χρωστάς… «Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθουν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί». (Κ. Παλαμάς).
Μίκης Θεοδωράκης

Φωτογραφία του Manolis Poulios.

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ – Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΙ

Το άρθρο έγραψε ο Νίκος Μιχαλόπουλος. Εκφράζει άψογα όσα προβληματίζουν τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Γι αυτό το αναρτώ, πάντοτε με την άδειά του, στο ιστολόγιό μου, γιατί αξίζει να διαβαστεί από όλους.

Προσπάθησα πολύ να παραμείνω σιωπηλός πολύ καιρό τώρα σχετικά με το νέο τηλεοπτικό φαινόμενο που ακούει στο όνομα Survivor. Όμως όταν ένα φαινόμενο οποιουδήποτε χώρου και οποιωνδήποτε κριτηρίων το χρίζουν ως τέτοιο, περνάει στο επίπεδο του κοινωνικού φαινομένου και μάλιστα με ύποπτες προεκτάσεις, τότε ίσως η σιωπή δεν είναι και η καλύτερη πρακτική.
Αρχικά, όταν η προσωπική γνώμη είναι αρνητική, η σιωπή είναι ένας τρόπος άμυνας, προσπαθώντας να μη δώσεις μεγαλύτερη αξία σε κάτι που πιστεύεις πως δεν έχει. Από ένα σημείο όμως και μετά η σιωπή μπορεί να εκληφθεί και ως συμφωνία και εδώ η κατάσταση αλλάζει ουσιαστικά. Εξάλλου, έχοντας τη δυνατότητα να επισκέπτομαι πολλά και διαφορετικής σχολικής βαθμίδας σχολεία, έζησα από κοντά το πέρασμα του  εν λόγω τηλεοπτικού προϊόντος στις ζωές των μαθητών και την ταύτιση μαζί του και αυτό με τρόμαξε. Άκουσα σε πολλά σχολεία ομάδες παιδιών να αυτοβαφτίζονται ως διάσημοι ή μαχητές και είδα σε κάποιο σχολείο καθηγητή φυσικής αγωγής να χωρίζει τους μαθητές του στις παραπάνω κατηγορίες σε κάποιο αθλητικό του παιχνίδι.
Και ρωτάω:
•ποιά η σχέση ενός τέτοιου τηλεοπτικού προϊόντος με τον αθλητισμό και ποιά η σχέση του με την εκπαίδευση γενικότερα;
•πώς καταφέρνει ένα τηλεοπτικό show, όποιο κι αν είναι αυτό, να είναι σημείο αναφοράς μια ολόκληρης κοινωνίας;
•με ποιά κριτήρια ένας πρωταγωνιστής οποιουδήποτε γεγονότος μετατρέπεται σε ήρωα ή πρότυπο για τους υπόλοιπους ανθρώπους και κυρίως για τα νέα παιδιά;
•ποιά η σχέση της κοινωνίας ευρύτερα, ποιό το αποτέλεσμα του φαινομένου και κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι τυχαίο ή εξυπηρετεί ευρύτερες πολιτικές ή κοινωνικές ανάγκες;
Προσωπική άποψη έχω, όμως τα ερωτήματα τα εκθέτω ως προβληματισμούς σε όσους διαβάσουν το άρθρο μαζί φυσικά με τις υπόλοιπες σκέψεις μου.
Την τελευταία ώθηση να διατυπώσω δημόσια τη γνώμη μου μου την έδωσε η εικόνα των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν σε κινηματογράφο να παρακολουθήσουν όλοι μαζί ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού παιχνιδιού, ενισχύοντας τον συντοπίτη παίχτη του και πολλές πια αναφορές στα ΜΜΕ στα πρόσωπα του παιχνιδιού, που αρχίζουν και αντιμετωπίζονται ως νικητές μεγάλων διακρίσεων που επιστρέφουν στη χώρα τους από κάποιον αγώνα ζωής στον οποίο τίμησαν την πατρίδα τους.
Θα τρελαθούμε εντελώς;
Πραγματικά αυτό είναι μια ομάδα ανθρώπων που προφανώς στην πιο παραγωγική στιγμή της ζωής τους, λόγω ηλικίας και μόνο, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν ό,τι κάνουν, που μάλλον δεν είναι και πολύ σημαντικό ή ακριβώς επειδή δεν έχουν τι να κάνουν, αποφασίζουν να ενταχθούν σε ένα σκληρό reality show, στο οποίο κυρίως εκτός των όποιων άλλων ικανοτήτων τους έχουν να επιδείξουν τα σωματικά τους προσόντα, έξ´ού και η υποχρεωτική ή προαιρετική γύμνια και φυσικά ίντριγκες και πάθη, γιατί διαφορετικά η ύπαρξη καμερών θα περιοριζόταν στο κομμάτι των αθλητικών δραστηριοτήτων; Η δε ψηφοφορία του κοινού στην οποιαδήποτε διάκριση του οποιουδήποτε παίχτη αποδεικνύει πως δεν μιλάμε για αντικειμενική διάκριση βάσει προσπάθειας και ικανοτήτων, αλλά για διάκριση επιπέδου χαβαλέ, διασκέδασης, αντίδρασης ή ο,τιδήποτε άλλο χαρακτηρίζει αυτό που σου δίνει το κοινό, που σε παρακολουθεί την ώρα που τρώει τα σουβλάκια του, τις πίτσες του και πίνει τις μπύρες του, κάνοντας κυρίως πλάκα.
Πώς γίνεται όμως η πλάκα να περνάει στο επίπεδο της κοινωνικής καταξίωσης και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό; Ποιό είναι το μήνυμα που για άλλη μια φορά περνιέται στα νέα παιδιά, γιατί για αυτά έχει μεγαλύτερη ουσία η συζήτησή μας; Κάνε ο,τιδήποτε και με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να γίνεις αναγνωρίσιμος και μετά αυτή την αναγνωρισιμότητα χρησιμοποίησέ την και πάλι με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να κονομήσεις για να ζήσεις. Ανάποδος ο δρόμος και αδιέξοδος όπως κάθε ανάποδος δρόμος, γιατί πρώτα κοπιάζεις να διακριθείς σε ό,τι κάνεις και αφοσιώνεσαι και εξ” αυτού να αναγνωριστείς και όχι φυσικά πρώτα να αναγνωριστείς και μετά αυτό να το χρησιμοποιήσεις για να πετύχεις τον στόχο σου. Και όλοι φυσικά γνωρίζουμε πως η γρήγορη και αναίτια αναγνώριση έρχεται μόνο με έκπτωση αξιοπρέπειας και έχει πάντα σαθρό υπόβαθρο, γιατί τίποτα το οποίο χτίζεται τόσο γρήγορα και βιαστικά δεν μπορεί να έχει και διάρκεια.
Πώς να πείσεις ένα παιδί να δουλέψει σκληρά και να αφοσιωθεί σε αυτό που αγαπά και κάνει, όταν σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΟΒΕ, του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών το 36% των πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σήμερα είναι άνεργοι και το 57% των εργαζομένων που απέκτησαν πτυχίο μετά το 2011 λαμβάνουν μισθό που κυμαίνεται από 400 έως 800 ευρώ, ενώ ο νικητής του survivor θα λάβει έπαθλο 100.000 ευρώ, κάνοντας τί; Και το χειρότερο, έστω και προσωρινά μέχρι να ξεφουσκώσει ή σκάσει το μπαλόνι, όπως είναι η τύχη κάθε μπαλονιού, θα λάβει και μια θέση στα  ΜΜΕ, αναλόγου ύφους, ήθους, κύρους και ταυτότητας, επηρεάζοντας τις επόμενες στρατιές αγνών μικρών παιδιών, που στα πρόσωπά τους θα συναντήσουν τον ήρωά τους χωρίς κριτήριο, γνώση και συναίσθηση, όπως είναι και το φυσικό για αυτή την ηλικία. Και έτσι φτάνουμε πολύ εύκολα στα φαινόμενα τύπου Big Brother, τύπου Kardasian, τύπου δήθεν talent shows, όπου αποθεώνεται το «τίποτα» και αποκαθηλώνεται το «κάτι», ενώ ταυτόχρονα απομονώνεται όποιος και ό,τι έχει κάτι σημαντικό να πει, όποιος έχει κάτι σημαντικό να επιδείξει. Και φυσικά ούτε αυτό είναι τυχαίο. Τα ΜΜΕ, κυρίως τα ιδιωτικά, δίνουν βήμα σε όποιον μπορούν πραγματικά να ελέγξουν, σε όποιον μπορούν να κάνουν μαριονέτα στα χέρια των εμπορικών τους στόχων, σε όποιον δέχεται να ξεπουλήσει το ο,τιδήποτε στον βωμό της όποιας διασημότητας. Μα για ποιά διασημότητα μιλάμε; Διασημότητα χωρίς πραγματική και ουσιαστική επιτυχία, χωρίς κοινωνικό και πολιτιστικό εκτόπισμα δεν υπάρχει. Διάσημη ήταν η Κάλλας και ο Dr. Παπανικολάου και πολλοί ακόμα ανάλογοί τους, που μας κάνουν υπερήφανους.  Ο οποιοσδήποτε απλά αναγνωρίσιμος με DNA των παραπάνω σύγχρονων τηλεοπτικών φαινομένων είναι Καραγκιόζης και μαϊντανός. Ας μην τα μπερδεύουμε. Το ανησυχητικό είναι πως τα παιδιά μας διάσημο θεωρούν τον δεύτερο, αφού ο πρώτος αποκρύπτεται από το σύστημα για ευνόητους λόγους.
Αυτό πραγματικά θέλουμε; Νομίζετε πως καταστάσεις τύπου Τραμπ, όπου προκλητικοί άνθρωποι, που όχι μόνο δεν έκρυψαν αλλά επένδυσαν επάνω στον τραμπουκισμό τους και στον σεξισμό τους, κατάφεραν να πείσουν ανθρώπους να τους ακολουθήσουν, προσφέροντάς τους τεράστια δύναμη, είναι άμοιρες των φαινομένων που συζητάμε; Γενιές λοβοτομημένων ανθρώπων, που εκπαιδεύτηκαν ώστε να αποδέχονται σκουπίδια, να αποθεώνουν τη φτήνια, να αποδέχονται την αναξιοπρέπεια και να θάβουν την κριτική τους σκέψη τώρα αποφασίζουν και για τις τύχες των άλλων, στέλνοντας επικίνδυνους ανθρώπους στην εξουσία. Αυτή είναι η διαδρομή κσι αυτή η κατάληξη. Ας μην γελιόμαστε. Το ζητούμενο δεν είναι ο τυχαίος νικητής ενός ανύπαρκτου ουσιαστικά αγώνα, ούτε η χαζή παρουσιάστρια, που ενώ δεν ξέρει να μιλά ούτε ελληνικά, παρουσιάζεται ως πετυχημένη, ούτε η γυμνή τραγουδίστρια που από φωνή διαθέτει κορμάρα, ούτε ο μαστροπός που συστήνεται ως δημοσιογράφος, ούτε τόσοι και τόσοι άλλοι σύγχρονοι «θρύλοι» ενός σύγχρονου life style, που αναζητά εύκολους καταναλωτές και φυσικά όχι σκεπτόμενους ανθρώπους.
Όσοι έχετε παιδιά κάντε αυτή την απλή ερώτηση στον εαυτό σας: «θεωρείτε πραγματική ευχή το να σας πει κάποιος το παιδί σας να μοιάσει με όλους τους παραπάνω προβεβλημένους των καιρών μας;» Αν ναι, συγχαρητήρια! Είσαστε στον σωστό δρόμο. Αν όχι, τότε γιατί αναβαθμίζετε όλους τους Mr. και Mrs. «τίποτα» αυτού του κόσμου; Το παράδειγμά μας δεν είναι μια από τις σημαντικότερες μεθόδους διδασκαλίας, είναι η μοναδική και αυτό για ένα και μόνο λόγο, τα παιδιά μας μας αντιγράφουν, γιατί μας αγαπάνε, μας προσέχουν, γιατί μας ξεχωρίζουν, μας τοποθετούν ψηλά στο αξιακό τους σύστημα, γιατί είμαστε σημαντικοί για τα ίδια. Δεν είναι κρίμα να τους οδηγήσουμε στον δρόμο της ψευτιάς και του δήθεν; Δεν λέω να απομονωθούμε και να κλειστούμε στο σπίτι μας, υιοθετώντας μια αυστηρότητα για όλους και για όλα, φτάνοντας στο επίπεδο του γραφικού και του αναχρονιστικού. Λέω απλά να βάλουμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή θέλει τον κόσμο να μένει σπίτι του απαθής για όλα αυτά τα σημαντικά δικαιώματα, εργασιακά, κοινωνικά, πολιτικά, που του αμφισβητούνται, αλλά να βγαίνει στους δρόμους για να χειροκροτήσει τους νικητές του Survivor.
Ο πραγματικός άραγε Survivor στην εποχή μας ποιός είναι;
Ο πραγματικός άραγε Survovor στην εποχή μας ποιός θέλουν κάποιοι να είναι;
Μήπως η πραγματική επανάσταση στην εποχή μας είναι να κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας ή τουλάχιστον αυτού του είδους τις τηλεοράσεις που αναδυκνύουν σε ήρωες τα χθεσινά μας τα λερωμένα τ’άπλυτα τα παραπεταμένα;
Μήπως μας αξίζει κάτι καλύτερο;
Μήπως αξίζει στα παιδιά μας μια άλλη προοπτική;
Μήπως;
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Νίκος Μιχαλόπουλος 
Συγγραφέας – Εκπαιδευτικός – Πρωταθλητής ακοντισμού – Ακτιβιστής

»Ονειρεύομαι  Θέλω  Μπορώ»
————————————————————–

Δ. Λιαντίνης, γράμμα στην Διοτίμα

Θεωρώ ότι τα λόγια αυτά που έγραψε ο πολύ σπουδαίος πανεπιστημιακός δάσκαλος Δημήτρης Λιαντίνης είναι προφητικά και διδακτικά. Πάνω από όλα είναι πολύ σημαντικά και ανάλογα με την πορεία της ζωής του. Έτυχε να τον γνωρίσω στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, όταν έκανα το διδακτορικό μου, και συνεργάστηκα κι εγώ μαζί του. Εκείνο που πάντα με εξέπληττε και με έκανε αυθόρμητα να στέκομαι προσοχή στην παρουσία του ήταν η αγάπη και ο σεβασμός που του είχαν οι φοιτητές του. Τέτοια, που με έκανε να πιστεύω ότι πράγματι αυτός ο δάσκαλος είχε  κάτι το ξεχωριστό, το μαγικό θα έλεγα.

Δημήτρη  Λιαντίνη θα σε θυμόμαστε πάντοτε και όχι μόνον μέσα από τα βιβλία σου.

 

Το πρωί της 1ης Ιουνίου 1998 ο καθηγητής φιλολογίας, Δημήτρης Λιαντίνης έφυγε από το σπίτι του στη Ν.Κηφισιά. Στο γραφείο του είχε αφήσει ένα γράμμα για την κόρη του Διοτίμα στο οποίο έγραφε:

«Διοτίμα μου, Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης. Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι. Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού. Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει…. Έζησα έρημος και ισχυρός. Λιαντίνης

Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές** Σολωμού στη Ζάκυνθο κ’ Λυκούργου στη Σπάρτη.»…

Ηθική κατάπτωση

 

 

Το άρθρο έγραψε ο αγαπητός μου φίλος και μαθητής μου Σταμάτης Μούντριχας, οπτικός. Όπως συμβαίνει πάντα με όλα του τα άρθρα, είναι επίκαιρος στην πολιτική του αντίληψη, καίριος και μέσα στα πράγματα. Στην προκειμένη περίπτωση μέσα στα ελληνικά πράγματα.

Όπως πάντα, δεν άλλαξα ούτε ένα γράμμα.

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!

Ξέρω ότι η οικονομική κρίση που μας βασανίζει, θα μας βασανίσει πολύ μέχρι να περάσει. Αυτό με κάνει να βλέπω με μισό μάτι, τα κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα και τους πολιτικούς που διαδραμάτισαν ρόλο για να την φτάσουν στην κατάντια της.
Ξέρω όμως ότι αργά και βασανιστικά θα περάσει.
Αυτό που δεν ξέρω αν περάσει ποτέ, είναι η ηθική κατάπτωση του λαού, η απαξίωση των αρχών και των αξιών που χαρακτήριζαν την φυλή και το Έθνος, η απεμπόληση των παραδόσεων και εν γένει της ιστορίας του, η νοοτροπία που έχει αποχτήσει, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την δημόσια ζωή.
Κι αυτός είναι ένας λόγος σοβαρός και συγχρόνως πολύ επικίνδυνος, να μην θέλω ούτε να δω, ούτε να ακούσω όλο αυτό το συνάφι, που καμαρώνει κιόλας για όσα έχει πετύχει.
Ένας λαός προσκυνημένος, σαν τους ηγέτες του, που στα επαγγέλματα-λειτουργήματα ΄΄ μιζάρετε΄΄ σαν τους ηγέτες του, που διαφθείρει και διαφθείρεται σαν τους ηγέτες του, που φιλάει κατουρημένες ποδιές αντί να διεκδικεί αυτό που δικαιούται, που μαϊμουδίζει ξένες ζωές και συνήθειες, που βάζει το προσωπικό του συμφέρον πάνω απ΄όλα, αλλά που δεν γνωρίζει στην πραγματικότητα ποιο είναι αυτό.
Ένας πνευματικός κόσμος είτε σε νιρβάνα είτε να ΄΄πουλάει πνεύμα΄΄ , γρανάζι στη μηχανή του συστήματος.
Ένα ιερατείο για το μαγαζάκι της εκκλησίας του, διεκδικεί με πάθος και με μίσος την εγκόσμια εξουσία και φυσικά το παγκάρι.
Μια νεολαία που ονειρεύεται να κάνει καριέρα στα οικονομικά κέντρα, στα κέντρα των αποφάσεων κι ας είναι αυτές οι αποφάσεις σε βάρος του λαού από τον οποίο προέρχεται.
Όλα είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις δεκαετίες τώρα. Η διαπαιδαγώγηση του λαού, στηρίχθηκε στην κλεψιά, στην ρεμούλα, στην διαφθορά, στο ψέμα, στην υποκρισία και σε κάθε ταπεινό ένστικτο των κυβερνώντων.
Σκέφτομαι πως στην πραγματικότητα δεν αγαπούν, αλλά απλά καπηλεύονται την πατρίδα. Ή μήπως με την ένταξη τους στην λογική της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν πατρίδα????

Η Εθνική ομοψυχία αποτελεί ανάγκη ύπαρξης.

Για άλλη μια φορά δημοσιεύω στο ιστολόγιό μου την ανάρτηση στο φέις μπουκ του φίλου και μαθητή μου Σταμάτη Μούντριχα. Είναι πέρα για πέρα αληθινό, ουσιαστικό και με εκφράζει απόλυτα και πιστεύω πως όχι μόνον εμένα.

Οίκοθεν νοείται ότι ουδεμία παρέμβαση έκανα στα γραφόμενά του. Ούτε καν για να διορθώσω τα κόμματα ως σημεία στίξεως.

KΑΛΗΜΕΡΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!

Η μη απόφαση μετ΄επαίνων του προχθεσινού Eurogroup, αποτελεί τρανή απόδειξη όσων κατά καιρούς ισχυρίζομαι, για την τύχη της Ελλάδας, μέσα σ΄αυτήν την Ε.Ε.
Μπορεί για τους περισσότερους από εσάς, υπεύθυνη αυτής της κατάστασης να είναι η σημερινή κυβέρνηση, αλλά παρά τις δικές της ευθύνες για την διαχείριση της κατάστασης, η κατάσταση έχει προκύψει από τις ενδοτικές πολιτικές που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.
Με κλοπές, διαπλοκές, μίζες και κακή διαχείριση, οδήγησαν την χώρα σε οικονομική κατάρρευση. Είμαστε πτωχευμένοι από το 2009, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί.
Η οικονομική κατάρρευση, συνδέεται άμεσα με την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Αυτό δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να το κατανοήσουν όσοι στελεχώνουν το πολιτικό σύστημα με προεξάρχοντες τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Είναι ανάγκη να σας θυμίσω τι έλεγαν ο Σημίτης για την ΟΝΕ, ο Παπανδρέου για το Δ.Ν.Τ. και τα φερέφωνα τους στα κανάλια της διαπλοκής??? Ο ανεκδιήγητος Πρετεντέρης ομολόγησε.
Κάτω από τις συνθήκες ομηρείας που τεχνιέντως και με την προδοτική συμπεριφορά των δικών μας δημιούργησαν, η Ελλάδα έγινε μοχλός για τους δικούς τους γεωστρατηγικούς και γεωοικονομικούς σκοπούς.
Ξένοι και ντόπιοι προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η Ε.Ε. αποτελεί πανάκια δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, ότι τάχα θα μπορούσε με μάγια να λύσει κάθε πρόβλημα που αφορούσε την χώρα είτε οικονομικό είτε σχετικό με την εξωτερική πολιτική.
Είναι ανάγκη να σας θυμίσω ότι η ανύπαρκτη Ε.Ε. ως Ευρωπαϊκή οντότητα ούτε την οικονομία, ούτε την εξωτερική πολιτική για την προάσπιση των Ελληνικών συμφερόντων βοήθησε, ούτε καν τα σύνορα της χώρας μπόρεσε να εγγυηθεί????
Η πραγματικότητα αδέρφια είναι ότι οι προστάτες και σύμμαχοι μας υποβίβασαν στην Β! Εθνική, μας κατέστησαν τριτοκοσμική χώρα, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Το Δ.Ν.Τ. με τους επαχθείς όρους του, τα ηθελημένα λογιστικά λάθη του και την τακτική του, υποχρέωσαν την Ε.Ε. να αποχωρήσει των ευθυνών και των υποχρεώσεων έναντι κράτους μέλους του. Στην σύγκρουση δε των συμφερόντων που ο καθ΄ένας απ αυτούς εκφράζει, η Ελλάδα βρίσκεται στην μέση και όπως όλοι γνωρίζουν, κατέστη ο καρπαζοεισπράκτορας της ιστορίας.
Στεγάσαμε αδέρφια τα συμφέροντα της χώρας στο γύφτικο τσαντίρι της Ε.Ε. και όχι μόνο δεν δικαιωθήκαμε αλλά καταντήσαμε θύματα στυγνής και άτεγκτης κηδεμονίας. Προτεκτοράτο, που λέγαμε παλιά στο Κ.Κ.Ε.
Δυστυχώς, με όσα εγώ καταλαβαίνω, ο κόσμος και ιδιαίτερα οι νέοι, δεν αντιλαμβάνονται την δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα.
Ίσως όλη αυτή η προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε. να έχει εξουδετερώσει τα Εθνικά μας αντανακλαστικά. Η κοινωνική και Εθνική συνοχή, έχουν δεχτεί καίρια πλήγματα. Μας έχουν διαλύσει σαν κράτος.
Ακόμη και οι ΄΄επαναστατικές΄΄ φωνές του αντιεξουσιαστικού χώρου, ούτε στην ρητορεία τους δεν περιέχουν την προάσπιση των Εθνικών μας συμφερόντων, των λαϊκών συμφερόντων. Σκάνε τις μπόμπες τους στον γάμο του Καραγκιόζη.
Επιμένω ότι δεν είναι καιρός για αντιπαραθέσεις σε ιδεολογικό επίπεδο, ούτε για φανατισμούς και κοπαδοποίηση στα μαντριά των κομμάτων εξουσίας. Αυτή η πατρίδα είναι δικιά μας. Και των αριστερών και των δεξιών. Αυτούς δεν τους νοιάζει από ποιον θα την πάρουν. Γιαυτό η Εθνική ομοψυχία, αποτελεί ανάγκη ύπαρξης.
Οι φασίστες καραδοκούν στην γωνία, να μετατρέψουν το Εθνικό σε Εθνικιστικό.
Αυτή η άθλια Ε.Ε. του Σόϊμπλε με τα μνημόνια , την λιτότητα και την υποταγή των λαών στα συμφέροντα που εκπροσωπεί, αν δεν καταστραφεί, θα φάει πολύ κοσμάκη.