Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Δ. Λιαντίνης, γράμμα στην Διοτίμα

Θεωρώ ότι τα λόγια αυτά που έγραψε ο πολύ σπουδαίος πανεπιστημιακός δάσκαλος Δημήτρης Λιαντίνης είναι προφητικά και διδακτικά. Πάνω από όλα είναι πολύ σημαντικά και ανάλογα με την πορεία της ζωής του. Έτυχε να τον γνωρίσω στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, όταν έκανα το διδακτορικό μου, και συνεργάστηκα κι εγώ μαζί του. Εκείνο που πάντα με εξέπληττε και με έκανε αυθόρμητα να στέκομαι προσοχή στην παρουσία του ήταν η αγάπη και ο σεβασμός που του είχαν οι φοιτητές του. Τέτοια, που με έκανε να πιστεύω ότι πράγματι αυτός ο δάσκαλος είχε  κάτι το ξεχωριστό, το μαγικό θα έλεγα.

Δημήτρη  Λιαντίνη θα σε θυμόμαστε πάντοτε και όχι μόνον μέσα από τα βιβλία σου.

 

Το πρωί της 1ης Ιουνίου 1998 ο καθηγητής φιλολογίας, Δημήτρης Λιαντίνης έφυγε από το σπίτι του στη Ν.Κηφισιά. Στο γραφείο του είχε αφήσει ένα γράμμα για την κόρη του Διοτίμα στο οποίο έγραφε:

«Διοτίμα μου, Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης. Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι. Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού. Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει…. Έζησα έρημος και ισχυρός. Λιαντίνης

Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές** Σολωμού στη Ζάκυνθο κ’ Λυκούργου στη Σπάρτη.»…

Ηθική κατάπτωση

 

 

Το άρθρο έγραψε ο αγαπητός μου φίλος και μαθητής μου Σταμάτης Μούντριχας, οπτικός. Όπως συμβαίνει πάντα με όλα του τα άρθρα, είναι επίκαιρος στην πολιτική του αντίληψη, καίριος και μέσα στα πράγματα. Στην προκειμένη περίπτωση μέσα στα ελληνικά πράγματα.

Όπως πάντα, δεν άλλαξα ούτε ένα γράμμα.

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!

Ξέρω ότι η οικονομική κρίση που μας βασανίζει, θα μας βασανίσει πολύ μέχρι να περάσει. Αυτό με κάνει να βλέπω με μισό μάτι, τα κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα και τους πολιτικούς που διαδραμάτισαν ρόλο για να την φτάσουν στην κατάντια της.
Ξέρω όμως ότι αργά και βασανιστικά θα περάσει.
Αυτό που δεν ξέρω αν περάσει ποτέ, είναι η ηθική κατάπτωση του λαού, η απαξίωση των αρχών και των αξιών που χαρακτήριζαν την φυλή και το Έθνος, η απεμπόληση των παραδόσεων και εν γένει της ιστορίας του, η νοοτροπία που έχει αποχτήσει, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την δημόσια ζωή.
Κι αυτός είναι ένας λόγος σοβαρός και συγχρόνως πολύ επικίνδυνος, να μην θέλω ούτε να δω, ούτε να ακούσω όλο αυτό το συνάφι, που καμαρώνει κιόλας για όσα έχει πετύχει.
Ένας λαός προσκυνημένος, σαν τους ηγέτες του, που στα επαγγέλματα-λειτουργήματα ΄΄ μιζάρετε΄΄ σαν τους ηγέτες του, που διαφθείρει και διαφθείρεται σαν τους ηγέτες του, που φιλάει κατουρημένες ποδιές αντί να διεκδικεί αυτό που δικαιούται, που μαϊμουδίζει ξένες ζωές και συνήθειες, που βάζει το προσωπικό του συμφέρον πάνω απ΄όλα, αλλά που δεν γνωρίζει στην πραγματικότητα ποιο είναι αυτό.
Ένας πνευματικός κόσμος είτε σε νιρβάνα είτε να ΄΄πουλάει πνεύμα΄΄ , γρανάζι στη μηχανή του συστήματος.
Ένα ιερατείο για το μαγαζάκι της εκκλησίας του, διεκδικεί με πάθος και με μίσος την εγκόσμια εξουσία και φυσικά το παγκάρι.
Μια νεολαία που ονειρεύεται να κάνει καριέρα στα οικονομικά κέντρα, στα κέντρα των αποφάσεων κι ας είναι αυτές οι αποφάσεις σε βάρος του λαού από τον οποίο προέρχεται.
Όλα είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις δεκαετίες τώρα. Η διαπαιδαγώγηση του λαού, στηρίχθηκε στην κλεψιά, στην ρεμούλα, στην διαφθορά, στο ψέμα, στην υποκρισία και σε κάθε ταπεινό ένστικτο των κυβερνώντων.
Σκέφτομαι πως στην πραγματικότητα δεν αγαπούν, αλλά απλά καπηλεύονται την πατρίδα. Ή μήπως με την ένταξη τους στην λογική της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν πατρίδα????

Η Εθνική ομοψυχία αποτελεί ανάγκη ύπαρξης.

Για άλλη μια φορά δημοσιεύω στο ιστολόγιό μου την ανάρτηση στο φέις μπουκ του φίλου και μαθητή μου Σταμάτη Μούντριχα. Είναι πέρα για πέρα αληθινό, ουσιαστικό και με εκφράζει απόλυτα και πιστεύω πως όχι μόνον εμένα.

Οίκοθεν νοείται ότι ουδεμία παρέμβαση έκανα στα γραφόμενά του. Ούτε καν για να διορθώσω τα κόμματα ως σημεία στίξεως.

KΑΛΗΜΕΡΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!

Η μη απόφαση μετ΄επαίνων του προχθεσινού Eurogroup, αποτελεί τρανή απόδειξη όσων κατά καιρούς ισχυρίζομαι, για την τύχη της Ελλάδας, μέσα σ΄αυτήν την Ε.Ε.
Μπορεί για τους περισσότερους από εσάς, υπεύθυνη αυτής της κατάστασης να είναι η σημερινή κυβέρνηση, αλλά παρά τις δικές της ευθύνες για την διαχείριση της κατάστασης, η κατάσταση έχει προκύψει από τις ενδοτικές πολιτικές που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.
Με κλοπές, διαπλοκές, μίζες και κακή διαχείριση, οδήγησαν την χώρα σε οικονομική κατάρρευση. Είμαστε πτωχευμένοι από το 2009, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί.
Η οικονομική κατάρρευση, συνδέεται άμεσα με την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Αυτό δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να το κατανοήσουν όσοι στελεχώνουν το πολιτικό σύστημα με προεξάρχοντες τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Είναι ανάγκη να σας θυμίσω τι έλεγαν ο Σημίτης για την ΟΝΕ, ο Παπανδρέου για το Δ.Ν.Τ. και τα φερέφωνα τους στα κανάλια της διαπλοκής??? Ο ανεκδιήγητος Πρετεντέρης ομολόγησε.
Κάτω από τις συνθήκες ομηρείας που τεχνιέντως και με την προδοτική συμπεριφορά των δικών μας δημιούργησαν, η Ελλάδα έγινε μοχλός για τους δικούς τους γεωστρατηγικούς και γεωοικονομικούς σκοπούς.
Ξένοι και ντόπιοι προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η Ε.Ε. αποτελεί πανάκια δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, ότι τάχα θα μπορούσε με μάγια να λύσει κάθε πρόβλημα που αφορούσε την χώρα είτε οικονομικό είτε σχετικό με την εξωτερική πολιτική.
Είναι ανάγκη να σας θυμίσω ότι η ανύπαρκτη Ε.Ε. ως Ευρωπαϊκή οντότητα ούτε την οικονομία, ούτε την εξωτερική πολιτική για την προάσπιση των Ελληνικών συμφερόντων βοήθησε, ούτε καν τα σύνορα της χώρας μπόρεσε να εγγυηθεί????
Η πραγματικότητα αδέρφια είναι ότι οι προστάτες και σύμμαχοι μας υποβίβασαν στην Β! Εθνική, μας κατέστησαν τριτοκοσμική χώρα, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Το Δ.Ν.Τ. με τους επαχθείς όρους του, τα ηθελημένα λογιστικά λάθη του και την τακτική του, υποχρέωσαν την Ε.Ε. να αποχωρήσει των ευθυνών και των υποχρεώσεων έναντι κράτους μέλους του. Στην σύγκρουση δε των συμφερόντων που ο καθ΄ένας απ αυτούς εκφράζει, η Ελλάδα βρίσκεται στην μέση και όπως όλοι γνωρίζουν, κατέστη ο καρπαζοεισπράκτορας της ιστορίας.
Στεγάσαμε αδέρφια τα συμφέροντα της χώρας στο γύφτικο τσαντίρι της Ε.Ε. και όχι μόνο δεν δικαιωθήκαμε αλλά καταντήσαμε θύματα στυγνής και άτεγκτης κηδεμονίας. Προτεκτοράτο, που λέγαμε παλιά στο Κ.Κ.Ε.
Δυστυχώς, με όσα εγώ καταλαβαίνω, ο κόσμος και ιδιαίτερα οι νέοι, δεν αντιλαμβάνονται την δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα.
Ίσως όλη αυτή η προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε. να έχει εξουδετερώσει τα Εθνικά μας αντανακλαστικά. Η κοινωνική και Εθνική συνοχή, έχουν δεχτεί καίρια πλήγματα. Μας έχουν διαλύσει σαν κράτος.
Ακόμη και οι ΄΄επαναστατικές΄΄ φωνές του αντιεξουσιαστικού χώρου, ούτε στην ρητορεία τους δεν περιέχουν την προάσπιση των Εθνικών μας συμφερόντων, των λαϊκών συμφερόντων. Σκάνε τις μπόμπες τους στον γάμο του Καραγκιόζη.
Επιμένω ότι δεν είναι καιρός για αντιπαραθέσεις σε ιδεολογικό επίπεδο, ούτε για φανατισμούς και κοπαδοποίηση στα μαντριά των κομμάτων εξουσίας. Αυτή η πατρίδα είναι δικιά μας. Και των αριστερών και των δεξιών. Αυτούς δεν τους νοιάζει από ποιον θα την πάρουν. Γιαυτό η Εθνική ομοψυχία, αποτελεί ανάγκη ύπαρξης.
Οι φασίστες καραδοκούν στην γωνία, να μετατρέψουν το Εθνικό σε Εθνικιστικό.
Αυτή η άθλια Ε.Ε. του Σόϊμπλε με τα μνημόνια , την λιτότητα και την υποταγή των λαών στα συμφέροντα που εκπροσωπεί, αν δεν καταστραφεί, θα φάει πολύ κοσμάκη.

Κώστας Καρυωτάκης, Όταν κατέβουμε την σκάλα

Το ποίημα

Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ’ ένα χαμόγελο στ’ ανύπαρκτά τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στο πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα ‘ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.

Η προσέγγιση

Ο άνθρωπος έχει περιορισμένες δυνατότητες επιλογών στην ζωή του. Κάποιοι ίσως επιτύχουν στο επάγγελμα που μόνοι τους θα επιλέξουν να κάνουν. Ίσως ακόμη να σταθούν τυχεροί στην επιλογή του συντρόφου ζωής, αλλά και στην επιλογή καλών φίλων.  Οι πιο τυχεροί, για να μην μακρηγορούμε,  μπορεί να επιθυμήσουν περισσότερα και να τα απολαύσουν. Εκεί όμως που οι άνθρωποι δεν έχουν ουδεμία δυνατότητα επιλογής και παρέμβασης είναι στην γέννηση και στον θάνατό τους. Δεν γνωρίζουν πότε θα έλθουν στην ζωή.  Δεν μπορούν να επιλέξουν ούτε τον τόπο ούτε τον χρόνο ούτε τους γεννήτορες. Επίσης δεν μπορούν να επιλέξουν την ώρα, τον τόπο και τον τρόπο του θανάτου τους. Πολύ περισσότερο δε αγνοούν παντελώς το πού θα πάνε, αν πάνε,  μετά. Το μόνο που γνωρίζουν με σιγουριά είναι ότι θα πεθάνουν. Υπάρχουν όμως κάποιοι  από τους ανθρώπους, οι οποίοι γεννιούνται και έχουν φυτεμένη μέσα τους την απόφαση να πεθάνουν. Έτσι, σαν μιαν αντίσταση στην ζωή. Είναι οι λεγόμενοι πεισιθάνατοι.  Ένας από αυτούς είναι και ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης. Από πολύ ενωρίς κυριεύτηκε από την επιθυμία του θανάτου. Γρήγορα  ο θάνατος γι αυτόν έγινε τρόπος ζωής και  πέρασε  στην ποίησή του.

Στο ποίημα που έγραψε λίγο πριν δώσει  οριστικό τέλος στην ζωή του δίνει μια εικόνα του κάτω κόσμου. Με τους στίχους του τολμηρά εκφράζει τους φόβους και τις αμφιβολίες του για το μετά, για την μετάβαση στον Άδη, καθώς και για το πόσο μπερδεμένος είναι. Άλλωστε για τον κάθε θνητό ο θάνατος είναι περίπλοκη υπόθεση.

Προτού όμως αναφερθούμε στο πώς ο ποιητής φανταζόταν τον Άδη, ας δούμε τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες για τον Άδη, για τον κόσμο των νεκρών. Τις καλύτερες πληροφορίες, νομίζω, θα τις πάρουμε από τον ποιητή των ποιητών, τον Όμηρο. Στο λ της Οδύσσειας, την Νέκυια, όπως είναι γνωστή από τους μελετητές, με συμβουλή της Κίρκης ο  Οδυσσεύς πρέπει να επισκεφθεί τον Άδη και να πάρει συμβουλή από τον μάντη Τειρεσία πώς θα φτάσει στην Ιθάκη. Με το καράβι του λοιπόν και την βοήθεια των συντρόφων του ξεκίνησε. (λ, 11 – 19, μτφρ. Γιάννης Κορδάτος)

«Όλη τη μέρα αρμένιζε με τα πανιά ανοιγμένα.

Κι ο ήλιος σα βασίλεψε κι ησκιώσανε όλοι οι δρόμοι,

στα πέρατα του τρίσβαθου Ωκεανού είχε φτάσει.

Εκεί ήταν των Κιμμερινών ο τόπος κι η πατρίδα,

που τους σκεπάζουν σύγνεφα κι ένα πηχτό σκοτάδι.

Ποτέ με τις αχτίδες του δεν τους φωτίζει ο ήλιος,

μηδ’ όταν στον αστρόφωτο τον ουρανό ανατέλλει,

μηδ’ όταν πίσω προς τη γη γυρίζει απ’ τα ουράνια,

μον τους σκεπάζει ένα βαθύ τους άμοιρους σκοτάδι».

Αυτήν την εικόνα μας δίνει για τον κάτω κόσμο ο Όμηρος, στον οποίο οι νεκροί κινούνται πλέον στο γκρίζο άνευροι,  χωρίς  δύναμη, σαν αθύρματα, με μάτια άδεια, σκιές ενός ανήλεου κόσμου.

Αυτήν την περιγραφή  για τον κάτω κόσμο  μας δίνει ο ποιητής στο ποίημά του. Οι νεκροί στον Άδη είναι σκιές αυστηρές, που περιμένουν να  κρίνουν τους νέους νεκρούς  με ένα χαμόγελο στο στόμα που δεν φαίνεται. Ακίνητοι και ασάλευτοι κοιτά ο ένα τον άλλον, χωρίς να έχει να πει τίποτε, γιατί απλούστατα τίποτε δεν γίνεται εκεί κάτω, τίποτε δε εξελίσσεται, τίποτε δεν αλλάζει, ώστε να δώσει λαβή για σχόλια. Ούτε καν μια χειραψία δεν μπορούν να κάνουν στους νεοφερμένους νεκρούς, γιατί τα χέρια τους είναι κομμένα από τους αγκώνες.

Αντίθετα, στην ζωή έχουμε γνώση των αλλαγών, των χρωμάτων, των καταστάσεων, των συναισθημάτων. Όμως ζούμε;  Νομίζουμε ότι ζούμε. Ό,τι θεωρούμε ζωή είναι κάτι πρόσκαιρο, περαστικό, κάτι σαν το λουλούδι που φυτεύεται στην άμμο, από όπου τίποτε δεν μπορεί να πάρει ούτε να δώσει. Όπως λέει και ο αρχαίος ποιητής, ο Μίμνερμος, για την ζωή του ανθρώπου πως είναι » σαν τα φύλλα που βγαίνουν την άνοιξη και πέφτουν το φθινόπωρο».

Στον τελευταίο τετράστιχο όμως ο ποιητής γίνεται σαρκαστικός. Εκεί κάτω, στην κόλαση του Άδη, μας λέει,  ίσως οι νεκροί σταθούμε τυχεροί και πάρουμε την δύναμη και ανασηκωθούμε στα νύχια των ποδιών μας, να απολαύσουμε έστω και από μακριά  το παυσίλυπο και τους κατοίκους του παραδείσου να παίζουν κρίκετ.

Στίχοι πικροί και σαρκαστικοί συνάμα, όχι για παρηγοριά, αλλά για επιστροφή στην πραγματικότητα, όπου ούτε κόλαση υπάρχει μετά ούτε παράδεισος. Μόνον θάνατος. Δηλαδή τίποτε. Ο Κώστα Καρυωτάκης το γνωρίζει, είναι βέβαιος για το τίποτε, αλλά επιμένει στην άρνηση της ζωής, αδιαφορώντας γα το δημιουργικό του χάρισμα που ούτως ή άλλως θα του χαρίσει την αθανασία. Γι αυτόν ο θάνατος είναι τελικά η μόνη λύση.

Σε αντίθεση με τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο, ο οποίος με το ποίημά του, Το ξόρκι, εξορκίζει  με τους στίχους του τον θάνατο, όταν λέει: Μισώ το τίποτα,  για να υμνήσει την ζωή και την δημιουργία.

Λίγα γραμματολογικά.

Το ποίημα έγραψε ο ποιητής Απρίλιο-Μάιο του 1928. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ξεκίνημα (7, Ιούλιος 1933) μετά το θάνατό του. Ενδιαφέρον έχει το σημείωμα του περιοδικού που συνόδευε το ποίημα: Το ανέκδοτο αυτό τραγούδι του Καρυωτάκη, που είναι και το τελευταίο που έγραψε ο ποιητής — λίγες μέρες πριν την αυτοκτονία του –, βρέθηκε από το διάδοχό του στην υπηρεσία της Νομαρχίας Πρεβέζης και σημερινό Δ/τή της κ. Θανάσην Γκέλην, ανάμεσα στα υπηρεσιακά έγγραφα. — Ο φίλος νέος ποιητής κ. Τάκης Τσιάκος είχε την ευγενική καλοσύνη να μας το στείλει για δημοσίευση, αντιγράφοντάς το από το πρωτότυπο. — Στο τραγούδι αυτό είναι φανερή η σύγχυση των εννοιών του ποιητή, που το έγραψε σε στιγμή φρικτής απελπισίας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρωτομαγιά

Το άρθρο έγραψε και ανέβασε στο φέις  μπουκ  ο φίλος και μαθητής μου από το Γυμνάσιο Αυλωναρίου, οπτικός, Σταμάτης Μούντριχας. Όπως συμβαίνει σχεδόν με όλα του τα κείμενα, βρίσκω και αυτό πολύ αληθινό και ρεαλιστικό και βέβαια πολύ καλά δεμένο ως προς την σύνθεση. Γι αυτό το ανεβάζω στο ιστολόγιό μου και αξίζει να διαβαστεί.
Οίκοθεν νοείται ότι δεν έκανα ουδεμία παρέμβαση στο κείμενο.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!

Πρωτομαγιά. Οι αριστεροί θα κάνουν αναρτήσεις του τύπου «η Πρωτομαγιά είναι απεργία, δεν είναι αργία», ότι είναι μέρα τιμής για την εργατική τάξη και τους αγώνες της.
Οι δεξιοί και οι ρομαντικοί, θα δώσουν έμφαση στην Άνοιξη, θα ποστάρουν ανθισμένους κήπους με λουλούδια, θα περιγράψουν εξόδους στους αγρούς, για να πιάσουμε και φέτος το Μάη.
Οι αγώνες της ζωής, αλλά και η γιορτή των λουλουδιών, έτσι όπως ανακατεύονται στο δικό μου μυαλό, ιδιαίτερα στην συγκεκριμένη εποχή, παίρνουν έναν συνδιαστικό χαρακτήρα.
Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι τα λουλούδια της κοινωνίας στην ζωή των ανθρώπων είναι τα παιδιά μας.
Τα παιδιά είναι αυτά που βρίσκονται στην Άνοιξη της ζωής, γι αυτά πρέπει να υπάρξουν κατάλληλες συνθήκες ν΄ανθίσουν.
Έχουμε κάνει ότι περνάει από το χέρι μας, να καταστρέψουμε τον λουλουδότοπο της κοινωνίας μας. Αφήσαμε τα ζιζάνια να σηκωθούν ένα μπόι πάνω από τα λουλούδια κι αντί να ασχοληθούμε με την καλλιέργεια, ανακαλύψαμε τα φυτοφάρμακα να σκοτώσουμε άκοπα τα παράσιτα και δηλητηριάσαμε την γη που τα τρέφει.
Να αφήσουμε τα παιδιά μας να εκφράσουν την δική τους την Άνοιξη, με τον τρόπο που θέλουν. Οι οικονομικές κρίσεις έρχονται και παρέρχονται, οι υπόλοιπες κρίσεις, έρχονται και μένουν. Δεν είναι εξαρτήματα μηχανής, αλλά μπουμπούκια που αναζητούν τον ήλιο ν΄ανοίξουν.
Η δύναμη της νέας ζωής, βρίσκει διέξοδο να ανθίσει, ακόμη κι εκεί που κανένας δεν το περιμένει.
Ακόμη και στα μάτια του απορημμένου ποιητή που κοιτάζοντας από το παράθυρου του κελιού της φυλακής του, που έγραψε.
Κυκλαδινό κυκλάμινο
στου βράχου τη σχισμάδα
που βρίσκεις χρώματα κι ανθείς
που μίσχο και σαλεύεις.
Εμείς κοντεύουμε να ανατινάξουμε και τον βράχο. Πως θα διεκδικήσει αύριο τα εργατικά του δικαιώματα, κάποιος που δεν έχει εργασία???? Πως θα αντιμετωπίσει την ζωή κάποιος που δεν έχει παιδεία???
Και τι είναι παιδεία?? Να!! Να μπορείς ας πούμε να κατανοήσεις στην πράξη, ότι παιδιά μας είναι τα παιδιά όλου του κόσμου. Ότι δεν χρειάζεται να κόβεις τα μπουμπούκια των άλλων λουλουδιών, για να φαίνεται όμορφο το δικό σου, Ότι το δικό σου λουλούδι είναι πλασμένο ν΄ανθίζει στην γη και δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο στο βάζο του γραφείου του αφεντικού του.
Καλή Πρωτομαγιά σε αριστερούς και δεξιούς, σε ρομαντικούς και ρεαλιστές, σε όλα τα λουλούδια της κοινωνίας.

Ποιοι σκοτώνουν την Δημοκρατία.

Το άρθρο έγραψε και ανάρτησε σήμερα στο face book ο φίλος και μαθητής μου από το Γυμνάσιο Αυλωναρίου Ευβοίας, Σταμάτης Μούντριχας, οπτικός. Ο Σταμάτης διαθέτει οξύ πολιτικό αισθητήριο και με τα άρθρα του εκφράζει καίρια αυτό που όλοι γνωρίζουμε. Προσθέτω ακόμη ότι στο κείμενό του δεν έχω κάνει ουδεμία παρέμβαση. 

«Για άλλη μια φορά, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη συστρατεύεται και προσεύχεται με την ψυχή στο στόμα, να αποφύγει την εκλογή της ακροδεξιάς Λεπέν στην Γαλλία. Πριν είχαμε την Ολλανδία, πιο πριν την Αυστρία και πάει λέγοντας.
Στα υπόλοιπα κράτη, όπως και στην χώρα μας, συνεχώς κερδίζουν έδαφος τα ακροδεξιά, φασιστικά κόμματα, τα οποία αποτελούν πλέον μια μόνιμη απειλή για την Δημοκρατία.
Οι νοσταλγοί της αναβίωσης του Ναζισμού και του Φασισμού στην Ευρώπη, εμφανίζονται με το αποκρουστικό τους πρόσωπο ισότιμα και ανταγωνιστικά στην πολιτική σκηνή, συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, απολαμβάνουν τα δικαιώματα της Δημοκρατίας, χωρίς να δίνουν δεκάρα τσακιστή για τις υποχρεώσεις τους προς αυτήν και χρησιμοποιούν τα μέσα της για να σπείρουν στην κοινωνία το μίσος, την βία, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό, τον Εθνικισμό και κάθε ταπεινό ένστικτο της ζωώδους έκφρασης της ανθρωπότητας.
Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να αποτραπεί η επικράτηση των δυνάμεων που στην πρόσφατη ιστορία αιματοκύλισαν τον κόσμο, αλλά ο Δημοκρατικός κόσμος πρέπει να αναλογιστεί την αιτία που γεννά αυτές τις ιδέες, τις συντηρεί , τις δυναμώνει και τώρα τελευταία, δίνει και αέρα στα πανιά τους.
Είναι εύκολο, ακόμη και για άτομα με χαμηλή πολιτική παιδεία, να καταλάβουν ότι η γενεσιουργός αιτία, δεν είναι άλλη από την ασκούμενη πολιτική των υποτιθέμενων Δημοκρατικών δυνάμεων που εκφράζονται μέσα από τα χριστιανοδημοκρατικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, η ολοκληρωτική επικράτηση του σκληρού καπιταλισμού και η κρίση του συστήματος εξ αιτίας του άκρατου ανταγωνισμού ανάμεσα στις ελίτ του, καθώς και η κατ΄επανάληψη επιβεβαίωσης της αντίληψης, ότι κάθε ελπίδα αλλαγής προς όφελος του κόσμου αποτελεί ψευδαίσθηση, οδηγεί λαϊκά στρώματα στους κόλπους της ακροδεξιάς, ως συμπεριφορά αντεκδίκησης, στα πολιτικά κόμματα που τον πρόδωσαν και εξακολουθούν να τον προδίνουν.
Οι πολιτικές λιτότητας, τα μνημόνια, η φτωχοποίηση της κοινωνίας, ο περιορισμός των κεκτημένων δικαιωμάτων, η απαξίωση του πολιτισμού και των ανθρώπινων αξιών, η στρατευμένη προς όφελος του συστήματος εκπαίδευση, η έλλειψη παιδείας, αποτελούν λόγους για την διόρθωση των αριθμών σε βάρος της ζωής των ανθρώπων και παράλληλα βούτυρο στο ψωμί των φασιστοειδών.
Βαρέθηκε ο κόσμος να πανηγυρίζει εκλογικές νίκες, δημοκρατικών υποτίθεται ηγετών και κομμάτων, που τον οδήγησαν σε ταπεινωτικές και οδυνηρές ήττες στην περίοδο διακυβέρνησης τους.
Χωρίς τσίπα και ίχνος ντροπής, καταγγέλουν το κομματικό κράτος αυτοί που το δημιούργησαν, την διαφθορά οι διεφθαρμένοι, την διαπλοκή οι διαπλεκόμενοι, τα μνημόνια αυτοί που τα υπέγραψαν, την έξοδο από την κρίση αυτοί που μας οδήγησαν βίαια σ΄αυτήν.
Ο Μακρόν θα κερδίσει την Λεπέν στις Γαλλικές εκλογές, αλλά το 22% που απέσπασε το κόμμα της, από τον Γαλλικό δημοκρατικό λαό, αποτελεί πραγματικότητα και κατά την γνώμη μου, τεράστια νίκη της ακροδεξιάς και εφαλτήριο για νέες διεκδικήσεις, καθώς και παράδειγμα για επίδοξους ηγέτες του Φασισμού.
Όλα αυτά συμβαίνουν και θα εξακολουθούν να συμβαίνουν όσο οι ηγεσίες των δημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι η πολιτική λιτότητας και τα μνημόνια έχουν ηττηθεί κατά κράτος στην κοινωνία κι αυτοί κάνουν πως πανηγυρίζουν για την νίκη τους. Κι εκεί που χάνει η κοινωνία, κερδίζει ο Φασισμός».

Ίβυκος: ἦρι μέν αἵ τε Κυδώνιαι

Το ποίημα

ἦρι μέν αἵ τε Κυδώνιαι

μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοᾶν

ἐκ ποταμῶν, ἵνα Παρθένων

κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ᾽ οἰνανθίδες

αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ᾽ ἕρνεσιν

οἰναρέοις θαλέθοισιν· ἐμοί δ᾽ ἔρος

οὐδεμίαν κατάκοιτος ὥραν.

†τε† ὑπό στεροπᾶς φλέγων

Θρηίκιος Βορέας

ἀίσσων παρά Κύπριδος ἀζαλέ-

αις μανίαισιν ἐρεμνός ἀθαμβής

ἐγκρατέως πεδόθεν †φυλάσσει†

ἡμετέρας φρένας

(απόδοση Μ. Ζ. Κοπιδάκης)

Την άνοιξη οι κυδωνιές ανθίζουν,

ρουφούν το νερό των ποταμών,

εκεί στον απάτητο Νεραϊδόκηπο.

Κάτω από τα ισκιερά αμπελόφυλλα

αρχίζουν να γρομπιάζουν τα σταφύλια.

Ο Έρωτας ο δικός μου δεν κοιμάται ολοχρονίς.

Βοριάς Θρακιώτης σηκώνεται

από την Κύπριδα και αστραποβολεί

αδίστακτος, σκοτεινός λυσσομανά

και συνταράζει την καρδιά μου σύρριζα.

Προσέγγιση

Ένας ύμνος στον έρωτα και την άνοιξη είναι το απόσπασμα αυτό του Ιβύκου. Την άνοιξη όλα ανθίζουν και η φύση οργιάζει. Ανθίζουν οι κυδωνιές και τα αμπέλια πετούν τα πρώτα τους μπουμπούκια, που θα γίνουν σταφύλια. Και γενικά όλη η χλωρίδα της φύσης που την ποτίζουν τα ποτάμια από σημεία που μόνον νεράιδες περπατούν βρίσκεται σε οργασμό αναπαραγωγής.

Αλλά δεν είναι μόνον η χλωρίδα, είναι και η πανίδα της γης που αισθάνεται να θεριεύει μέσα της το ερωτικό στοιχείο και τα ζώα ετοιμάζονται και εκείνα να αναζητήσουν το άλλο τους μισό στην εποχή της αναπαραγωγής  για την διαιώνιση τους είδους τους. Για τα ζώα και τα φυτά η άνοιξη είναι η μόνη εποχή του χρόνου, κατά κανόνα, που τα ξεσηκώνει και κάνει το ερωτικό τους ένστικτο να επαναστατεί. Τότε είναι η εποχή των ερώτων τους.

Για τον άνθρωπο όμως ο έρωτας είναι σε εγρήγορση, όχι μόνον για την αναπαραγωγή, αλλά και για την απόλαυση, καθ όλη την διάρκεια του χρόνου. Παράδειγμα ο ίδιος ο ποιητής.  Ομολογεί με πάθος ότι ο έρωτας ο δικός του αγρυπνά ολοχρονίς, όλον τον χρόνο είναι σε ετοιμότητα, δυνατός και ορμητικός σαν τον βοριά της Θράκης, που τον ξεσηκώνει η θεά του έρωτα, η Αφροδίτη και τον κάνει να βγάζει αστραπές, να φεγγοβολά γύρω του και με τις ερωτικές ακτίνες του να σκορπά ερωτική μέθη στο σύμπαν. Γιατί η δική του ερωτική ορμή είναι αδίστακτη, λυσσώδης και σκοτεινή,  έχει το χρώμα του  αβυσσαλέου πάθους, και αναταράζει το είναι του συθέμελα.

Το ίδιο συμβαίνει με κάθε παθιασμένο άνθρωπο, που τον κυβερνά ο έρωτας. Ας θυμηθούμε μερικά γνωμικά, που έχουν γραφτεί από ανθρώπους που βασανίστηκαν από τον έρωτα.

Έρως ανίκατε μάχαν…   (Σοφοκλής, Αντιγόνη)

Υπάρχει ένα αδιάψευστο στοιχείο με το οποίο αναγνωρίζεις ότι αγαπάς κάποιον ερωτικά, κι αυτό είναι όταν το πρόσωπό του σου προκαλεί μεγαλύτερη επιθυμία από οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματός του.  (Michel Tournier)

Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν από μας θα μείνει μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό το «σ’ αγαπώ» που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές.   (Νίκος Εγγονόπουλος)

Ο χωρισμός ελαττώνει τα μέτρια πάθη και δυναμώνει τα μεγάλα, όπως ο άνεμος σβήνει τα κεριά αλλά φουντώνει τις φωτιές.    (Λα Ροσφουκώ)

Ο έρωτας και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο.(Κικέρων)

Στην αγάπη, όπως και στην ποίηση, το να μένεις στο ίδιο σημείο σημαίνει ότι πας προς τα πίσω.

(Théophile Gautier)

Ας φύγουμε, μέσα σ’ ένα φιλί, για έναν άγνωστο κόσμο.  (Alfred De Musset)

Η ζωή είναι ένα λουλούδι κι ο έρωτας το μέλι του.  (Βίκτωρ Ουγκώ)

Ξέρεις ότι αγαπάς κάποιον όταν δεν μπορείς να πεις με λόγια αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι.

(Margaret Mead)

Η αγάπη μοιάζει με τον ατμό. Όσο περισσότερο πιέζεται, τόσο πιο δυνατή γίνεται.

(Βίκτωρ Ουγκώ)

Τα μεγάλα πάθη είναι τόσο σπάνια όσο και οι μεγαλοφυΐες.    (Ζαν-Ζακ Ρουσσώ)

Ο Ποιητής

Ο Ίβυκος  ο Ρηγίνος ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής από το Ρήγιο της Μεγάλης Ελλάδας.  Η ακμή του τοποθετείται στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ., στην εποχή του τυράννου της Σάμου, Πολυκράτη, αφού στην αυλή του έζησε πολύ χρόνο. Ο  πατέρας του Ιβύκου ονομαζόταν Φύτιος. Παρότι προερχόταν από αριστοκρατική γενιά, ο Ίβυκος προτίμησε να φύγει από την πατρίδα του και να επισκεφθεί διάφορες χώρες. Σε κάποιο από τα ταξίδια του, όπως αναφέρει ο επιγραμματοποιός Αντίπατρος ο Σιδώνιος, σκοτώθηκε από ληστές στην Κόρινθο.