Αρχαίο Μυστικό

Αγαπημένοι μου κι αγαπημένες μου,

είμαι τόσο συγκινημένος από την αποδοχή που είχε η απαγγελία του ποιήματός μου «Αρχαίο Μυστικό», που ανάρτησα την προηγούμενη Κυριακή! Με περιβάλατε με τόση αγάπη και με κάνατε με τα σχόλιά σας τόσο περήφανο! Ζητήσατε να δημοσιεύσω και το ποίημα με τους στίχους κι εγώ έφτιαξα ένα lyric video, έτσι ερασιτεχνικά για να σάς ευχαριστήσω! Χαίρομαι που καρπώνομαι την φιλία σας! Να είστε όλοι καλά και να χαίρεστε την αγάπη σας!

#lyricvideo#ποίηση#GiorgosManthos#panelliniospoiitikosdiagonismos#archaiomystiko

ΑΡΧΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Σ’ αναζητώ στου ταξιδιού

τις άοκνες φτερούγες,

να δίνεις φλόγα και πνοή

σ’ αφτέρουγη λαλιά,

σύγνεφα ν’ αποσχίζονται

στην κόγχη που κεντούσες

με κεραυνό που απλώνεται

στη ρίμα της βροχής.

Κι εκεί στου ήλιου την πυρά

που σβηεί την σκοτοδίνη,

να θυσσανώνεις τη σκιά

αστείρευτης πηγής,

στην κρήνη που ευφραίνονται

όλοι οι ανθοί στη φύση

κι όπου τ’ αγρίμια μάργωσαν

στου δένδρου τη θωριά.

Σε ψάχνω στα βαθύπλοα

σκάφανδρα των κρυμμένων

σημάτων που ξεβράστηκαν

σε άδυτα βυθών,

στα ανοιχτά των θαλασσών

θλιμμένων οριζόντων

που μαρτυρούν παράπονα

ξέμπαρκων εποχών.

Κι εκεί σε κύματα πνιχτά

που βράχος δεν τα στέργει,

γλάροι να κρώζουν εχθρικά

σε δίνη μαρασμού,

ο δεκαπεντασύλλαβος

στη γέφυρα σφαλίζει

πυξίδα από αλάβαστρο

χαμένου αστερισμού.

Σε βρήκα λυγερόκορμη

να σε πολιορκούνε ιππότες,

κλέφτες και φρουροί

αρχαίων μυστικών

κι εσύ θρύλους να πλέκεις

κι όνειρα να γνέθεις στα μαντήλια

που τους πετάς αγέρωχα

να πράττουν το ορθό.

Οι ποιητές, ατρόμητοι φύλακες

της μορφής σου

που ακέραια αντέξανε

στο μένος του καιρού,

να μάχονται πά’ στη στροφή

στου ήθους τ’ ακροβόλι

εσένα ν’ ενθρονίσουνε

στον στίχο τ’ ουρανού.

Σ’ είδα στου ονείρου μου

τ’ απάνθισμα

να ευωδιάζεις μύρο,

να κελαηδάς νανούρισμα

θλιμμένου αηδονιού.

Κι έγειρα να σ’ αφουγκραστώ,

ν’ αγγίξω τον σφυγμό σου

που πάλλεται σε κλίμακα

μινόρε του λυγμού.

Η θλίψη σου, σφραγίδα σου,

έρωτα που ανασαίνει

κι ο ίαμβος γλυκολαλιά

του πόνου του βωβού,

η δύναμη που την ψυχή,

μα και το νου ανασταίνει

και που κινεί τα νήματα

του αιώνιου ταξιδιού.

Γιώργος Μάνθος

Γ´Έπαινος

9ος Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός

υπό την αιγίδα του Συνδέσμου Φιλολόγων Λευκάδας, του Δήμου Λευκάδας και της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Αρχαίο μυστικό

Το ποίημα έγραψε ο Ιατρός Γιώργος Μάνθος

.
Σ’ αναζητώ στου ταξιδιού 

τις άοκνες φτερούγες, 

να δίνεις φλόγα και πνοή 

σ’ αφτέρουγη λαλιά,
σύγνεφα ν’ αποσχίζονται 

στην κόγχη που κεντούσες 

με κεραυνό, που απλώνεται
στη ρίμα της βροχής.

Κι εκεί, στου ήλιου την πυρά 

που σβηεί την σκοτοδίνη, 

να θυσσανώνεις τη σκιά
αστείρευτης πηγής,
στην κρήνη που ευφραίνονται 

όλοι οι ανθοί στη φύση 

κι όπου τ’ αγρίμια μάργωσαν 

στου δένδρου τη θωριά.

Σε ψάχνω στα βαθύπλοα 

σκάφανδρα των κρυμμένων, 

σημάτων 

που ξεβράστηκαν σε άδυτα βυθών,
στα ανοιχτά των θαλασσών θλιμμένων οριζόντων 

που μαρτυρούν παράπονα
ξέμπαρκων εποχών.

Κι εκεί σε κύματα πνιχτά 

που βράχος δεν τα στέργει, 

γλάροι να κρώζουν εχθρικά

σε δίνη μαρασμού,
ο δεκαπεντασύλλαβος 

στη γέφυρα σφαλίζει πυξίδα 

από αλάβαστρο χαμένου αστερισμού.

Σε βρήκα λυγερόκορμη 

να σε πολιορκούνε 

ιππότες, κλέφτες και φρουροί
αρχαίων μυστικών
κι εσύ, 

θρύλους να πλέκεις κι όνειρα 

να γνέθεις στα μαντήλια, 

που τους πετάς
αγέρωχα να πράττουν το ορθό.

Οι ποιητές, 

ατρόμητοι φύλακες 

της μορφής σου, 

που ακέραια αντέξανε 

στο μένος του καιρού,
να μάχονται πά’ στη στροφή, 

στου ήθους τ’ ακροβόλι 

εσένα ν’ ενθρονίσουνε
στον στίχο τ’ ουρανού.

Σ’ είδα στου ονείρου μου 

τ’ απάνθισμα 

να ευωδιάζεις μύρο, 

να κελαηδάς νανούρισμα 

θλιμμένου αηδονιού.

Κι έγειρα να σ’ αφουγκραστώ, 

ν’ αγγίξω τον σφυγμό σου, 

που πάλλεται 

σε κλίμακα μινόρε του λυγμού.

Η θλίψη σου, σφραγίδα σου, 

έρωτα, που ανασαίνει 

κι ο ίαμβος γλυκολαλιά 

του πόνου του βωβού,
η δύναμη που την ψυχή, 

μα και το νου ανασταίνει 

και που κινεί τα νήματα 

του αιώνιου ταξιδιού.

Το ποίημα έγραψε ο Γιώργος Μάνθος. Με το ποίημα αυτό ο ποιητής έλαβε μέρος στον 9ο λογοτεχνικό διαγωνισμό, που οργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς και Λευκάδας. Το ποίημα διακρίθηκε και βραβεύτηκε με τον τρίτο έπαινο.

Ο γιατρός και ποιητής με το ποίημα του αυτό φέρνει μπροστά μας την μούσα της ποίησης και της ξαναδίνει τον ιερό της χαρακτήρα. Έτσι η ποίηση μεταμορφώνεται σε θείο πνεύμα που ταξιδεύει στο σύμπαν και αναμοχλεύει όνειρα και μνήμες. Ο ποιητής την αναζητά παντού, στην φύση, στην θάλασσα, στο φως, στο σκοτάδι, στα μυστικά του κόσμου, στα αρχέγονα σύμβολα. Τελικά την βρίσκει μέσα στον άνθρωπο ως δύναμη ζωής που δυναμώνει την ψυχή και τον νου με τα ιερά της εργαλεία, τον ρυθμό, τον παλμό, το μέτρο. Πρόκειται για το ιαμβικό μέτρο, που είναι το πρώτο μέτρο με το οποίο εκφράστηκε ποιητικά ο λαός και έκανε το πρώτο και μεγάλο του βήμα προς τον θεό.

To φως μες στο σκοτάδι

Άντζι Ραυτοπούλου

Φευγαλέα εντύπωση η νύχτα
γλιστρά απαλά στο μοναχό δωμάτιο.
Ξέμεινα εδώ στης κάμαρης 

το ξοδεμένο κλάμα,
αγαπούσα πολύ τα ταξίδια,
ώσπου βρήκα εσένα να κλαις
και μίκρυνε ο κόσμος.
Έψαξα τον χρόνο μου

στον χρόνο σου,
την άδολη αγάπη 

στα στενά της αμαρτίας,
την σπάθη να κόψω τα ρολόγια
στην ανοιξιάτικη ισημερία,
την συνείδηση έψαξα,
σαν κίτρο ολόπικρο να την γλυκάνω,
τον πόλεμο, βρίσκοντας την ειρήνη
στα θλιμμένα σου μάτια·
τα σφαχτάρια έκαναν κατοχή 

στην ψυχή μου
κι αγέρωχες ώρες μετρούσαν 

τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα 

στο σανδαλόξυλο
που ´καιγε στις νεκρικές πυρές 

του κόσμου.

Σ´είδα τρυφερά ν´ασπάζεσαι
τα ολογράμματα των αστεριών,
το εντύπωμα της λάμπας
-όπου ιστός κι επικρέμαται στο λάγνο σου τοξόφρυδο-
την ανωφέρεια των ωρών
στα σφαλιστά σου χείλη
-όπου μετρούν γεννήσεις 

και θανάτους-
τις απισχνασμένες μορφές 

των πουλιών στα χέρια σου
-όπου στάλαξαν δηλητήριο μετανάστη στο ταξίδι μας-
κι εκείνο το μυρωδάτο στήθος 

της καρτερίας στην ματιά σου
-όπου στίχοι εντρυφούν 

στο γάλα των θεών.

Και θρήνησα,
θρήνησα τις ώρες που φύγαν 

χωρίς λέξη,
τους πεθαμένους 

που τους λήστεψε η αδιαφορία,
τα άψυχα κορμιά των παιδιών
με το αταξίδευτο χαμογέλιο,
την ζωή 

που χωρίς δικαίωση,
χωρίς μοιρολόγι κείται 

στους άσιτους δρόμους.

Σου χρωστώ χιλιάδες βηματισμούς
και αιώνες ποιημάτων.
Φευγαλέα εντύπωση ο ποιητής,
της ποίησης δέχεται το φίλημα,
οπού ανακαλύπτει το φως 

μες στο σκοτάδι,
όπου η συνείδηση γίνεται ομιλία,
κι έτσι μοιράζεται η ζωή
στα δυό, στα τέσσερα, στ´αμέτρητα..

Με το ποίημα αυτό, η ποιήτρια Άντζι Ραυτοπούλου έλαβε μέρος στον 9ο λογοτεχνικό διαγωνισμό ποίησης, που οργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς – Λευκάδας, προς τιμήν του Βαλαωρίτη. Το ποίημα ξεχώρισε και πήρε τον πρώτο έπαινο.

Το ποίημα αποτελεί μια αναζήτηση της ποίησης μέσα από τς αντιθέσεις της ζωής.

Η ποιήτρια με την γνωστή ποιητική της ευαισθησία ψάχνει τον χρόνο της μέσα στον χρόνο της ποίησης, την αγάπη μέσα στην αμαρτία, την ειρήνη μέσα στον πόλεμο. Εν ολίγοις μέσα από τις αντιθέσεις της ποιητικής έκφρασης γνωρίζουμε ή μάλλον μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, τους άλλους, τον κόσμο και να τον μοιραστούμε.