Κοινή γαρ η τύχη…

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ, την Κύμη, ο Σταμάτης Μούντριχα, οπτικός και για μένα και πολύ καλός φιλόσοφος και θυμόσοφος, έγραψε.

«Μικρός κι ασήμαντος ο άνθρωπος, μπροστά στο μοναδικό βέβαιο γεγονός που θα συμβεί στην ζωή του. Τον θάνατο. Θλίβεται για το τραγικά αναπόφευκτο, όταν συμβαίνει στον συνάνθρωπό του, στον διπλανό του και σταυροκοπιέται ευχαριστώντας τον Θεό του, που δεν επέλεξε τον ίδιο ή προσφιλές του πρόσωπο, φτύνει και στον κόρφο του να ξορκίσει το κακό. Να διευρύνει το φάσμα της προστασίας του, με Θεούς και δαίμονες.
Είναι η στιγμή της πρόχειρης αυτοκριτικής, όσο να τελειώσει η διαδικασία της εξόδιας ακολουθίας και της ταφής και μετά ΄΄ οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους΄΄.
Η ζωή συνεχίζεται και αλίμονο, πρέπει να συνεχίζεται.
Στον θάνατο όμως, σκύβουμε το κεφάλι, τιμάμε τον νεκρό και σεβόμαστε τους ανθρώπους που βιώνουν τον πόνο της μεγάλης απώλειας. Ειδικά όταν ο εκλιπών είναι νέος άνθρωπος.
Δεν χρειάζονται υπερβολικές συμπεριφορές, βαρύγδουπες κουβέντες και δηλώσεις, δεν προσφέρεται η στιγμή για δημόσιες σχέσεις, δεν απαλύνει τον πόνο να αναζητάς την ευκαιρία να υπενθυμίσεις το πόσο αγαπητός ήταν και πόσο φιλικά σε αντιμετώπιζε ο εκλιπών στην ζωή.
Αυτός που πρέπει να ξέρει, ξέρει. Αναγνωρίζει τα συλλυπητήρια της υποκρισίας και των δημοσίων σχέσεων, ακόμη και από την εκκωφαντική σιωπή αυτού που δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που νοιώθει. Μαθαίνει ότι δήλωσες ότι με το ΄΄ δεν πρόκειται να κλείσεις μάτι΄΄ αφορούσε την προγραμματισμένη νυχτερινή σου έξοδο και γνωρίζει ότι όταν τελειώσει το ΄΄πανηγύρι΄΄ θα μείνει μόνος του να παλέψει με τα αναπάντητα γιατί.
Ούτε στην κοινή γνώμη παίζουν κανένα ρόλο οι αόριστες και γενικόλογες αναφορές στον θάνατο, όταν έχεις αποδείξει ότι δεν σέβεσαι την ζωή.
Για μένα, ο οφειλόμενος σεβασμός στον θάνατο, είναι η συνέχεια του σεβασμού στην ζωή των συνανθρώπων σου.
Το τραγικό γεγονός που χτύπησε την πόρτα του γείτονα, όσο και να το ξορκίζεις, μπορεί εν δυνάμει να χτυπήσει την πόρτα του καθενός. Και ο θάνατος φυσικά.
Όταν θα μάθουμε να σεβόμαστε την ζωή του άλλου, αλλά και την δική μας, τότε θα μάθουμε να σεβόμαστε και τον θάνατο. Γιατί και ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, δεν είναι το τέλος της.
Αλίμονο, όταν ο άνθρωπος εκφράζει την γνώμη του, επικαλούμενος την πείρα του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s