Archive for 6 Αυγούστου 2017

Θεομαχία

 

Η Ρέα περίμενε με υπομονή τον μικρούλη Δία, αυτό το όνομα δόθηκε στον νεογέννητο θεό, να θηλάσει, για να πάρει τις θεμελιακές του δυνάμεις από το μητρικό γάλα. Μόλις αποθήλασε ο μικρός και κοιμήθηκε στην ασφαλή αγκαλιά της, η Ρέα αποχαιρέτησε τους δικούς της. Πριν φύγει όμως τους φανέρωσε πως θα πήγαινε τον μικρό Δία στην Κρήτη.

-Εκεί, τους είπε, θα τον κρύψω στο «Αἰγαῖον Ὃρος», «Ιδαίον Άντρον» θα το λένε οι άνθρωποι αργότερα, όπου το θείο βρέφος θα προστατεύεται από τους Κουρήτες και θα τρέφεται από την Αμάλθεια Αίγα,  για να μεγαλώσει γρήγορα.  Οι Κουρήτες θα προετοιμάσουν τον νέο ηγέτη του σύμπαντος. Θα του διδάξουν τον μεγάλο του προορισμό, που είναι να γίνει ο ίδιος παράδειγμα ήθους και δικαιοσύνης στους ανθρώπους, αφού πρώτα διώξει τον πατέρα του από την εξουσία και αφού την μοιραστεί μαζί με τα αδέλφια του.

-Αυτό είναι κάτι καινούργιο, αναφώνησε ο Υπερίων, ούτε ο Ουρανός δέχτηκε ποτέ να μοιραστεί την εξουσία του ούτε και ο Κρόνος. Κυνήγησαν και οι δύο με πείσμα την μονοκρατορία. Να λοιπόν που ένας νέος επίδοξος άνακτας δεν διστάζει να κάνει ένα βήμα πίσω στις φιλοδοξίες του, προκειμένου να οδηγήσει την ανθρωπότητα ένα βήμα μπροστά.

-Θα το κάνει όμως, αν θέλει να παραμείνει στην εξουσία, είπε η Γαία.

Έτσι και έγινε. Ο Τιτάνας Υπερίων έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση, συνεπώς είχε κάθε λόγο να τριγυρίζει πολύ συχνά πάνω από το όρος, στην σπηλιά του οποίου μεγάλωνε ο νέος θεός, ο μελλοντικός πατέρας θεών και ανθρώπων. Και πράγματι σύμφωνα με τις προφητείες και τις επιταγές, όταν μεγάλωσε ο Δίας, όταν ένοιωσε άντρας, ανέβηκε στο ανάκτορο του Κρόνου και πατέρα του. Μόλις τον είδε ο κοσμοκράτορας τον αναγνώρισε αμέσως και ταράχτηκε. Ένοιωσε βαθειά στην ψυχή του πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, που θα κλείσει τον κύκλο και της δικής του βασιλείας. Έκρυψε όμως τις σκέψεις του  και χωρίς να σηκωθεί από τον θρόνο του ρώτησε υπεροπτικά τον Δία τι ζητά. Με θάρρος ο γιος του ξεκαθάρισε τον σκοπό της παρουσίας του εκεί.

-Τα αδέλφια μου, ο Άδης και ο Ποσειδώνας, τα οποία κρατάς ακόμη φυλακισμένα στα σπλάχνα σου, καθώς και εγώ ζητούμε να αποχωρήσεις από την εξουσία αυτού του κόσμου και να μας παραχωρήσεις τον θρόνο. Όσο καιρό κυβέρνησες, έδειξες απληστία για τα εγκόσμια. Κατάπιες τα παιδιά σου, γιατί δεν ήθελες να χάσεις την εξουσία. Αποδείχτηκες αχάριστος, γιατί κλείδωσες τα αδέλφια σου, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες, στα τάρταρα, τους στέρησες την ελευθερία από φόβο προς την δύναμή τους. Και γενικά η όλη πολιτική σου ήταν μονόπλευρη, απολυταρχική  και αδηφάγα προς τους άλλους Τιτάνες, αλλά και προς τα ζώα της γης, τα οποία ουδέποτε έδειξες να τα νοιάζεσαι, αντίθετα  δεν δίσταζες να τα καταβροχθίζεις.

Όση ώρα ο Κρόνος άκουγε το κατηγορητήριο εναντίον του από τον γιο του, σκεφτόταν τρόπους  να αντιμετωπίσει τον ανταγωνιστή του θρόνου του. Δεν θα υποχωρούσε βέβαια χωρίς να πολεμήσει, όπως έκανε ο Ουρανός. Θα έδινε την μάχη του ως το τέλος. Γιατί όποιος δεν αντιστέκεται, όποιος παραδίνεται αμαχητί, είναι από την αρχή νικημένος.

-Τί σκέπτεσαι να κάνεις; Ρωτά τον Δία τραχιά. Γιατί δεν περιμένεις βέβαια από μένα να φύγω, επειδή μου το ζητάς. Ο θρόνος είναι δικός μου, αγωνίστηκα να τον κερδίσω από τον Ουρανό και δεν πρόκειται να τον παραχωρήσω ούτε σε σένα ούτε στα αδέλφια σου, τα οποία, σου θυμίζω, είναι ακόμα θαμμένα μέσα μου και εγώ κανονίζω την ζωή τους.

-Δεν θα κρατήσει αυτό για πολύ ακόμη, του απάντησε με το ίδιο θάρρος ο Ζεύς. Επειδή όμως δεν θέλω να χρησιμοποιήσω βία, σε προκαλώ σε μονομαχία. Ο ηττημένος θα κάνει ό,τι ο νικητής του ζητήσει.

Ο Κρόνος βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός. Αν έλεγε ότι δεν δέχεται να μονομαχήσει, θα τον κατηγορούσαν για δειλό. Αν όμως σηκωνόταν αμέσως να αντιμετωπίσει τον φουριόζο νεαρό, είχε ελπίδα να νικήσει. Ήταν γερός, δυνατός και είχε πείρα. Τα ζύγισε όλα προσεκτικά και πήρε το ρίσκο. Σηκώθηκε όρθιος. Στάθηκε απέναντι από τον Δία. Έβγαλε τα ρούχα του. Φάνταξε ένας γυμνός γίγαντας. Το ίδιο αμέσως έκανε και ο Δίας. Και σε τίποτε δεν υστερούσε από τον πατέρα του σε κορμοστασιά και μεγαλείο. Οι δύο γυμνοί άντρες  αναζήτησαν γρήγορα γη. Κατέβηκαν από το βουνό στην πεδιάδα και ήλθαν στα χέρια. Η μονομαχία κράτησε πολλές ημέρες. Την παρακολούθησε με ενδιαφέρον όλο το σύμπαν. Και την μια η νίκη έγερνε προς τον Κρόνο και την άλλη η νίκη έγερνε προς τον Δία. Έκανε τόση δυνατή εντύπωση και είχε τέτοια τεράστια απήχηση στον κόσμο η πάλη αυτή, ώστε χιλιάδες χρόνια μετά οι άνθρωποι την περνούσαν στην ποίησή τους, όταν μιλούσαν για μονομαχίες δυνατών ανδρών. Όπως στην μονομαχία του Διγενή και του Χάροντα.

Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια

Κι όθε χτυπάει ο Διγενής το αίμα αυλάκι κάνει

Κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει.

Όμοια αποδείχτηκαν σε αυτόν τον αγώνα και οι δύο σκληροί και ανελέητοι μονομάχοι. Τελικά λύγισε ο Κρόνος. Ο Δίας ως νεότερος είχε τεράστιες αντοχές και κατέβαλε τον πατέρα του. Σωριασμένος στο έδαφος ο κοσμοκράτορας, νικημένος και ντροπιασμένος άκουγε το σύμπαν να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει τον νέο νικητή. «Ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς».  Έμεινε σε αυτήν την θέση κάμποσο, τόσο, όσο άρεσε στον Δία.  Κατόπιν ο Δίας τον βοήθησε να σηκωθεί και να καθίσει σε μια πέτρα.

-Τώρα, του λέει, ήλθε η ώρα να απελευθερώσεις τα αδέλφια μου. Να τα βγάλεις από μέσα σου.

Ο Κρόνος υπάκουσε, άνοιξε το τεράστιο στόμα του  και έσκυψε. Σύντομα άρχισαν να βγαίνουν από μέσα του τα παιδιά του. Μαζί, βγήκε και η σπαργανωμένη πέτρα, η πέτρα της απάτης.