Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Γλώσσα και καπιταλιστική ανάπτυξη

Το άρθρο δημοσίευσε ο Σταμάτης Μούντριχας, οπτικός,  στο φέις μπουκ. Όπως πάντα, βρίσκω τα γραφόμενά του πολύ ενδιαφέροντα, πολύ σοφά και ρεαλιστικά. Γι αυτό το αναρτώ και στο δικό μου ιστολόγιο. Πιστεύω ότι θα υπάρξουν φίλοι που θα το διαβάσουν και θα προβληματιστούν.
Εννοείται ότι από το άρθρο του δεν έχω αγγίξει ούτε  σημείο στίξεως.

Στην καπιταλιστική ανάπτυξη, στην αγορά, προκειμένου να κάνουν την δουλειά τους, να έχουν τους εργαζόμενους και τα στελέχη των επιχειρήσεων στην τσίτα και όντα άβουλα, γρανάζια μιας μηχανής που βγάζει χρήματα για το αφεντικό της, εφευρέθηκε μια γλώσσα, στην οποία το νόημα των λέξεων και των προτάσεων, χάνει την πραγματική τους σημασία. Κούφιες λέξεις, ξύλινος λόγος, για να επιτευχθεί η υπακοή, η χειραγώγηση, ο συντονισμός στην επιτυχία του στόχου, που δεν αφορά αυτούς που τον πέτυχαν.
Τα στελέχη των επιχειρήσεων, έχουν εκπαιδευτεί άριστα να μιλούν αυτήν την γλώσσα, με πομπώδεις, δυσνόητες εκφράσεις, κενές περιεχομένου και μαζί με έναν συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς αλλά και εμφάνισης, να αποτελούν τον μοχλό δια του οποίου η επιχείρηση δουλεύει για τους ιδιοκτήτες της ρολόι.
Ενας άνθρωπος με αυθόρμητη συμπεριφορά, με ιδιαίτερο ταλέντο, με καινοτόμες ιδέες, με φυσιολογική αντίδραση στο λάθος κ.λ.π. δεν έχει καμία τύχη στην επιχείρηση.
Θα τον φάνε οι ίδιοι του οι συνάδελφοι, οι αμέσως πιο πάνω απ αυτόν, θα τον ρουφιανέψουν , θα αφήσουν υπονοούμενα για τον χαρακτήρα του- εξυπνάκιας, μονόχνοτος, εγωιστής, μη συνεργάσιμος- θα τον αποδομήσουν, θα τον στήσουν.
Μα δεν συμφέρει την επιχείρηση, τα αφεντικά, να έχουν τέτοιας μορφής στελέχη???
Είπαμε όχιιιιιιιι!!!!! Αυτοί οι τύποι, οι κανονικοί άνθρωποι, χαλάνε την καλοκουρδισμένη μηχανή του συστήματος.Άσε που καταλαβαίνουν και το πραγματικό νόημα των λέξεων και των εκφράσεων. Αυτοί δεν μπορούν να γίνουν ΄΄ ταλιμπάν΄΄ των συμφερόντων τους.
Αυτή την πετυχημένη μέθοδο, της κενής νοημάτων γλώσσας, των πομπωδών εκφράσεων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, την ξύλινη γλώσσα, υιοθέτησαν και οι πολιτικοί.
Έτσι, αντί να βγεί ο πολιτικός να πεί , ΄΄σου κόβω το μισθό, σου κόβω την σύνταξη΄΄, σου λέει, ΄΄θα προβώ σε μια μεταρρύθμιση΄΄ επιχειρηματολογώντας ότι σε βάθος χρόνου θα σε ωφελήσει. Στην πραγματικότητα είναι τα μικρά στελέχη, ΄΄ οι ταλιμπάν΄΄ υπεράσπισης των συμφερόντων των λίγων εργοδοτών τους, που θέλουν να λειτουργεί η μηχανή στην βάση της λιτότητας και των μνημονίων, με αντάλλαγμα την θέση τους στην ιεραρχία της εξουσίας.
Μεταμορφώθηκαν οι πολιτικοί σε στελέχη επιχείρησης, με ανώτερες σπουδές σε πανεπιστήμια ειδικών γνώσεων, όπως την υπακοή στο οικονομικό σύστημα, στην πρόταξη του στήθους τους για την υπεράσπιση των συμφερόντων του συστήματος, στην χαλκευμένη ιστορία, στην σαν κινούμενη άμμο γεωγραφία και φιλολογικά στην ξύλινη ακαταλαβίστικη γλώσσα. Στο managment.
Γιαυτό, επειδή και στο κοινωνικό φαινόμενο του ποδοσφαίρου ως θέαμα, στο οποίο λειτουργεί με τους manager , μπορεί να δούμε ομάδες που παίρνουν πρωτάθλημα, αλλά Δομάζο, Σιδέρη, Παπαϊωάννου, Κούδα και Χατζηπαναγή δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδούμε.Δεν θα ξαναπάμε στο γήπεδο να θαυμάσουμε μία περίτεχνη ενέργεια , αλλά για να παίξουμε ξύλο να ανταλλάξουμε φωτοβολίδες, θα σκοτωθούμε για τον ιδιοκτήτη, που πήρε την ομάδα για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, να νομιμοποιήσει παρανομίες, να οργανώσει στρατούς που θα υπερασπίζονται τις παρανομίες με αντάλλαγμα την υποστήριξη στο κόμμα.
Όλες αυτές οι δαιδαλώδεις διαδρομές των επιχειρηματιών σε συνδιασμό με κούφιες λέξεις χωρίς νόημα, έστησαν την διαπλοκή με το πολιτικό σύστημα που ζήλεψε την δόξα και το χρήμα τους και ξέχασαν τον λόγο για τον οποίο εκλέχτηκαν.
Γιαυτό όταν λες ΄΄ μας καταστρέψατε΄΄ σου απαντούν τι έκανε ο Στάλιν, τι κάνει ο Μαδούρο καί ότι κατέβει του καθενός από εμάς.
Λες και αν καταδικάσω την πολιτική Μαδούρο, θα μου δώσουν πίσω ότι μου άρπαξαν.
Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί κλέφτες. Κάποιοι είναι. Επίορκοι όμως είναι οι περισσότεροι και αν προσθέσεις και τους βλάκες το μείγμα γίνεται εκρηκτικό. Αυτή την έκρηξη ζούμε. Απλά η ξύλινη γλώσσα τους μας έχει πείσει ότι είναι εορταστικές στρακαστρούκες!!!

Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;

 

Το καράβι του καπετάν Κωνσταντή «Η Μαντόνα» ταξιδεύει στο Αιγαίο. Δυο μέρες ταξίδι απομένουν ακόμη για να φτάσουν οι άντρες του στο νησί και να ξαναδούν τους δικούς τους, ύστερα από ένα μακρόχρονο ταξίδι στην ανοιχτή θάλασσα μεταφέροντας εμπορεύματα και είδη πρώτης ανάγκης στα νησιά της άγονης γραμμής.

Η θάλασσα ήρεμη και γαλήνια, κοιμάται σαν το μωρό στης γης την αγκαλιά. Οι ναύτες μετρούν τις ώρες αγναντεύοντας τα αστέρια. Περιμένουν με αδημονία τη μεθεπομένη που θα αράξει το καράβι στο λιμάνι του νησιού τους. Το λίγο διάστημα τους φαίνεται χρόνος από τη μεγάλη αγωνία της επιστροφής. Το φεγγάρι είναι στη γέμιση. Το δυνατό φως του λόγω της ξαστεριάς απλώνει στην επιφάνεια της θάλασσας λιωμένο ασήμι. Κάπου στο βάθος του καραβιού ακούγεται ένας ναύτης να τραγουδά. Το τραγούδι του μιλάει για τις χαρές του έρωτα, που ομορφαίνουν τη ζωή.

Ξάφνου η μαγεία της νύχτας κόβεται στα δυο. Ένας τρομαχτικός θόρυβος ακούγεται μέσα από τα βάθη του Αιγαίου και θρυμματίζει την νυχτερινή ησυχία. Ένα μεγάλο κύμα σηκώνεται και αναταράζει με δύναμη τα αλμυρά νερά. Το πλοίο τραμπαλίζεται μια δεξιά, μια αριστερά. Οι ναύτες πιάνουν με φούρια τις θέσεις τους και προσπαθούν να κρατήσουν το καράβι σε ισορροπία. Ο καπετάνιος κοιτάει ανήσυχος τα σημάδια του καιρού. Όχι, δεν δείχνει κακοκαιρία. Μα τι συμβαίνει λοιπόν;

Μια ουρά στολισμένη με χρυσά φλουριά ξεπροβάλλει μέσα από τα κύματα, σαλεύει για λίγο στον αέρα και χάνεται πάλι στα βάθη του νερού. Μια κραυγή γεμάτη θαυμασμό ξεφεύγει από τα χείλη των ανδρών. «Η Γοργόνα», είπαν όλοι με μια φωνή, «η αδελφή του Μεγαλέξανδρου». Με μάτια διάπλατα κοιτούν το νερό και περιμένουν, όχι άδικα. Σύντομα μια μορφή γυναικεία προβάλλει μέσα από τα σκοτεινά νερά στο ολόφωτο φεγγάρι. Πανέμορφη, με μεγάλα γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά και βυσινιά χείλη. Σιγά σιγά αναδύεται από το υγρό στοιχείο. Γυμνή από τη μέση και πάνω. Μπούστο σμιλεμένο σε μάρμαρο από άξιο γλύπτη. Προχωρεί με θάρρος προς τους άνδρες, που την κοιτούν άφωνοι από φόβο και θαυμασμό. Ξεπροβάλλει ολόκληρη. Ψάρι από τη μέση και κάτω. Σειέται με ευελιξία το ψαρίσιο κορμί της. Αρπάζει την κουπαστή του πλοίου, το ακινητοποιεί. Αυτόματα οι μηχανές του σταματούν. Στέκεται ακίνητη για λίγο, κοιτά και αναμετρά τους ναύτες έναν προς έναν.  Και, ενώ τους κρατά καρφωμένους με τα μεγάλα γαλανά της μάτια, ρωτά με φωνή βαθιά και γεμάτη λαχτάρα. «Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;». Οι ναύτες την κοιτούν  άφωνοι, ανήμποροι να μιλήσουν, από το θαύμα, που βλέπουν μπροστά τους.

Χρόνια ταξιδεύουν στις θάλασσες, παλεύουν με τα στοιχεία της φύσης και τις περισσότερες φορές νικούν. Για τη Γοργόνα, την αδελφή του Μεγαλέξανδρου, γνώριζαν οι περισσότεροι. Όλοι τους κάτι είχαν ακούσει. Δεν είχε τύχει όμως ποτέ τους να την συναντήσουν. Και έπαψαν να πιστεύουν ότι υπάρχει. Ένας μύθος κι αυτός, όπως τόσοι άλλοι, συμπέραναν, και τον πέταξαν στην άκρη του μυαλού τους. Και να τώρα, εδώ μπροστά τους η δαιμονική θεά να απαιτεί να μάθει.

Η φωνή της για άλλη μια φορά σε γλυκιές μπάσες αρμονίες ταράζει την ησυχία της νύχτας. Ξαναρωτά, πιο αυστηρά αυτή τη φορά. «Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;». Ο καπετάν Κωνσταντής βρήκε πρώτος τη δύναμη και πήρε το ρίσκο να απαντήσει. «Ζει, ζει βέβαια, ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει».

Αμέσως η όψη της Γοργόνας γαληνεύει. Ένα χαμόγελο, το πιο όμορφο χαμόγελο της γης,  στολίζει το πρόσωπό της.  Αφήνει την κουπαστή του πλοίου και αργά βυθίζεται στο μαύρο από τη νύχτα νερό. Η θάλασσα παίρνει πάλι την πρώτη της όψη. Οι μηχανές του καραβιού πιάνουν πάλι το τραγούδι της επιστροφής. Οι ναύτες ανασαίνουν. «Τι ήταν τούτο πάλι»;

Ο Καπετάν Κωνσταντής αρχίζει μέσα στην γαλήνη της νύχτας να ξετυλίγει το κουβάρι του μύθου. Οι ναύτες κάθισαν γύρω του. Μετά την εμφάνιση της Γοργόνας, ο μύθος της έπαιρνε άλλες διαστάσεις.

«Γεννήθηκε κάποτε στη γη της Μακεδονίας ένας σπουδαίος Έλληνας στρατηλάτης και κατακτητής, τον γνωρίζετε, είναι ο Αλέξανδρος, ο γιος του Βασιλιά Φιλίππου Β΄ και της Ολυμπιάδας, από το γένος των Μολοσσών της Ηπείρου, από τη γενιά του Πύρρου. Πολλά έχουν γραφτεί για τις κατακτήσεις του στον πόλεμο και τα ταξίδια του Αλέξανδρου. Ήταν τόσο μεγάλο το έργο του, που δίκαια λατρεύτηκε σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο σαν Θεός. Στους Έλληνες όμως αρκούσε να τον αποκαλούν Μέγα. Σκοπός του ήταν να δημιουργήσει στη γη μια μεγάλη πατρίδα, όπου όλοι οι άνθρωποι θα ζούσαν αδελφωμένοι εφαρμόζοντας τις αιώνιες ελληνικές αξίες, που αποδεδειγμένα ανθρωποποιούν τον άνθρωπο και τον εκπολιτίζουν. Ταυτόχρονα όμως είχε κατά νου και έναν άλλο στόχο. Να βρει το αθάνατο νερό, να το πιει και να κατακτήσει και ο ίδιος την αθανασία, που ήταν μόνο προνόμιο των θεών. Από παλιούς σοφούς, που τριγυρνούσαν στα παλάτια της Βεργίνας, είχε ακούσει για μια πηγή, της οποίας τα νερά πρόσφεραν την αθανασία, σε όποιον τα δοκίμαζε. Έπρεπε λοιπόν να κάνει το μεγάλο ταξίδι, να βρει την πηγή και να πάρει το νερό, που μέχρι τότε πολλοί είχαν αναζητήσει σε υπερπόντια ταξίδια, αλλά κανείς δεν το είχε καταφέρει. Ο Αλέξανδρος πίστευε στις δυνάμεις και τις ικανότητές του. Γνώριζε πως ήταν γιος θεού, του θεού Δία, και η αθανασία δικαιωματικά του ανήκε. Αλλά έπρεπε να την κατακτήσει με το σπαθί του, για να αποδείξει ότι του αξίζει να ζει, όπως οι θεοί. Γι αυτό ξεκίνησε το μεγάλο  ταξίδι και το έφερε εις πέρας και στις δυο διαστάσεις του με επιτυχία. Και τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού διέδωσε στον κόσμο και το αθάνατο νερό βρήκε στα μακρινά του ταξίδια. Το έβαλε σε ένα φιαλίδιο για χάρη του μια μάγισσα και του είπε να γυρίσει στην πατρίδα του και τότε να το πιει. Σαν θείο βρέφος πήρε στα δυο του χέρια το φιαλίδιο με το αθάνατο νερό, το έκρυψε στον κόρφο του και πήρε το δρόμο της επιστροφής.

Σαν έφτασε στη Βαβυλώνα, βρήκε εκεί να τον περιμένει η αδελφή του η Θεσσαλονίκη. Δεν πρόλαβε να της μιλήσει για το πολύτιμο φορτίο, που κρατούσε στον κόρφο του. Ούτε καν την αγκάλιασε. ήθελε πρώτα να λουστεί και να διώξει από πάνω του τη σκόνη της ερήμου και του ταξιδιού. Μπήκε  στη σκηνή του, έβγαλε από τον κόρφο του το πολύτιμο μπουκαλάκι και το άφησε σε μια γωνιά. Κάλεσε τους δούλους να τον λούσουν. Ώσπου να τελειώσει η ιεροτελεστία του καθαρισμού του σώματος και να γυρίσει πίσω, η αδελφή του στη βασιλική σκηνή βρήκε το μπουκαλάκι με το αθάνατο νερό και μη γνωρίζοντας τι ήταν το ήπιε. Σαν το έμαθε ο μέγας στρατηλάτης, τον χτύπησε ο κεραυνός της απελπισίας. Σωριάστηκε καταγής. Το όνειρό του, από μια επιβουλή της μοίρας, κατέρρευσε. Εξήγησε με πόνο στην αδελφή του τι είχε συμβεί. Η Θεσσαλονίκη άρχισε το θρήνο. Ένιωσε πως άθελά της έκλεψε τη ζωή από τον αδελφό της, καρπώθηκε τους κόπους  και τους αγώνες του, τον σκότωσε. Έτρεξε στην ακροθαλασσιά και άρχισε γοερό θρήνο. Έκλαιγε μέρες και μέρες πολλές. Παρακαλούσε τους θεούς να της πάρουν τη ζωή και να κάνουν αθάνατο τον αδελφό της. Τελικά, τη λυπήθηκε ο θεός των Ελλήνων, ο Δίας, και τη μεταμόρφωσε σε Γοργόνα, γυναίκα από τη μέση και πάνω, ψάρι από τη μέση και κάτω, να ζει για πάντα στα βάθη της θάλασσας.  Ο  Μέγας Αλέξανδρος αρρώστησε και πέθανε στη Βαβυλώνα,  λίγες μέρες μετά. Η Γοργόνα δεν το έζησε αυτό. Και από τότε γυρίζει στις θάλασσες της γης και ρωτά τους ναύτες αν ζει ο Μέγας Αλέξανδρος. Όποιος γνωρίζει, σπεύδει να απαντήσει ότι ο Μέγας Στρατηλάτης ζει. Και δεν λέει ψέματα. Η φήμη του Μεγάλου Μακεδόνα βασιλιά είναι όντως αθάνατη. Αν όμως κάποιος δεν ξέρει και απαντήσει ότι πέθανε, τότε αύτανδρο το καράβι και οι ναύτες πνίγονται στη θάλασσα.

 

Δούλειον ήμαρ

Το φαινόμενο της δουλείας είναι διαχρονικό σε αυτόν τον κόσμο. Δούλειον ήμαρ είναι η ημέρα κατά την οποία ο άνθρωπος, από ελεύθερος γίνεται δούλος. Ας δούμε τις πηγές του φαινομένου.

Μια βασική πηγή τροφοδοσίας δούλων ήταν ο πόλεμος. Οι νικητές του πολέμου σκότωναν τους άντρες και έσερναν στη δουλεία τις γυναίκες και τα παιδιά, επειδή ήταν πιο εύκολο να εξημερωθούν. Οι γυναίκες ήδη εξαρτημένες και μαθημένες στην υπακοή, τα παιδιά εκ της φύσεώς τους ευάλωτα και αγώγιμα. Ο Έκτορας με θλίψη σκέφτεται τη βαριά δυστυχία που περιμένει την Ανδρομάχη, αν κατακτηθεί η Τροία από τους Αχαιούς. Τα λόγια που λέει στην αγαπημένη του γυναίκα περιγράφουν μια σκληρή πραγματικότητα.

«Όταν χαλκάρματος κάποιος Αργίτης πάρει

τη λευτεριά σου και ξοπίσω του σε σέρνει δακρυσμένη

και στο Αργος πέρα υφαίνεις έπειτα στον αργαλειό μιας ξένης

κι απ’ τη Μεσήιδα ή την Υπέρεια σου λεν νερό να φέρνεις

πολύ άθελά σου, μα ανημπόρετη θα σε βαραίνει ανάγκη» .

Τονίζει δηλαδή με αυτούς τους στίχους στην αγαπημένη του γυναίκα τα εξής. Τη μεταδόμηση που θα υποστεί, όταν από την Τροία βρεθεί στο Άργος ή κάπου αλλού. Πρόκειται για αλλαγή περιβάλλοντος κοινωνικού, γεωγραφικού, για μεταβολή συνθηκών διαβίωσης κλπ. Την υποχρέωση που θα έχει να υφαίνει στον αργαλειό μιας ξένης και όχι στο δικό της. Γιατί μετά την ήττα θα  χάσει επιπλέον και τον αργαλειό της, που για τις γυναίκες της εποχής αποτελεί προέκταση της ψυχής, του μυαλού, του χεριού τους. Της θυμίζει επίσης τις βαριές δουλειές που θα διαταχτεί να κάνει, όπως να μεταφέρει νερό στο παλάτι, όπως διατάζει η ίδια να κάνουν οι δούλες της στον οίκο που είναι αυτή ακόμη τώρα βασίλισσα.

 

Στην Ανδρομάχη, η οποία τελικά βρέθηκε σκλάβα στη χώρα του Πηλέα και παλλακίδα του εγγονού του Νεοπτόλεμου, ο χορός δεν παραλείπει να θυμίζει τη δεινή της θέση μέσα στο παλάτι, ανεξάρτητα από το ότι κοιμάται με τον βασιλιά και έχει ένα γιο μαζί του.

«Στης Νηρηίδας το λαμπρό ιερό μη μένεις

σκέψου πως είσαι σκλάβα σε μια χώρα

ξένη κι αλλόφυλη κι ούτε κανέναν

από τους δικούς σου βλέπεις, ω! εσύ

νύφη δυστυχισμένη, κακορίζικη» .

Εξαιρετικά θλιβερός είναι ο θρήνος της γερόντισσας Εκάβης, μετά την άλωση της Τροίας.

«Η μαύρη, σε ποιον, σε ποια χώρα

δούλα θα γίνω, η γερόντισσα,

σαν κηφήνας αχρείαστη, σαν άθλια

μορφή πεθαμένου, ένας ίσκιος

ααχ! στο κατώφλι να στέκω πορτιέρισσα

ή παιδιά να ταΐζω

εγώ, που τιμές είχα κάποτε

στην Τροία βασίλισσας» .

Με παρόμοια λόγια θα δείξει πόσο ταπεινωτικές και βαριές ήταν  οι δουλειές που έκαναν στα παλάτια οι δούλες και ιδιαίτερα σε μεγάλη ηλικία.

«Και το στερνό, κορώνα στα δεινά μου,

γριά γυναίκα, σκλάβα στην Ελλάδα

θα πάω. Με δουλειές θα με φορτώσουν

βαριές, που δεν ταιριάζουνε στους γέρους.

Πορτιέρισσα, κλειδιά να’χω, ζυμώτρα,

εγώ η μάνα του Έκτορα, και χάμω

την κυρτωμένη ράχη μου θα γέρνω,

που σε βασιλικές πλάγιαζα κλίνες∙

τ’ αδύνατο κορμί μου με κουρέλια

θα το σκεπάζω, τι άπρεπη κατάντια

στην αρχοντιά μου εκείνη και τα πλούτη!» .

Μια  θαυμάσια εικόνα, ενδεικτική του τρόμου που καταλαμβάνει τις γυναίκες από το φόβο της σκλαβιάς, μας διασώζει ο Αισχύλος. Οι γυναίκες της Θήβας θρηνούν τη σκληρή μοίρα που τις περιμένει, αν οι επτά στρατοί των Αχαιών κυριεύσουν την πόλη τους.

«Γιατί κακό και κρίμα ‘ναι να σβήσει

μέσα στον Άδη, στάχτη και συντρίμμι,

μια πολιτεία πανάρχαια, κουρσεμένη

απ’ το κοντάρι του Αχαιού, και τέτοια

ντροπή να στέργουν οι θεοί, να σέρνονται οι γυναίκες σκλάβες,

άα! άα! γερόντισσες, παρθένες,

να τις τραβούν με ρούχα ξεσκισμένα

κι απ’ τα μαλλιά σαν τ’ άλογα. Κι η πόλη,

καθώς αδειάζει, να βουίζει

με σύσμιχτους αχούς και μοιρολόγια∙

φοβάμαι τη σκληρή μοίρα που θα’ ρθει» .

Άλλη πηγή απόκτησης δούλων ήταν η πειρατεία. Οι Φοίνικες ήταν διάσημοι πειρατές. Έκαναν επιδρομές, έκλεβαν γυναίκες και παιδιά και τα πουλούσαν σαν δούλους ή ζητούσαν λύτρα από τους δικούς τους για να τους ελευθερώσουν. Ο χοιροβοσκός Εύμαιος αποκαλύπτει στον Οδυσσέα ότι Φοίνικες πειρατές με τη βοήθεια μιας δούλης τον έκλεψαν από το παλάτι του πατέρα του μικρό παιδί και τον πούλησαν στον Λαέρτη της Ιθάκης . Όμοια και τη δούλα αυτή Ταφιώτες κουρσάροι την είχαν αρπάξει από την πατρίδα της τη Σιδώνα και την είχαν πουλήσει στον πατέρα του Εύμαιου στην Συρία και μάλιστα σε καλή τιμή, γιατί ήταν τεχνίτρα στις δουλειές. Όπως φαίνεται μέσα από τα έπη η πληρωμή γινόταν σε είδος και βασική νομισματική μονάδα ήταν το βόδι. Η τιμή ενός δούλου κυμαινόταν από 8-25 βόδια για τους πολύ καλούς για τη δουλειά που τους ήθελαν δούλους. Ας θυμίσουμε εδώ ότι η ταμίη Ευρύκλεια αγοράστηκε από τον Λαέρτη της Ιθάκης ακριβά. Είκοσι βόδια πλήρωσε γι αυτήν. Τώρα το ερώτημα είναι. Έδιναν  βόδια κατά τη συναλλαγή, ή άλλα πράγματα ανάλογης αξίας και πιο εύκολο να μεταφερθούν; Το δεύτερο φαίνεται πιθανότερο.

Γρήγορα όμως φάνηκε πως ο πόλεμος και η πειρατεία δεν ήταν αρκετές πηγές για την προμήθεια δούλων. Η άνοδος της τάξης των ευγενών οδήγησε ταυτόχρονα και στην προοπτική της υποδούλωσης των μελών της ίδιας φυλής κι ακόμη και του γένους. Για την επιτυχία του εγχειρήματος οι πατροπαράδοτοι θεσμοί του γένους σκόπιμα καταστρατηγήθηκαν, για να δικαιολογηθεί η βίαιη ληστεία. Παρατηρήθηκε έτσι το φαινόμενο οι παλιοί πόλεμοι ανάμεσα στις φυλές να εκτραπούν σε συστηματική ληστεία, είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα, για την απόκτηση ζώων, σκλάβων, θησαυρών. Να μετατραπούν σε κανονικό βιοποριστικό επάγγελμα, του οποίου η επιτυχής ενασχόληση έγινε ευκαιρία για καύχημα. Στην ίδια φιλοσοφία ο πλούτος εξυμνήθηκε και τιμήθηκε ως ανώτατο αγαθό.

Το εμπόριο των ανθρώπων άνθισε. Εύκολα τότε οι άνθρωποι μετέβαλαν συνανθρώπους τους σε πραμάτεια και τους πουλούσαν για το κέρδος. Η απειλή του δυνατού στον αδύνατο, ότι θα τον πουλήσει σαν δούλο, ήταν πολύ συνηθισμένη. Ο γιδοβοσκός Μελάνθιος για παράδειγμα, επειδή είναι οικογενής δούλος και όχι αγορασμένος, ξεχνάει την πραγματική κοινωνική του θέση. Με την ψευδαίσθηση του ισχυρότερου απειλεί τον Εύμαιο τον χοιροβοσκό ότι θα τον βάλει σ’ ένα καράβι, θα τον οδηγήσει έξω από την Ιθάκη και θα τον πουλήσει σαν δούλο, για να έχει κι ένα καλό κέρδος. Οι στίχοι αυτοί μας οδηγούν στη σκέψη ότι λειτουργούσαν δουλοπάζαρα.

Από την πλαστή διήγηση του Οδυσσέα προς το χοιροβοσκό Εύμαιο. Ένας Φοίνικας έμπορος, διηγείται ο Οδυσσέας, τον πήρε με το καράβι του από την Αίγυπτο ως συνεργάτη με προορισμό την Λιβύη. Φανερά μεν για να μεταφέρουν εμπορεύματα. Στην πραγματικότητα όμως το εμπόρευμα θα ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς της Ιθάκης . Ο Φοίνικας έμπορος σκοπό είχε να πουλήσει τον Οδυσσέα για δούλο και να πάρει χρήματα και μάλιστα αρκετά, που σημαίνει ότι ο βασιλιάς της Ιθάκης θεωρούσε τον εαυτό του βασιλικό εμπόρευμα.

Δούλους επίσης πρόσφεραν στους βασιλείς ως δώρα. Ο Αλκίνοος των Φαιάκων είχε στο παλάτι του μια γριά από την Ήπειρο, την Ευρυμέδουσα, που του μεγάλωσε τη Ναυσικά. Αυτή του την είχαν προσφέρει δώρο.

«Φωτιά της είχε ανάψει¬

μια Ηπειρώτισσα γριά, η δούλα της Βρυμέδη,

που μια φορά απ ‘ την Ήπειρο την έφεραν τα πλοία

και δώρο του την έκαμαν του βασιλέα Αλκίνου» .

Από τα παραμύθια του  Οδυσσέα προς τον πατέρα του έχουμε μιαν ακόμη σχετική μαρτυρία. Του μαρτυρούσε  ότι αυτός κάποτε φιλοξένησε δήθεν τον βασιλιά της Ιθάκης στο αρχοντικό του και όταν έφυγε ανάμεσα στα πολλά δώρα που του χάρισε ήταν και τέσσερις γυναίκες πεντάμορφες και τεχνίτρες στον αργαλειό, που μόνος του τις διάλεξε. Εδώ μεταξύ των άλλων τονίζεται και η αξία του δώρου, γιατί μια όμορφη δούλη τεχνίτρα στην υφαντική και το κέντημα  κοστίζει πολλά. Η αξία του δώρου μάλιστα τετραπλασιάζεται, όταν πρόκειται για τέσσερις τεχνίτρες της υφαντικής και μάλιστα πεντάμορφες.

Δούλοι επίσης περιλαμβάνονταν στο προικοσύμφωνο, το οποίο οδηγούσε την παρθένα στη νέα της κατοικία. Η Πηνελόπη είχε φέρει σαν νύφη στα παλάτια της Ιθάκης ένα δούλο, τον Δολίο, και μια δούλη, την Ακτορίδα, προίκα από τον πατέρα της. Στην Αυλίδα ο έμπιστος υπηρέτης του Αγαμέμνονα θα του θυμίσει ότι μπορεί να τον εμπιστεύεται, αφού ήταν μέρος της προίκας της Κληταιμνήστρας.

«Ο Τυνδάρεος τότε

με της κυράς σου την προίκα μαζί

μ’ έστειλε συνοδειά πιστό πανωπροίκι» .

Δούλες πρόσφεραν επίσης ως έπαθλο σε νικητές αθλητικών αγώνων, όπως πληροφορούμεθα από την Ιλιάδα και ειδικότερα από την περιγραφή της ταφής του Πατρόκλου. Όμοια δούλοι ήταν και τα παιδιά, που με άδεια του άρχοντα γεννούσαν οι δούλοι του παλατιού. Οι σκλάβοι Δολίος και Σικελή είχαν από το γάμο τους επτά παιδιά που δούλευαν στα ανάκτορα της Ιθάκης. Παιδιά τους ήταν και ο κακός γιδοβοσκός Μελάνθιος και η αχάριστη Μελανθώ, όπως μας πληροφορεί ο ποιητής.

Θεομαχία

 

Η Ρέα περίμενε με υπομονή τον μικρούλη Δία, αυτό το όνομα δόθηκε στον νεογέννητο θεό, να θηλάσει, για να πάρει τις θεμελιακές του δυνάμεις από το μητρικό γάλα. Μόλις αποθήλασε ο μικρός και κοιμήθηκε στην ασφαλή αγκαλιά της, η Ρέα αποχαιρέτησε τους δικούς της. Πριν φύγει όμως τους φανέρωσε πως θα πήγαινε τον μικρό Δία στην Κρήτη.

-Εκεί, τους είπε, θα τον κρύψω στο «Αἰγαῖον Ὃρος», «Ιδαίον Άντρον» θα το λένε οι άνθρωποι αργότερα, όπου το θείο βρέφος θα προστατεύεται από τους Κουρήτες και θα τρέφεται από την Αμάλθεια Αίγα,  για να μεγαλώσει γρήγορα.  Οι Κουρήτες θα προετοιμάσουν τον νέο ηγέτη του σύμπαντος. Θα του διδάξουν τον μεγάλο του προορισμό, που είναι να γίνει ο ίδιος παράδειγμα ήθους και δικαιοσύνης στους ανθρώπους, αφού πρώτα διώξει τον πατέρα του από την εξουσία και αφού την μοιραστεί μαζί με τα αδέλφια του.

-Αυτό είναι κάτι καινούργιο, αναφώνησε ο Υπερίων, ούτε ο Ουρανός δέχτηκε ποτέ να μοιραστεί την εξουσία του ούτε και ο Κρόνος. Κυνήγησαν και οι δύο με πείσμα την μονοκρατορία. Να λοιπόν που ένας νέος επίδοξος άνακτας δεν διστάζει να κάνει ένα βήμα πίσω στις φιλοδοξίες του, προκειμένου να οδηγήσει την ανθρωπότητα ένα βήμα μπροστά.

-Θα το κάνει όμως, αν θέλει να παραμείνει στην εξουσία, είπε η Γαία.

Έτσι και έγινε. Ο Τιτάνας Υπερίων έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση, συνεπώς είχε κάθε λόγο να τριγυρίζει πολύ συχνά πάνω από το όρος, στην σπηλιά του οποίου μεγάλωνε ο νέος θεός, ο μελλοντικός πατέρας θεών και ανθρώπων. Και πράγματι σύμφωνα με τις προφητείες και τις επιταγές, όταν μεγάλωσε ο Δίας, όταν ένοιωσε άντρας, ανέβηκε στο ανάκτορο του Κρόνου και πατέρα του. Μόλις τον είδε ο κοσμοκράτορας τον αναγνώρισε αμέσως και ταράχτηκε. Ένοιωσε βαθειά στην ψυχή του πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, που θα κλείσει τον κύκλο και της δικής του βασιλείας. Έκρυψε όμως τις σκέψεις του  και χωρίς να σηκωθεί από τον θρόνο του ρώτησε υπεροπτικά τον Δία τι ζητά. Με θάρρος ο γιος του ξεκαθάρισε τον σκοπό της παρουσίας του εκεί.

-Τα αδέλφια μου, ο Άδης και ο Ποσειδώνας, τα οποία κρατάς ακόμη φυλακισμένα στα σπλάχνα σου, καθώς και εγώ ζητούμε να αποχωρήσεις από την εξουσία αυτού του κόσμου και να μας παραχωρήσεις τον θρόνο. Όσο καιρό κυβέρνησες, έδειξες απληστία για τα εγκόσμια. Κατάπιες τα παιδιά σου, γιατί δεν ήθελες να χάσεις την εξουσία. Αποδείχτηκες αχάριστος, γιατί κλείδωσες τα αδέλφια σου, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες, στα τάρταρα, τους στέρησες την ελευθερία από φόβο προς την δύναμή τους. Και γενικά η όλη πολιτική σου ήταν μονόπλευρη, απολυταρχική  και αδηφάγα προς τους άλλους Τιτάνες, αλλά και προς τα ζώα της γης, τα οποία ουδέποτε έδειξες να τα νοιάζεσαι, αντίθετα  δεν δίσταζες να τα καταβροχθίζεις.

Όση ώρα ο Κρόνος άκουγε το κατηγορητήριο εναντίον του από τον γιο του, σκεφτόταν τρόπους  να αντιμετωπίσει τον ανταγωνιστή του θρόνου του. Δεν θα υποχωρούσε βέβαια χωρίς να πολεμήσει, όπως έκανε ο Ουρανός. Θα έδινε την μάχη του ως το τέλος. Γιατί όποιος δεν αντιστέκεται, όποιος παραδίνεται αμαχητί, είναι από την αρχή νικημένος.

-Τί σκέπτεσαι να κάνεις; Ρωτά τον Δία τραχιά. Γιατί δεν περιμένεις βέβαια από μένα να φύγω, επειδή μου το ζητάς. Ο θρόνος είναι δικός μου, αγωνίστηκα να τον κερδίσω από τον Ουρανό και δεν πρόκειται να τον παραχωρήσω ούτε σε σένα ούτε στα αδέλφια σου, τα οποία, σου θυμίζω, είναι ακόμα θαμμένα μέσα μου και εγώ κανονίζω την ζωή τους.

-Δεν θα κρατήσει αυτό για πολύ ακόμη, του απάντησε με το ίδιο θάρρος ο Ζεύς. Επειδή όμως δεν θέλω να χρησιμοποιήσω βία, σε προκαλώ σε μονομαχία. Ο ηττημένος θα κάνει ό,τι ο νικητής του ζητήσει.

Ο Κρόνος βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός. Αν έλεγε ότι δεν δέχεται να μονομαχήσει, θα τον κατηγορούσαν για δειλό. Αν όμως σηκωνόταν αμέσως να αντιμετωπίσει τον φουριόζο νεαρό, είχε ελπίδα να νικήσει. Ήταν γερός, δυνατός και είχε πείρα. Τα ζύγισε όλα προσεκτικά και πήρε το ρίσκο. Σηκώθηκε όρθιος. Στάθηκε απέναντι από τον Δία. Έβγαλε τα ρούχα του. Φάνταξε ένας γυμνός γίγαντας. Το ίδιο αμέσως έκανε και ο Δίας. Και σε τίποτε δεν υστερούσε από τον πατέρα του σε κορμοστασιά και μεγαλείο. Οι δύο γυμνοί άντρες  αναζήτησαν γρήγορα γη. Κατέβηκαν από το βουνό στην πεδιάδα και ήλθαν στα χέρια. Η μονομαχία κράτησε πολλές ημέρες. Την παρακολούθησε με ενδιαφέρον όλο το σύμπαν. Και την μια η νίκη έγερνε προς τον Κρόνο και την άλλη η νίκη έγερνε προς τον Δία. Έκανε τόση δυνατή εντύπωση και είχε τέτοια τεράστια απήχηση στον κόσμο η πάλη αυτή, ώστε χιλιάδες χρόνια μετά οι άνθρωποι την περνούσαν στην ποίησή τους, όταν μιλούσαν για μονομαχίες δυνατών ανδρών. Όπως στην μονομαχία του Διγενή και του Χάροντα.

Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια

Κι όθε χτυπάει ο Διγενής το αίμα αυλάκι κάνει

Κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει.

Όμοια αποδείχτηκαν σε αυτόν τον αγώνα και οι δύο σκληροί και ανελέητοι μονομάχοι. Τελικά λύγισε ο Κρόνος. Ο Δίας ως νεότερος είχε τεράστιες αντοχές και κατέβαλε τον πατέρα του. Σωριασμένος στο έδαφος ο κοσμοκράτορας, νικημένος και ντροπιασμένος άκουγε το σύμπαν να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει τον νέο νικητή. «Ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς».  Έμεινε σε αυτήν την θέση κάμποσο, τόσο, όσο άρεσε στον Δία.  Κατόπιν ο Δίας τον βοήθησε να σηκωθεί και να καθίσει σε μια πέτρα.

-Τώρα, του λέει, ήλθε η ώρα να απελευθερώσεις τα αδέλφια μου. Να τα βγάλεις από μέσα σου.

Ο Κρόνος υπάκουσε, άνοιξε το τεράστιο στόμα του  και έσκυψε. Σύντομα άρχισαν να βγαίνουν από μέσα του τα παιδιά του. Μαζί, βγήκε και η σπαργανωμένη πέτρα, η πέτρα της απάτης.

Κοινή γαρ η τύχη…

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ, την Κύμη, ο Σταμάτης Μούντριχα, οπτικός και για μένα και πολύ καλός φιλόσοφος και θυμόσοφος, έγραψε.

«Μικρός κι ασήμαντος ο άνθρωπος, μπροστά στο μοναδικό βέβαιο γεγονός που θα συμβεί στην ζωή του. Τον θάνατο. Θλίβεται για το τραγικά αναπόφευκτο, όταν συμβαίνει στον συνάνθρωπό του, στον διπλανό του και σταυροκοπιέται ευχαριστώντας τον Θεό του, που δεν επέλεξε τον ίδιο ή προσφιλές του πρόσωπο, φτύνει και στον κόρφο του να ξορκίσει το κακό. Να διευρύνει το φάσμα της προστασίας του, με Θεούς και δαίμονες.
Είναι η στιγμή της πρόχειρης αυτοκριτικής, όσο να τελειώσει η διαδικασία της εξόδιας ακολουθίας και της ταφής και μετά ΄΄ οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους΄΄.
Η ζωή συνεχίζεται και αλίμονο, πρέπει να συνεχίζεται.
Στον θάνατο όμως, σκύβουμε το κεφάλι, τιμάμε τον νεκρό και σεβόμαστε τους ανθρώπους που βιώνουν τον πόνο της μεγάλης απώλειας. Ειδικά όταν ο εκλιπών είναι νέος άνθρωπος.
Δεν χρειάζονται υπερβολικές συμπεριφορές, βαρύγδουπες κουβέντες και δηλώσεις, δεν προσφέρεται η στιγμή για δημόσιες σχέσεις, δεν απαλύνει τον πόνο να αναζητάς την ευκαιρία να υπενθυμίσεις το πόσο αγαπητός ήταν και πόσο φιλικά σε αντιμετώπιζε ο εκλιπών στην ζωή.
Αυτός που πρέπει να ξέρει, ξέρει. Αναγνωρίζει τα συλλυπητήρια της υποκρισίας και των δημοσίων σχέσεων, ακόμη και από την εκκωφαντική σιωπή αυτού που δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που νοιώθει. Μαθαίνει ότι δήλωσες ότι με το ΄΄ δεν πρόκειται να κλείσεις μάτι΄΄ αφορούσε την προγραμματισμένη νυχτερινή σου έξοδο και γνωρίζει ότι όταν τελειώσει το ΄΄πανηγύρι΄΄ θα μείνει μόνος του να παλέψει με τα αναπάντητα γιατί.
Ούτε στην κοινή γνώμη παίζουν κανένα ρόλο οι αόριστες και γενικόλογες αναφορές στον θάνατο, όταν έχεις αποδείξει ότι δεν σέβεσαι την ζωή.
Για μένα, ο οφειλόμενος σεβασμός στον θάνατο, είναι η συνέχεια του σεβασμού στην ζωή των συνανθρώπων σου.
Το τραγικό γεγονός που χτύπησε την πόρτα του γείτονα, όσο και να το ξορκίζεις, μπορεί εν δυνάμει να χτυπήσει την πόρτα του καθενός. Και ο θάνατος φυσικά.
Όταν θα μάθουμε να σεβόμαστε την ζωή του άλλου, αλλά και την δική μας, τότε θα μάθουμε να σεβόμαστε και τον θάνατο. Γιατί και ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, δεν είναι το τέλος της.
Αλίμονο, όταν ο άνθρωπος εκφράζει την γνώμη του, επικαλούμενος την πείρα του.

Μίκης Θεοδωράκης: «Ή τώρα ή ποτέ»!

Μίκης Θεοδωράκης: «Ή τώρα ή ποτέ»! Κι όταν λέω «ποτέ», το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες»…
Είσαι νέος… Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το.
Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…

Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες. Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι. Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της. Κι όλα αυτά επειδή δεν αντέδρασες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. Η ένδοξη χώρα των Ελλήνων, η ποτισμένη από αίμα ηρώων και μαρτύρων, το λίκνο της Ρωμηοσύνης, στα βάρβαρα χέρια του 4ου Ραΐχ και των συνεργατών του. Αμαχητί. Τι τραγική ειρωνεία…
Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι. Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας. Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου.
Μάθε, λοιπόν, ότι τα αποθέματα του υπεδάφους μας είναι αμύθητης αξίας. Η αξία του ορυκτού μας πλούτου ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Πρόσφατα, σε μεγάλη εκδήλωση που όλα τα μέσα απέκρυψαν (Ίδρυμα Κακογιάννη, 7-11-12), ειδικοί επιστήμονες βεβαίωσαν, για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, ότι μόνο τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εκτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Κι εκτός του ανυπολόγιστης αξίας, υπεδάφους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γεωγραφική μας θέση, μας καθιστά παγκόσμιο κόμβο εμπορίου. Ότι η ναυτιλία μας είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως κι η αξία του τουρισμού μιας τέτοιας, νησιωτικής κι όχι μόνο, χώρας είναι ανυπολόγιστη.
Πως θα ανεχθείς να δεσμεύονται όλα αυτά τα έσοδα σε ένα «Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας» με στόχο την -ες αεί- αποπληρωμή του μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους; Αντιλαμβάνεσαι τώρα την έσχατη προδοσία που συντελείται; Κατανοείς γιατί οι «σύμμαχοί» μας, μας… «σώζουν» μέσω Μνημονίων από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν; Για να μας κατακτήσουν χωρίς να υποψιαστούμε και να καταφέρουν το μεγάλο ξεπούλημα της γης μας. Βλέπεις γιατί τα παπαγαλάκια του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν, χρόνια ολόκληρα τώρα, να σε πείσουν ότι όλα γίνονται «για το καλό σου»; Για να σε κατακτήσουν αδιαμαρτύρητα. Για να σε κατακτήσουν ολοκληρωτικά. Γιατί όποιος κατακτά τις συνειδήσεις, κατακτά ολοκληρωτικά…
Έκρυψαν τα όπλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια. Σ’ έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν. Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, «Έλληνες» και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί.
Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη «δημοκρατία» που μας σέρβιραν. Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις. Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν. Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να ‘ρθουν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.
Μην τους αφήσεις! Θυμήσου τους αγώνες των προγόνων σου και τίμα το αίμα που χύθηκε ως τα σήμερα. Εμπνεύσου απ’ το φρόνημα των αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους. «Να ‘ρθει ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θανα είμαι», έλεγε ο Μακρυγιάννης απηχώντας το διαχρονικό ανυπέρβλητο πνεύμα του Ελληνισμού.
Αγάπα την πατρίδα σου! Αγάπα την άδολα, μακριά από μισαλλοδοξία. Αγκάλιασε τον συμπατριώτη σου αληθινά, ό,τι κι αν πρεσβεύει «ιδεολογικά». Δεν είναι αυτός ο εχθρός σου. Αυτοί που σε σαγήνευσαν με τις υποσχέσεις τους και θέλησαν να σε κάνουν συνένοχο με τα ρουσφέτια τους, αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Αυτοί που σ’ αποκοίμισαν όσο θαύμαζες τον εκσυγχρονισμό τους, σ’ είχαν προγραμματίσει να ξυπνήσεις μέσα σε εμφύλιο σπαραγμό.
Ξύπνα αδελφέ πριν το μοιραίο! Μην περιμένεις τίποτα απ’ όσους διαχειρίζονται»πολιτικά» την κατάσταση. «Αλίμονο στους αγώνες που κρέμονται από τα χαρτιά. Το γένος δεν χρειάζεται τα χαρτιά κανενός για τη λευτεριά του. Έχετε πίστη; Έχετε καρδιά; Αλλιώς καθίστε εκεί που κάθεστε. Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες και τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας», έκραζε πριν δύο αιώνες ο Παπαφλέσσας.
Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο «ΟΧΙ»! Να πεις το νέο «Μολών Λαβέ»! «Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται»!
Δεν είσαι μόνος σου στον αγώνα αυτό. Πολλοί είμαστε αυτοί που αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε οι πρώτοι Έλληνες στην τρισχιλιετή ιστορία αυτού του Έθνους που θα σκύψουν, ομοθυμαδόν, το κεφάλι στον κατακτητή. Έστω και καθυστερημένα, ξεσηκωθήκαμε, πολεμάμε και θα νικήσουμε! Ένωσε τη σπίθα του αγώνα σου μ’ αυτήν του διπλανού σου. «Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει». Για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, μ’ αληθινή δημοκρατία και υγιή πατριωτισμό!
Και μη ξεχνάς το που χρωστάς… «Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθουν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί». (Κ. Παλαμάς).
Μίκης Θεοδωράκης

Φωτογραφία του Manolis Poulios.

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ – Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΙ

Το άρθρο έγραψε ο Νίκος Μιχαλόπουλος. Εκφράζει άψογα όσα προβληματίζουν τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Γι αυτό το αναρτώ, πάντοτε με την άδειά του, στο ιστολόγιό μου, γιατί αξίζει να διαβαστεί από όλους.

Προσπάθησα πολύ να παραμείνω σιωπηλός πολύ καιρό τώρα σχετικά με το νέο τηλεοπτικό φαινόμενο που ακούει στο όνομα Survivor. Όμως όταν ένα φαινόμενο οποιουδήποτε χώρου και οποιωνδήποτε κριτηρίων το χρίζουν ως τέτοιο, περνάει στο επίπεδο του κοινωνικού φαινομένου και μάλιστα με ύποπτες προεκτάσεις, τότε ίσως η σιωπή δεν είναι και η καλύτερη πρακτική.
Αρχικά, όταν η προσωπική γνώμη είναι αρνητική, η σιωπή είναι ένας τρόπος άμυνας, προσπαθώντας να μη δώσεις μεγαλύτερη αξία σε κάτι που πιστεύεις πως δεν έχει. Από ένα σημείο όμως και μετά η σιωπή μπορεί να εκληφθεί και ως συμφωνία και εδώ η κατάσταση αλλάζει ουσιαστικά. Εξάλλου, έχοντας τη δυνατότητα να επισκέπτομαι πολλά και διαφορετικής σχολικής βαθμίδας σχολεία, έζησα από κοντά το πέρασμα του  εν λόγω τηλεοπτικού προϊόντος στις ζωές των μαθητών και την ταύτιση μαζί του και αυτό με τρόμαξε. Άκουσα σε πολλά σχολεία ομάδες παιδιών να αυτοβαφτίζονται ως διάσημοι ή μαχητές και είδα σε κάποιο σχολείο καθηγητή φυσικής αγωγής να χωρίζει τους μαθητές του στις παραπάνω κατηγορίες σε κάποιο αθλητικό του παιχνίδι.
Και ρωτάω:
•ποιά η σχέση ενός τέτοιου τηλεοπτικού προϊόντος με τον αθλητισμό και ποιά η σχέση του με την εκπαίδευση γενικότερα;
•πώς καταφέρνει ένα τηλεοπτικό show, όποιο κι αν είναι αυτό, να είναι σημείο αναφοράς μια ολόκληρης κοινωνίας;
•με ποιά κριτήρια ένας πρωταγωνιστής οποιουδήποτε γεγονότος μετατρέπεται σε ήρωα ή πρότυπο για τους υπόλοιπους ανθρώπους και κυρίως για τα νέα παιδιά;
•ποιά η σχέση της κοινωνίας ευρύτερα, ποιό το αποτέλεσμα του φαινομένου και κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι τυχαίο ή εξυπηρετεί ευρύτερες πολιτικές ή κοινωνικές ανάγκες;
Προσωπική άποψη έχω, όμως τα ερωτήματα τα εκθέτω ως προβληματισμούς σε όσους διαβάσουν το άρθρο μαζί φυσικά με τις υπόλοιπες σκέψεις μου.
Την τελευταία ώθηση να διατυπώσω δημόσια τη γνώμη μου μου την έδωσε η εικόνα των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν σε κινηματογράφο να παρακολουθήσουν όλοι μαζί ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού παιχνιδιού, ενισχύοντας τον συντοπίτη παίχτη του και πολλές πια αναφορές στα ΜΜΕ στα πρόσωπα του παιχνιδιού, που αρχίζουν και αντιμετωπίζονται ως νικητές μεγάλων διακρίσεων που επιστρέφουν στη χώρα τους από κάποιον αγώνα ζωής στον οποίο τίμησαν την πατρίδα τους.
Θα τρελαθούμε εντελώς;
Πραγματικά αυτό είναι μια ομάδα ανθρώπων που προφανώς στην πιο παραγωγική στιγμή της ζωής τους, λόγω ηλικίας και μόνο, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν ό,τι κάνουν, που μάλλον δεν είναι και πολύ σημαντικό ή ακριβώς επειδή δεν έχουν τι να κάνουν, αποφασίζουν να ενταχθούν σε ένα σκληρό reality show, στο οποίο κυρίως εκτός των όποιων άλλων ικανοτήτων τους έχουν να επιδείξουν τα σωματικά τους προσόντα, έξ´ού και η υποχρεωτική ή προαιρετική γύμνια και φυσικά ίντριγκες και πάθη, γιατί διαφορετικά η ύπαρξη καμερών θα περιοριζόταν στο κομμάτι των αθλητικών δραστηριοτήτων; Η δε ψηφοφορία του κοινού στην οποιαδήποτε διάκριση του οποιουδήποτε παίχτη αποδεικνύει πως δεν μιλάμε για αντικειμενική διάκριση βάσει προσπάθειας και ικανοτήτων, αλλά για διάκριση επιπέδου χαβαλέ, διασκέδασης, αντίδρασης ή ο,τιδήποτε άλλο χαρακτηρίζει αυτό που σου δίνει το κοινό, που σε παρακολουθεί την ώρα που τρώει τα σουβλάκια του, τις πίτσες του και πίνει τις μπύρες του, κάνοντας κυρίως πλάκα.
Πώς γίνεται όμως η πλάκα να περνάει στο επίπεδο της κοινωνικής καταξίωσης και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό; Ποιό είναι το μήνυμα που για άλλη μια φορά περνιέται στα νέα παιδιά, γιατί για αυτά έχει μεγαλύτερη ουσία η συζήτησή μας; Κάνε ο,τιδήποτε και με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να γίνεις αναγνωρίσιμος και μετά αυτή την αναγνωρισιμότητα χρησιμοποίησέ την και πάλι με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να κονομήσεις για να ζήσεις. Ανάποδος ο δρόμος και αδιέξοδος όπως κάθε ανάποδος δρόμος, γιατί πρώτα κοπιάζεις να διακριθείς σε ό,τι κάνεις και αφοσιώνεσαι και εξ” αυτού να αναγνωριστείς και όχι φυσικά πρώτα να αναγνωριστείς και μετά αυτό να το χρησιμοποιήσεις για να πετύχεις τον στόχο σου. Και όλοι φυσικά γνωρίζουμε πως η γρήγορη και αναίτια αναγνώριση έρχεται μόνο με έκπτωση αξιοπρέπειας και έχει πάντα σαθρό υπόβαθρο, γιατί τίποτα το οποίο χτίζεται τόσο γρήγορα και βιαστικά δεν μπορεί να έχει και διάρκεια.
Πώς να πείσεις ένα παιδί να δουλέψει σκληρά και να αφοσιωθεί σε αυτό που αγαπά και κάνει, όταν σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΟΒΕ, του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών το 36% των πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σήμερα είναι άνεργοι και το 57% των εργαζομένων που απέκτησαν πτυχίο μετά το 2011 λαμβάνουν μισθό που κυμαίνεται από 400 έως 800 ευρώ, ενώ ο νικητής του survivor θα λάβει έπαθλο 100.000 ευρώ, κάνοντας τί; Και το χειρότερο, έστω και προσωρινά μέχρι να ξεφουσκώσει ή σκάσει το μπαλόνι, όπως είναι η τύχη κάθε μπαλονιού, θα λάβει και μια θέση στα  ΜΜΕ, αναλόγου ύφους, ήθους, κύρους και ταυτότητας, επηρεάζοντας τις επόμενες στρατιές αγνών μικρών παιδιών, που στα πρόσωπά τους θα συναντήσουν τον ήρωά τους χωρίς κριτήριο, γνώση και συναίσθηση, όπως είναι και το φυσικό για αυτή την ηλικία. Και έτσι φτάνουμε πολύ εύκολα στα φαινόμενα τύπου Big Brother, τύπου Kardasian, τύπου δήθεν talent shows, όπου αποθεώνεται το «τίποτα» και αποκαθηλώνεται το «κάτι», ενώ ταυτόχρονα απομονώνεται όποιος και ό,τι έχει κάτι σημαντικό να πει, όποιος έχει κάτι σημαντικό να επιδείξει. Και φυσικά ούτε αυτό είναι τυχαίο. Τα ΜΜΕ, κυρίως τα ιδιωτικά, δίνουν βήμα σε όποιον μπορούν πραγματικά να ελέγξουν, σε όποιον μπορούν να κάνουν μαριονέτα στα χέρια των εμπορικών τους στόχων, σε όποιον δέχεται να ξεπουλήσει το ο,τιδήποτε στον βωμό της όποιας διασημότητας. Μα για ποιά διασημότητα μιλάμε; Διασημότητα χωρίς πραγματική και ουσιαστική επιτυχία, χωρίς κοινωνικό και πολιτιστικό εκτόπισμα δεν υπάρχει. Διάσημη ήταν η Κάλλας και ο Dr. Παπανικολάου και πολλοί ακόμα ανάλογοί τους, που μας κάνουν υπερήφανους.  Ο οποιοσδήποτε απλά αναγνωρίσιμος με DNA των παραπάνω σύγχρονων τηλεοπτικών φαινομένων είναι Καραγκιόζης και μαϊντανός. Ας μην τα μπερδεύουμε. Το ανησυχητικό είναι πως τα παιδιά μας διάσημο θεωρούν τον δεύτερο, αφού ο πρώτος αποκρύπτεται από το σύστημα για ευνόητους λόγους.
Αυτό πραγματικά θέλουμε; Νομίζετε πως καταστάσεις τύπου Τραμπ, όπου προκλητικοί άνθρωποι, που όχι μόνο δεν έκρυψαν αλλά επένδυσαν επάνω στον τραμπουκισμό τους και στον σεξισμό τους, κατάφεραν να πείσουν ανθρώπους να τους ακολουθήσουν, προσφέροντάς τους τεράστια δύναμη, είναι άμοιρες των φαινομένων που συζητάμε; Γενιές λοβοτομημένων ανθρώπων, που εκπαιδεύτηκαν ώστε να αποδέχονται σκουπίδια, να αποθεώνουν τη φτήνια, να αποδέχονται την αναξιοπρέπεια και να θάβουν την κριτική τους σκέψη τώρα αποφασίζουν και για τις τύχες των άλλων, στέλνοντας επικίνδυνους ανθρώπους στην εξουσία. Αυτή είναι η διαδρομή κσι αυτή η κατάληξη. Ας μην γελιόμαστε. Το ζητούμενο δεν είναι ο τυχαίος νικητής ενός ανύπαρκτου ουσιαστικά αγώνα, ούτε η χαζή παρουσιάστρια, που ενώ δεν ξέρει να μιλά ούτε ελληνικά, παρουσιάζεται ως πετυχημένη, ούτε η γυμνή τραγουδίστρια που από φωνή διαθέτει κορμάρα, ούτε ο μαστροπός που συστήνεται ως δημοσιογράφος, ούτε τόσοι και τόσοι άλλοι σύγχρονοι «θρύλοι» ενός σύγχρονου life style, που αναζητά εύκολους καταναλωτές και φυσικά όχι σκεπτόμενους ανθρώπους.
Όσοι έχετε παιδιά κάντε αυτή την απλή ερώτηση στον εαυτό σας: «θεωρείτε πραγματική ευχή το να σας πει κάποιος το παιδί σας να μοιάσει με όλους τους παραπάνω προβεβλημένους των καιρών μας;» Αν ναι, συγχαρητήρια! Είσαστε στον σωστό δρόμο. Αν όχι, τότε γιατί αναβαθμίζετε όλους τους Mr. και Mrs. «τίποτα» αυτού του κόσμου; Το παράδειγμά μας δεν είναι μια από τις σημαντικότερες μεθόδους διδασκαλίας, είναι η μοναδική και αυτό για ένα και μόνο λόγο, τα παιδιά μας μας αντιγράφουν, γιατί μας αγαπάνε, μας προσέχουν, γιατί μας ξεχωρίζουν, μας τοποθετούν ψηλά στο αξιακό τους σύστημα, γιατί είμαστε σημαντικοί για τα ίδια. Δεν είναι κρίμα να τους οδηγήσουμε στον δρόμο της ψευτιάς και του δήθεν; Δεν λέω να απομονωθούμε και να κλειστούμε στο σπίτι μας, υιοθετώντας μια αυστηρότητα για όλους και για όλα, φτάνοντας στο επίπεδο του γραφικού και του αναχρονιστικού. Λέω απλά να βάλουμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή θέλει τον κόσμο να μένει σπίτι του απαθής για όλα αυτά τα σημαντικά δικαιώματα, εργασιακά, κοινωνικά, πολιτικά, που του αμφισβητούνται, αλλά να βγαίνει στους δρόμους για να χειροκροτήσει τους νικητές του Survivor.
Ο πραγματικός άραγε Survivor στην εποχή μας ποιός είναι;
Ο πραγματικός άραγε Survovor στην εποχή μας ποιός θέλουν κάποιοι να είναι;
Μήπως η πραγματική επανάσταση στην εποχή μας είναι να κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας ή τουλάχιστον αυτού του είδους τις τηλεοράσεις που αναδυκνύουν σε ήρωες τα χθεσινά μας τα λερωμένα τ’άπλυτα τα παραπεταμένα;
Μήπως μας αξίζει κάτι καλύτερο;
Μήπως αξίζει στα παιδιά μας μια άλλη προοπτική;
Μήπως;
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Νίκος Μιχαλόπουλος 
Συγγραφέας – Εκπαιδευτικός – Πρωταθλητής ακοντισμού – Ακτιβιστής

»Ονειρεύομαι  Θέλω  Μπορώ»
————————————————————–