Περί μυθολογίας

Εισαγωγή

Ρώτησε ο παππούς την οκτάχρονη Μάγια.

-Μάγια, ποιο μάθημα σου αρέσει περισσότερο στο σχολείο;

-Η μυθολογία, παππού, είπε η μικρή Μάγια και τα ματάκια της έλαμψαν.

            Αν και από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια, τότε είναι βέβαιο ότι η μυθολογία είναι αγαπημένο μάθημα για τα παιδιά. Και για να είμαστε πιο ακριβείς, η μυθολογία γοητεύει όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα. Στον κόσμο των μύθων συναντάμε αρχετυπικά σύμβολα, θεούς, σπουδαίους ήρωες και δράκους, ξωτικά και τέρατα, νεράιδες και νύμφες, κρυμμένους θησαυρούς. Μαθαίνουμε όμως ότι και τους δράκους μπορούμε να νικήσουμε και τους κρυμμένους θησαυρούς της ζωής μπορούμε να ανακαλύψουμε. Αρκεί να τους αναζητήσουμε με καθαρή καρδιά και να πιστεύουμε πως στην αιώνια διαπάλη καλού και κακού το καλό πάντα νικάει το κακό και όλοι ζουν καλά και εμείς καλύτερα..

Με αυτό το πνεύμα στραφήκαμε κι εμείς στην μυθολογία, προκειμένου  να αντλήσουμε το υλικό που χρειαζόμαστε γι αυτό το βιβλίο. Και δεν επιλέξαμε τον τίτλο τυχαία. Σημεία και τέρατα είναι μια φράση καθημερινής αγανάκτησης, που προκύπτει από την δική μας πραγματικότητα. Τι έρχεται, άραγε, στον νου μας, όταν ακούμε την λέξη τέρας; Ας δούμε το λεξικό. Τέρας σημαίνει κάθε τι το ασυνήθιστο. Ένα ασύνηθες φαινόμενο, υπεργήινο, φοβερό, θαυμαστό, μέγα. Ένα γέννημα τερατώδες, όπως οι Γίγαντες, οι Κύκλωπες, ο Τυφώνας, οι Ερινύες, η Μέδουσα και τόσα άλλα, που διασώζει η ελληνική και η παγκόσμια μυθολογία, που η όψη του μας κόβει την ανάσα και μας δημιουργεί αποτροπιασμό. Είναι λοιπόν το κάθε τέρας σημείο τρομακτικό και απειλητικό. Δηλώνει κάτι το άσχημο, το απαράδεκτο, το ευρισκόμενο εκτός των κοινωνικών κανόνων, άρα και  μη αποδεκτό. Σφραγίζει τις θύρες της φαντασίας και του ονείρου. Γιατί στην παρουσία και μόνον του τ-έρατος σταματάει η επιθυμία, ο έρωτας,  το ἐρᾶν, η δημιουργία.  Διότι ο έρωτας είναι μοχλός δημιουργικότητας.

Η ανάγκη βέβαια απαιτεί να αναζητήσουμε στο λεξικό και την λέξη μύθος. Μύθος λοιπόν θα πει λόγος, ομιλία, συνομιλία, αγόρευση, υπόθεση, απόφθεγμα. Η ελληνική γλώσσα όμως έχει πολλές λέξεις για να δηλώσει την έννοια του λόγου, του ὁμιλεῖν. Αριθμήσαμε ήδη έξι και υπάρχουν κι άλλες συγγενείς έννοιες. Άρα κάτι άλλο υποκρύπτεται, κατά την γνώμη μας, κάτω από την λέξη μύθος.  Ανατρέχουμε λοιπόν στην ρίζα της λέξης που είναι μυ-, η οποία μας οδηγεί και στο ρήμα μύ-ω που σημαίνει κλείνω τα μάτια και το στόμα, κρατώ κλειστά τα μάτια και το στόμα και δεν μιλώ. Επίσης από την ίδια ρίζα έχουμε και το ρήμα μυέ-ω, μυῶ που σημαίνει κατηχώ, διδάσκω, από όπου και η λέξη μύηση, κατήχηση, διδασκαλία. Μοιραία λοιπόν καταλήγουμε  στο συμπέρασμα ότι μύθος σημαίνει τον μυητικό λόγο, τον λόγο τον θεϊκό. Γιατί τον θεϊκό λόγο μόνον  οι μυημένοι θνητοί μπορούν να τον ακούσουν, να τον γνωρίσουν και να τον καταλάβουν. Άλλωστε ο μύθος βιωνόταν κυρίως μέσα από το μυητικό θέατρο, το οποίο ήταν μέρος των μυστηρίων και βοηθούσε τον άνθρωπο να εξαγνίσει τον εαυτό του από τις ανάγκες των χοϊκών του στοιχείων, που τον οδηγούσαν προς τα κάτω, προς την γη. Συνεπώς μυθολογία σημαίνει συλλέγω και διηγούμαι θεϊκούς λόγους, τους οποίους διέσωσαν για μας τους ανθρώπους οι θεοί και διέδωσαν μέσω των μυστηρίων. Βεβαιώνεται έτσι το ενδιαφέρον και η αγάπη των ανθρώπων για τους μύθους. Επομένως με την ερμηνεία του μύθου ως μυητικού λόγου νομίζουμε ότι μπορούμε ουσιαστικότερα και βαθύτερα να προσεγγίσουμε την μυθολογία των λαών. Διότι ο ρόλος του μύθου αποβλέπει στην εναρμόνιση του ανθρώπου με τον εαυτό του και στην συνειδησιακή του εξέλιξη. Επιστήμονες, ψυχολόγοι, φιλόλογοι και ερευνητές σκύβουν θρησκευτικά επάνω στους μύθους, τους μελετούν και κρατώντας ο καθένας το δικό του κλειδί προσπαθεί να τους ξεκλειδώσει και να τους  ερμηνεύσει.  Πράξη που βεβαιώνει πως ο μύθος προσφέρει ένα πολυδύναμο πεδίο έρευνας, το οποίον επιδέχεται πολλές ερμηνείες σε πολλά επίπεδα. Γιατί κάθε μύθος είναι μια κοσμική, μια ψυχολογική αλλά και μια υλική πραγματικότητα.

Μυθολογίες υπάρχουν πολλές σε όλο τον κόσμο. Οι μυθολόγοι όμως που ασχολούνται με την συγκριτική μυθολογία  διαπιστώνουν πως παρά τις επιφανειακές  τους διαφορές θεοί και ήρωες, σημεία και τέρατα εκπέμπονται από κοινή  φωτεινή πηγή, έχουν κοινή ρίζα.  Παρατηρούν εύκολα ότι τα σύμβολα είναι ίδια, αλλά  φορούν διαφορετικά «ενδύματα», προσαρμοσμένα στα αρχετυπικά σύμβολα και το συλλογικό ασυνείδητο, που μεταφέρει ο κάθε λαός μέσα από την δική του ιστορική πορεία. Έτσι,  οι μύθοι με την ποικιλία τους έχουν σκοπό να μας οδηγήσουν στον δρόμο της μυθικής συνείδησης, προκειμένου να γνωρίσουμε και να βιώσουμε την κοσμογονική αλήθεια. «Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μύθο και αυτόν τον ίδιο τον κόσμο, καθώς μέσα του τα σώματα και τα πράγματα είναι φανερά», λέει ο Σαλλούστιος στο έργο του “Περί Θεών και Κόσμου”.

Όλοι οι κοσμογονικοί μύθοι δημιουργίας επιχειρούν να εξηγήσουν την πρωταρχική αιτία που οδήγησε στην ζωή, καθώς  και τις θεϊκές δυνάμεις που ορίζουν την εξέλιξή της. Με αυτήν την οπτική οι κοσμογονικοί μύθοι έχουν ενωτικό χαρακτήρα για τους ανθρώπους και συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του ψυχισμού τους.  Ιδιαίτερα ωφελείτο η ψυχολογία των ανθρώπων  κατά τις μυήσεις που συνέβαιναν στα αρχαία μυστήρια, όπου οι μυστηριακές δράσεις με όχημα τους μύθους συνέδεαν τον μικρόκοσμο με τον μακρόκοσμο και οδηγούσαν τον μυημένο να ταυτιστεί με τον ήρωα. Η ταύτιση αυτή του έδινε ζωντάνια και δημιουργικότητα.  Ας θυμηθούμε τον μύθο της Δήμητρας και της Κόρης στα Ελευσίνια Μυστήρια και ας φανταστούμε τις μυητικές ενέργειες που συνέβαιναν εκεί. Από τότε μέχρι σήμερα ο μύθος συνεχίζει  να υπάρχει και να έχει ζωοποιό δύναμη. Διότι οι μύθοι διεισδύουν βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και σιγοψιθυρίζουν αιώνιες αλήθειες. Είναι μια πύλη και μέσα από αυτήν περνούν και φθάνουν στην ανθρώπινη συνείδηση οι ανεξάντλητες συμπαντικές ενέργειες.

Στον χώρο της ψυχολογίας ο μύθος ασκεί μια ακατανίκητη έλξη στο υποσυνείδητο του σύγχρονου ανθρώπου. Σύμφωνα με τον Γιούγκ τα αρχέτυπα κατέχουν σπουδαίο ρόλο στην υλική και την πνευματική ζωή των ατόμων. Είναι οι πηγές, από όπου το κάθε άτομο αντλεί  ψυχική ενέργεια. Ένας μύθος μπορεί να απελευθερώσει την ψυχική ενέργεια που περικλείεται στα αρχέτυπα και στο συλλογικό του ασυνείδητο. Μπορεί επίσης να συμβάλλει στην αυτογνωσία του, καθώς και στην δραστηριοποίηση των ικανοτήτων του, με σκοπό την ολοκλήρωση του εαυτού του. Διότι, ο κάθε άνθρωπος συνειδητά ή ασυνείδητα  ασχολείται αδιάκοπα με την εσωτερική διερεύνηση και διεύρυνση του εαυτού του. Ψάχνει να βρει τα αίτια που υποκινούν τις πράξεις του. Το γεγονός ότι δεν φτάνει στην αλήθεια, οφείλεται στο ότι προσπαθεί να ερμηνεύσει τα αίτια των πράξεών του μέσα από ένα εγωιστικά ατομικό πρίσμα, το οποίο  διαστρεβλώνει την ουσία των πραγμάτων.

Οι μύθοι ακόμη είναι ένα πλούσιο θησαυροφυλάκιο εμπειριών και γνώσεων που απέκτησε η ανθρωπότητα από την αρχή της δημιουργίας της. Γίνονται συνεπώς αναπόσπαστο τμήμα του πολιτισμού. Ο Μαρξ έλεγε πως η ελληνική μυθολογία αποτελούσε όχι μόνον το οπλοστάσιο της ελληνικής τέχνης, αλλά και την υποδομή της. Οι άνθρωποι ως φορείς του πολιτιστικού γίγνεσθαι ακούνε τους μύθους να μιλούν για τα ανθρώπινα βάσανα, καθώς  και την ανάγκη να υπερνικηθεί η ψεύτικη εικόνα της ζωής. Έτσι οι μύθοι γίνονται αποκαλυπτικοί, γιατί φέρνουν στην επιφάνεια αυτά που έχουν απωθηθεί μέσα στο υποσυνείδητό τους. Τα αφυπνίζουν, τα βάζουν ενώπιόν τους και τους υποχρεώνουν να τα αντιμετωπίσουν. Αυτός είναι ο τρόπος των μύθων, προκειμένου  να δώσουν στον άνθρωπο  όραμα ελπίδας και πεποίθησης πως ό,τι και να γίνει στο τέλος ο ήρωας θα νικήσει το «κακό» στον εαυτό του και στον κόσμο. Είναι συνεπώς μεγάλη η δύναμη και η ιερότητα των μύθων, γιατί αφενός κατάφεραν να επιζήσουν εδώ και χιλιάδες χρόνια κάτω από όλες τις συνθήκες στην συλλογική συνείδηση ή στο συλλογικό ασυνείδητο των ανθρώπων και αφετέρου ακόμη πετυχαίνουν να ενεργοποιούν τα δημιουργικά τους κέντρα. Ακριβώς γι αυτήν την μεγαλοσύνη και την ιερότητά τους η μελέτη και η ερμηνεία των μύθων απασχόλησε την ανθρώπινη σκέψη από την αρχαιότητα και συνεχίζει να την απασχολεί ως τις μέρες μας. Διατυπώθηκαν πολλές θεωρίες σχετικά με την μελέτη και την έρευνα των μύθων και δημιουργήθηκαν πολλές σχολές. Για την ιστορία θα αναφέρουμε μερικές εν συντομία.

Πρώτη και βασική είναι η αλληγορική μέθοδος ερμηνείας. Αυτή  ασχολήθηκε κυρίως με το τι συμβολίζουν οι θεοί. Οι Στωικοί φιλόσοφοι είναι οι εκφραστές αυτής της μεθόδου και απέδωσαν κυρίως δύο ειδών αλληγορίες στους μύθους. Την  φυσική αλληγορία, σύμφωνα με την οποία οι θεοί είναι προσωποποιήσεις ηθικών και πνευματικών αξιών. Και την ορθολογιστική θεωρία, η οποία υποστηρίζει ότι οι θεοί και οι ήρωες ήσαν ιστορικά πρόσωπα, αλλά με τον χρόνο θεοποιήθηκαν λόγω της μεγάλης προσφοράς τους στην ανθρωπότητα. Αυτοί οι δυο τρόποι ερμηνείας των μύθων κυριάρχησαν με διάφορες μορφές από την κλασική αρχαιότητα μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους και την Αναγέννηση

Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση οι αρχαίοι θεοί μπορεί να είχαν εκπέσει από τον ιερό τους θρόνο, αλλά παρά την πανίσχυρη πίεση του Χριστιανισμού, δεν είχαν χαθεί. Επέζησαν και μέσα στο Χριστιανισμό, διότι η αρχαία ελληνική μυθολογία από την μια είχε βαθιές ρίζες στον ανθρώπινο ψυχισμό και από την άλλη ήταν συνδεδεμένη με την παιδεία, μέσω της οποίας ο κόσμος διατηρούσε την επαφή με τον κόσμο των θεών, οι οποίοι αναφέρονταν σε όλα τα κείμενα, τα οποία οι μορφωμένοι μελετούσαν. Στους μεσαιωνικούς επίσης χρόνους οι αρχαίοι θεοί επιβίωσαν και μέσα από την  Φυσική Φιλοσοφία, που ταυτίστηκε με την Αστρολογία. Οι θεοί και οι ήρωες έδωσαν τα ονόματά τους σε πλανήτες και αστερισμούς και παρά τις αντίθετες προσπάθειες, κράτησαν σταθερά τις θέσεις και την ταυτότητά τους στον ουρανό.

Όμως οι αιώνες πέρασαν. Ορθολογισμός και θετικισμός αντιτάσσονται στο «πίστευε και μη ερεύνα» και οδηγούν την ανθρώπινη σκέψη στο «ερευνάτε τας γραφάς». Ταξίδια και ανακαλύψεις φέρνουν νέα υλικά για επεξεργασία σε βιομηχάνους και εμπόρους, αλλά και άγνωστες μυθολογίες για μελέτη στους ερευνητές, οι οποίοι μέχρι τότε περιορίζονταν στην ελληνορωμαϊκή μυθολογία και την Βίβλο. Η είσοδος των διαφόρων μυθολογιών στον τομέα της έρευνας είχε ως αποτέλεσμα να ανοίξει ο δρόμος για συγκρίσεις μεταξύ τους. Αναπτύχθηκε η συγκριτική μέθοδος, η οποία επιδιώκει να φτάσει στις πηγές των μύθων, μέσω της σύγκρισης μεταξύ των διαφόρων μυθολογιών. Η προσφορά της μεθόδου αυτής είναι μεγάλη, γιατί δεν μπορεί να καταλήξει κανείς σε συμπεράσματα για την μυθολογία,  αν δεν εξετάσει τους μύθους μέσα από ένα μεγάλο αριθμό λαών. Επειδή όμως ο κάθε ερευνητής της συγκριτικής σχολής χρησιμοποίησε και διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, δημιουργήθηκαν τρεις κατευθύνσεις στην συγκριτική μέθοδο. Η γλωσσολογική, η ανθρωπολογική και η ιστορική. Οι εκπρόσωποι της γλωσσολογικής κατεύθυνσης υποστήριξαν ότι οι μύθοι είναι μία “ασθένεια της γλώσσας” και  τόσο οι θεοί όσο και οι ήρωες συσχετίζονται με τον ήλιο και τα φυσικά φαινόμενα γενικά. Η ανθρωπολογική σχολή υποστήριξε  ότι οι μύθοι  είναι κατάλοιπο της ανιμιστικής φάσης του ανθρώπινου πολιτισμού. Ενώ η ιστορική κατεύθυνση ρίχνει το βάρος της μελέτης της στον Βαβυλωνιακό Πολιτισμό και διακηρύσσει ότι  όλες μυθολογίες έχουν την ρίζα τους στην Βαβυλώνα.

Περισσότερο όμως σημαντικός, κατά την γνώμη μας, είναι ο ρόλος της σχολής του ρομαντισμού στην μελέτη του μύθου και της μυθολογίας.  Ο μύθος για τους ρομαντικούς οδηγεί τον άνθρωπο στην σωστή σχέση με την φύση. Με την ιδεολογία του περί μύθου και μυθολογίας ο ρομαντισμός έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον ορθολογισμό.  Τοποθετεί τον μύθο σε ένα βάθρο ανεξάρτητο από την λογική και αρκετά σταθερό, ώστε να είναι αυτοδύναμος και να στέκεται μόνος του. Ο Vico, o Herder και ο Goethe ήσαν αυτοί που πρώτοι άνοιξαν το δρόμο για την παραπέρα ενδυνάμωση και εξάπλωση των θέσεων του ρομαντισμού ως προς τον μύθο, αλλά και στην διαμάχη με τον ορθολογισμό. Ο Vico θεωρεί τον μύθο ως αρχέγονη σοφία και ως μεσάζοντα ανάμεσα στον άνθρωπο και το θείον. Ακόμη του αποδίδει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Herder τοποθετεί τον μύθο ανάμεσα στην φύση και τον άνθρωπο και υποστηρίζει ότι μύθος και ποίηση είναι οι πλέον δημιουργικές δυνάμεις των λαών. Ο Goethe προχωρεί ακόμη περισσότερο. Ταυτίζει τον μύθο με την ποίηση και την τέχνη με την φύση. Έτσι, ο μύθος στάθηκε  αυτόνομος και σχεδόν  ισοδύναμος προς την επιστήμη με την υποστήριξη κυρίως των Γερμανών ρομαντικών, οι οποίοι δεν σταμάτησαν να αναζητούν τους αρχαίους θεούς και δεν ήσαν λίγοι από αυτούς που  πίστευαν ότι οι αρχαίοι θεοί δεν πέθαναν. Ο πολύ σημαντικός εκπρόσωπος του γερμανικού ρομαντισμού  Schelling θεωρεί ότι μέσα από τον μύθο εκφράζεται το απόλυτο και πιστεύει πως οι μυθικές μορφές, ως αυτόνομες συλλήψεις του ανθρώπινου πνεύματος, πρέπει να εννοηθούν καθ’ εαυτές.

Εμείς συντασσόμεθα με τις απόψεις της ρομαντικής σχολής. Οι Γερμανοί μελετητές του ρομαντισμού δίνουν στους μύθους και στην μυθολογία την διάσταση που μας εκφράζει. Τονίζουν την αυτοτέλεια και την στιβαρότητά τους να υπάρχουν μόνοι τους, δυνατοί, ανεξάρτητοι και προπάντων σε μιαν αδιαίρετη ενότητα μεταξύ τους, όπως και με τον άνθρωπο και με την φύση, σαν ένας ναός δωρικός περίπτερος, που ακτινοβολεί από αόρατη εσωτερική πηγή φωτεινές ακτίνες και φωτίζει τον κόσμο.  

            Αναφέρθηκε ήδη ότι έχουν γραφτεί πάρα πολλά για τους μύθους, την ιστορία τους, τους ερμηνευτές και τις ερμηνείες τους. Εμείς από όλα αυτά για τις ανάγκες της εισαγωγής χρησιμοποιήσαμε μόνον κάποια ψήγματα, για να μην κουράσουμε τους αναγνώστες, αλλά και για να μην επεκταθούμε σε πράγματα που δεν προκύπτουν από προσωπικές έρευνες. Σημασία έχει πάντως ότι η επιθυμία μας να αντλήσουμε υλικό για συγγραφή μέσα από την μυθολογία και αυτό να γίνει το μέσον για να περάσουμε κάποια μηνύματα πιστεύουμε ότι έγινε πραγματικότητα με αυτό το έργο. Αν επιτύχαμε ή όχι τον σκοπό μας αυτό θα το δείξει η κριτική, διότι όσα εκτίθενται,  κρίνονται.  Προσπάθεια επίσης καταβάλαμε να μην γράψουμε για την ζωή θεών, βασιλιάδων και ηρώων. Όλων αυτών δηλαδή που λάμπουν μέσα στην μυθολογία και μας καθηλώνουν με τα κατορθώματα και τις δράσεις τους. Επιδίωξή μας ήταν να γράψουμε μόνον για τα τέρατα. Γιατί πιστεύουμε πως αυτά ακόμη και σήμερα ζουν ανάμεσά μας και μας βασανίζουν. Ειλικρινά το προσπαθήσαμε πολύ, αλλά στάθηκε αδύνατον να τα απομονώσουμε και να τα ξεχωρίσουμε από τους θεούς και τους ήρωες. Αποδεχτήκαμε λοιπόν ότι θεοί, βασιλιάδες, ήρωες και τέρατα συναποτελούν μιαν αδιαίρετη ενότητα και έτσι επεξεργαστήκαμε τα υλικό μας. Δεν μπορούν οι Γίγαντες, για παράδειγμα να εξετασθούν χωριστά από τις μάχες που έδωσαν με τους Ολύμπιους. Ούτε ο Τυφώνας έχει υπόσταση χωρίς τον Δία.  Και όσα άλλα μυθολογικά τέρατα γνωρίσαμε, τα γνωρίσαμε σε συνάρτηση με τους ήρωες σε μια διαλεκτική και αχώριστη σχέση. Το γεγονός επιβεβαιώνει την άποψη ότι ακριβώς η ενότητα αυτή των μύθων είναι που εξάπτει την φαντασία, γεννά την ενέργεια και καλλιεργεί την ανάγκη για δημιουργία.

Προοπτική μας επίσης ήταν να συμπεριλάβουμε στο έργο μας την δράση των τεράτων της μυθολογίας, τόσο της ελληνικής όσο και της παγκόσμιας. Κατά την έρευνα όμως και μελέτη του αντικειμένου διαπιστώσαμε ότι η αναφορά στην δράση των τεράτων σε παγκόσμια κλίμακα θα απαιτούσε πολύ χρόνο, κόπο και χρήμα. Όπως και σύγγραμμα χιλίων σελίδων. Περιοριστήκαμε λοιπόν στην ελληνική μυθολογία, η οποία και χαρακτηριστική είναι και πολύ πλούσια σε δεδομένα ικανά να καλύψουν τις ανάγκες του έργου μας.

Όταν αποφασίσαμε τον τίτλο και σχεδιάσαμε το περιεχόμενο του έργου ξαναπιάσαμε να μελετάμε την μυθολογία από την αρχή. Το γεγονός δεν μας κούρασε καθόλου, διότι η ανάγνωση αυτή είναι πραγματικά μια όαση, μια λύτρωση από την μουντή καθημερινότητά μας. Όταν  αντλούμε μυθολογικό υλικό από τα έργα του Ομήρου, του Ησιόδου, των τριών μεγάλων τραγικών ποιητών μας, όπως και από τα έργα άλλων συγγραφέων από την αρχαιότητα ως τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, όπως και μέσα από τις πολλές μυθολογίες που κυκλοφορούν, αισθανόμαστε το πνεύμα μας να γεμίζει ευφορία και να γίνεται πιο γόνιμο. Η έρευνα και μελέτη των μύθων μάς όπλισε με την απαραίτητη δύναμη να ξεκινήσουμε την συγγραφή και μας έδωσε την σοφία να σκεφτούμε τα όρια της δημιουργικότητάς μας. Διότι έργα μεγαλόπνοα και ανεπανάληπτα, όπως τα ομηρικά ή τα ησιόδεια έπη, καθώς και τα ποιήματα των τραγικών ποιητών έχουν την δύναμη να μας παρασύρουν σε ταξίδια χωρίς τέρμα στις ανοιχτές θάλασσες των ωκεανών τους.

Εμείς, όπως είχαμε χρέος,  διαβάσαμε με πολύ σεβασμό τα ιερά αυτά κείμενα. Τηρήσαμε με σεμνότητα την μυθολογική γραμμή που έθεσαν και πάνω στην πορεία που χάραξαν τολμήσαμε να επέμβουμε διαδραστικά. Επινοήσαμε διαλόγους, για να δώσουμε ζωντάνια και αμεσότητα στο κείμενο, ώστε να το διαβάσουν οι νέοι μας από 9 ως 99 χρονών. Γιατί σε αυτές τις ηλικίες αποβλέπει κυρίως το πόνημα αυτό.

            Επεξεργαστήκαμε από την ελληνική μυθολογία τα μέρη που κρίναμε ότι εξυπηρετούσαν τον σκοπό μας και τα χωρίσαμε σε κεφάλαια. Δώσαμε στα κεφάλαια τίτλους, οι οποίοι είναι ήδη γνωστοί, διότι δεν θελήσαμε να διαφοροποιηθούμε σε αυτό το στοιχείο από τις άλλες μυθολογίες, που αναφέρονται στην βιβλιογραφία. Η διαφοροποίηση και η πρωτοτυπία, ώστε να μην φανεί ότι ξαναγράφουμε από την αρχή μιαν άλλη ίδια μυθολογία, είναι στα πρόσωπα που μας αφηγούνται τα γεγονότα θεών, ηρώων και τεράτων σε τρία χρονικά στάδια. Στο παρόν, στο παρελθόν και στο μέλλον. Είναι ο Υπερίων και η Γαία.  Η επιλογή των προσώπων δεν έγινε τυχαία. Προέκυψε μετά από πολλή σκέψη. Επιλέχτηκε ο Τιτάνας Υπερίων, ο γιος του Ουρανού και της Γαίας, διότι, όπως από το όνομά του προκύπτει, (υπέρ=υπεράνω και ιών, μετοχή του ρήματος έρχομαι, ιών, ιούσα, ιόν),  μπορεί να πετά ψηλά στον αιθέρα και να βλέπει τι συμβαίνει στην γη και στον ουρανό. Η Γαία επιλέχτηκε, διότι βρίσκεται κάτω, παντού, βλέπει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα και προβλέπει τα πάντα. Ο συνδυασμός αυτών των δύο βοήθησε πολύ στην εξιστόρηση των γεγονότων, που υπηρετούν τον σκοπό μας, και στα τρία χρονικά στάδια.

Ο  σκοπός μας είναι ξεκάθαρος. Αν οι μύθοι μας οπλίζουν με δυνάμεις κατάλληλες να αντιμετωπίσουμε τις αγωνίες, τους πόνους και τα βάσανά μας, είναι καιρός να μας προετοιμάσουν για ακόμη  μια φορά να αναμετρηθούμε με τα τέρατα, τα οποία, όπως ξαναείπαμε, επιβιώνουν ακόμη  ανάμεσά μας και μας διαλύουν την ζωή. Αλλά δεν αρκεί μόνον η εξυπνάδα και η γενναιότητα. Χρειάζεται να τα πολεμήσουμε με σύνεση, περίσκεψη, σοβαρότητα, σταθερότητα στον σκοπό και κυρίως ενότητα στους στόχους, αν πραγματικά θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας.

Ζητάω άραγε πολλά;

Όχι, αν σκεφτεί κανείς βαθιά πόσο επικίνδυνα είναι τα σύγχρονα τέρατα, με τα οποία  πρέπει να παλέψουμε.