Archive for Ιουλίου 2017

Κοινή γαρ η τύχη…

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ, την Κύμη, ο Σταμάτης Μούντριχα, οπτικός και για μένα και πολύ καλός φιλόσοφος και θυμόσοφος, έγραψε.

«Μικρός κι ασήμαντος ο άνθρωπος, μπροστά στο μοναδικό βέβαιο γεγονός που θα συμβεί στην ζωή του. Τον θάνατο. Θλίβεται για το τραγικά αναπόφευκτο, όταν συμβαίνει στον συνάνθρωπό του, στον διπλανό του και σταυροκοπιέται ευχαριστώντας τον Θεό του, που δεν επέλεξε τον ίδιο ή προσφιλές του πρόσωπο, φτύνει και στον κόρφο του να ξορκίσει το κακό. Να διευρύνει το φάσμα της προστασίας του, με Θεούς και δαίμονες.
Είναι η στιγμή της πρόχειρης αυτοκριτικής, όσο να τελειώσει η διαδικασία της εξόδιας ακολουθίας και της ταφής και μετά ΄΄ οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους΄΄.
Η ζωή συνεχίζεται και αλίμονο, πρέπει να συνεχίζεται.
Στον θάνατο όμως, σκύβουμε το κεφάλι, τιμάμε τον νεκρό και σεβόμαστε τους ανθρώπους που βιώνουν τον πόνο της μεγάλης απώλειας. Ειδικά όταν ο εκλιπών είναι νέος άνθρωπος.
Δεν χρειάζονται υπερβολικές συμπεριφορές, βαρύγδουπες κουβέντες και δηλώσεις, δεν προσφέρεται η στιγμή για δημόσιες σχέσεις, δεν απαλύνει τον πόνο να αναζητάς την ευκαιρία να υπενθυμίσεις το πόσο αγαπητός ήταν και πόσο φιλικά σε αντιμετώπιζε ο εκλιπών στην ζωή.
Αυτός που πρέπει να ξέρει, ξέρει. Αναγνωρίζει τα συλλυπητήρια της υποκρισίας και των δημοσίων σχέσεων, ακόμη και από την εκκωφαντική σιωπή αυτού που δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που νοιώθει. Μαθαίνει ότι δήλωσες ότι με το ΄΄ δεν πρόκειται να κλείσεις μάτι΄΄ αφορούσε την προγραμματισμένη νυχτερινή σου έξοδο και γνωρίζει ότι όταν τελειώσει το ΄΄πανηγύρι΄΄ θα μείνει μόνος του να παλέψει με τα αναπάντητα γιατί.
Ούτε στην κοινή γνώμη παίζουν κανένα ρόλο οι αόριστες και γενικόλογες αναφορές στον θάνατο, όταν έχεις αποδείξει ότι δεν σέβεσαι την ζωή.
Για μένα, ο οφειλόμενος σεβασμός στον θάνατο, είναι η συνέχεια του σεβασμού στην ζωή των συνανθρώπων σου.
Το τραγικό γεγονός που χτύπησε την πόρτα του γείτονα, όσο και να το ξορκίζεις, μπορεί εν δυνάμει να χτυπήσει την πόρτα του καθενός. Και ο θάνατος φυσικά.
Όταν θα μάθουμε να σεβόμαστε την ζωή του άλλου, αλλά και την δική μας, τότε θα μάθουμε να σεβόμαστε και τον θάνατο. Γιατί και ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, δεν είναι το τέλος της.
Αλίμονο, όταν ο άνθρωπος εκφράζει την γνώμη του, επικαλούμενος την πείρα του.

Μίκης Θεοδωράκης: «Ή τώρα ή ποτέ»!

Μίκης Θεοδωράκης: «Ή τώρα ή ποτέ»! Κι όταν λέω «ποτέ», το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες»…
Είσαι νέος… Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το.
Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…

Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες. Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι. Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της. Κι όλα αυτά επειδή δεν αντέδρασες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. Η ένδοξη χώρα των Ελλήνων, η ποτισμένη από αίμα ηρώων και μαρτύρων, το λίκνο της Ρωμηοσύνης, στα βάρβαρα χέρια του 4ου Ραΐχ και των συνεργατών του. Αμαχητί. Τι τραγική ειρωνεία…
Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι. Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας. Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου.
Μάθε, λοιπόν, ότι τα αποθέματα του υπεδάφους μας είναι αμύθητης αξίας. Η αξία του ορυκτού μας πλούτου ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Πρόσφατα, σε μεγάλη εκδήλωση που όλα τα μέσα απέκρυψαν (Ίδρυμα Κακογιάννη, 7-11-12), ειδικοί επιστήμονες βεβαίωσαν, για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, ότι μόνο τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εκτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Κι εκτός του ανυπολόγιστης αξίας, υπεδάφους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γεωγραφική μας θέση, μας καθιστά παγκόσμιο κόμβο εμπορίου. Ότι η ναυτιλία μας είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως κι η αξία του τουρισμού μιας τέτοιας, νησιωτικής κι όχι μόνο, χώρας είναι ανυπολόγιστη.
Πως θα ανεχθείς να δεσμεύονται όλα αυτά τα έσοδα σε ένα «Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας» με στόχο την -ες αεί- αποπληρωμή του μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους; Αντιλαμβάνεσαι τώρα την έσχατη προδοσία που συντελείται; Κατανοείς γιατί οι «σύμμαχοί» μας, μας… «σώζουν» μέσω Μνημονίων από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν; Για να μας κατακτήσουν χωρίς να υποψιαστούμε και να καταφέρουν το μεγάλο ξεπούλημα της γης μας. Βλέπεις γιατί τα παπαγαλάκια του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν, χρόνια ολόκληρα τώρα, να σε πείσουν ότι όλα γίνονται «για το καλό σου»; Για να σε κατακτήσουν αδιαμαρτύρητα. Για να σε κατακτήσουν ολοκληρωτικά. Γιατί όποιος κατακτά τις συνειδήσεις, κατακτά ολοκληρωτικά…
Έκρυψαν τα όπλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια. Σ’ έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν. Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, «Έλληνες» και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί.
Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη «δημοκρατία» που μας σέρβιραν. Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις. Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν. Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να ‘ρθουν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.
Μην τους αφήσεις! Θυμήσου τους αγώνες των προγόνων σου και τίμα το αίμα που χύθηκε ως τα σήμερα. Εμπνεύσου απ’ το φρόνημα των αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους. «Να ‘ρθει ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θανα είμαι», έλεγε ο Μακρυγιάννης απηχώντας το διαχρονικό ανυπέρβλητο πνεύμα του Ελληνισμού.
Αγάπα την πατρίδα σου! Αγάπα την άδολα, μακριά από μισαλλοδοξία. Αγκάλιασε τον συμπατριώτη σου αληθινά, ό,τι κι αν πρεσβεύει «ιδεολογικά». Δεν είναι αυτός ο εχθρός σου. Αυτοί που σε σαγήνευσαν με τις υποσχέσεις τους και θέλησαν να σε κάνουν συνένοχο με τα ρουσφέτια τους, αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Αυτοί που σ’ αποκοίμισαν όσο θαύμαζες τον εκσυγχρονισμό τους, σ’ είχαν προγραμματίσει να ξυπνήσεις μέσα σε εμφύλιο σπαραγμό.
Ξύπνα αδελφέ πριν το μοιραίο! Μην περιμένεις τίποτα απ’ όσους διαχειρίζονται»πολιτικά» την κατάσταση. «Αλίμονο στους αγώνες που κρέμονται από τα χαρτιά. Το γένος δεν χρειάζεται τα χαρτιά κανενός για τη λευτεριά του. Έχετε πίστη; Έχετε καρδιά; Αλλιώς καθίστε εκεί που κάθεστε. Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες και τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας», έκραζε πριν δύο αιώνες ο Παπαφλέσσας.
Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο «ΟΧΙ»! Να πεις το νέο «Μολών Λαβέ»! «Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται»!
Δεν είσαι μόνος σου στον αγώνα αυτό. Πολλοί είμαστε αυτοί που αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε οι πρώτοι Έλληνες στην τρισχιλιετή ιστορία αυτού του Έθνους που θα σκύψουν, ομοθυμαδόν, το κεφάλι στον κατακτητή. Έστω και καθυστερημένα, ξεσηκωθήκαμε, πολεμάμε και θα νικήσουμε! Ένωσε τη σπίθα του αγώνα σου μ’ αυτήν του διπλανού σου. «Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει». Για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, μ’ αληθινή δημοκρατία και υγιή πατριωτισμό!
Και μη ξεχνάς το που χρωστάς… «Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθουν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί». (Κ. Παλαμάς).
Μίκης Θεοδωράκης

Φωτογραφία του Manolis Poulios.

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ – Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΙ

Το άρθρο έγραψε ο Νίκος Μιχαλόπουλος. Εκφράζει άψογα όσα προβληματίζουν τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Γι αυτό το αναρτώ, πάντοτε με την άδειά του, στο ιστολόγιό μου, γιατί αξίζει να διαβαστεί από όλους.

Προσπάθησα πολύ να παραμείνω σιωπηλός πολύ καιρό τώρα σχετικά με το νέο τηλεοπτικό φαινόμενο που ακούει στο όνομα Survivor. Όμως όταν ένα φαινόμενο οποιουδήποτε χώρου και οποιωνδήποτε κριτηρίων το χρίζουν ως τέτοιο, περνάει στο επίπεδο του κοινωνικού φαινομένου και μάλιστα με ύποπτες προεκτάσεις, τότε ίσως η σιωπή δεν είναι και η καλύτερη πρακτική.
Αρχικά, όταν η προσωπική γνώμη είναι αρνητική, η σιωπή είναι ένας τρόπος άμυνας, προσπαθώντας να μη δώσεις μεγαλύτερη αξία σε κάτι που πιστεύεις πως δεν έχει. Από ένα σημείο όμως και μετά η σιωπή μπορεί να εκληφθεί και ως συμφωνία και εδώ η κατάσταση αλλάζει ουσιαστικά. Εξάλλου, έχοντας τη δυνατότητα να επισκέπτομαι πολλά και διαφορετικής σχολικής βαθμίδας σχολεία, έζησα από κοντά το πέρασμα του  εν λόγω τηλεοπτικού προϊόντος στις ζωές των μαθητών και την ταύτιση μαζί του και αυτό με τρόμαξε. Άκουσα σε πολλά σχολεία ομάδες παιδιών να αυτοβαφτίζονται ως διάσημοι ή μαχητές και είδα σε κάποιο σχολείο καθηγητή φυσικής αγωγής να χωρίζει τους μαθητές του στις παραπάνω κατηγορίες σε κάποιο αθλητικό του παιχνίδι.
Και ρωτάω:
•ποιά η σχέση ενός τέτοιου τηλεοπτικού προϊόντος με τον αθλητισμό και ποιά η σχέση του με την εκπαίδευση γενικότερα;
•πώς καταφέρνει ένα τηλεοπτικό show, όποιο κι αν είναι αυτό, να είναι σημείο αναφοράς μια ολόκληρης κοινωνίας;
•με ποιά κριτήρια ένας πρωταγωνιστής οποιουδήποτε γεγονότος μετατρέπεται σε ήρωα ή πρότυπο για τους υπόλοιπους ανθρώπους και κυρίως για τα νέα παιδιά;
•ποιά η σχέση της κοινωνίας ευρύτερα, ποιό το αποτέλεσμα του φαινομένου και κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι τυχαίο ή εξυπηρετεί ευρύτερες πολιτικές ή κοινωνικές ανάγκες;
Προσωπική άποψη έχω, όμως τα ερωτήματα τα εκθέτω ως προβληματισμούς σε όσους διαβάσουν το άρθρο μαζί φυσικά με τις υπόλοιπες σκέψεις μου.
Την τελευταία ώθηση να διατυπώσω δημόσια τη γνώμη μου μου την έδωσε η εικόνα των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν σε κινηματογράφο να παρακολουθήσουν όλοι μαζί ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού παιχνιδιού, ενισχύοντας τον συντοπίτη παίχτη του και πολλές πια αναφορές στα ΜΜΕ στα πρόσωπα του παιχνιδιού, που αρχίζουν και αντιμετωπίζονται ως νικητές μεγάλων διακρίσεων που επιστρέφουν στη χώρα τους από κάποιον αγώνα ζωής στον οποίο τίμησαν την πατρίδα τους.
Θα τρελαθούμε εντελώς;
Πραγματικά αυτό είναι μια ομάδα ανθρώπων που προφανώς στην πιο παραγωγική στιγμή της ζωής τους, λόγω ηλικίας και μόνο, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν ό,τι κάνουν, που μάλλον δεν είναι και πολύ σημαντικό ή ακριβώς επειδή δεν έχουν τι να κάνουν, αποφασίζουν να ενταχθούν σε ένα σκληρό reality show, στο οποίο κυρίως εκτός των όποιων άλλων ικανοτήτων τους έχουν να επιδείξουν τα σωματικά τους προσόντα, έξ´ού και η υποχρεωτική ή προαιρετική γύμνια και φυσικά ίντριγκες και πάθη, γιατί διαφορετικά η ύπαρξη καμερών θα περιοριζόταν στο κομμάτι των αθλητικών δραστηριοτήτων; Η δε ψηφοφορία του κοινού στην οποιαδήποτε διάκριση του οποιουδήποτε παίχτη αποδεικνύει πως δεν μιλάμε για αντικειμενική διάκριση βάσει προσπάθειας και ικανοτήτων, αλλά για διάκριση επιπέδου χαβαλέ, διασκέδασης, αντίδρασης ή ο,τιδήποτε άλλο χαρακτηρίζει αυτό που σου δίνει το κοινό, που σε παρακολουθεί την ώρα που τρώει τα σουβλάκια του, τις πίτσες του και πίνει τις μπύρες του, κάνοντας κυρίως πλάκα.
Πώς γίνεται όμως η πλάκα να περνάει στο επίπεδο της κοινωνικής καταξίωσης και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό; Ποιό είναι το μήνυμα που για άλλη μια φορά περνιέται στα νέα παιδιά, γιατί για αυτά έχει μεγαλύτερη ουσία η συζήτησή μας; Κάνε ο,τιδήποτε και με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να γίνεις αναγνωρίσιμος και μετά αυτή την αναγνωρισιμότητα χρησιμοποίησέ την και πάλι με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να κονομήσεις για να ζήσεις. Ανάποδος ο δρόμος και αδιέξοδος όπως κάθε ανάποδος δρόμος, γιατί πρώτα κοπιάζεις να διακριθείς σε ό,τι κάνεις και αφοσιώνεσαι και εξ” αυτού να αναγνωριστείς και όχι φυσικά πρώτα να αναγνωριστείς και μετά αυτό να το χρησιμοποιήσεις για να πετύχεις τον στόχο σου. Και όλοι φυσικά γνωρίζουμε πως η γρήγορη και αναίτια αναγνώριση έρχεται μόνο με έκπτωση αξιοπρέπειας και έχει πάντα σαθρό υπόβαθρο, γιατί τίποτα το οποίο χτίζεται τόσο γρήγορα και βιαστικά δεν μπορεί να έχει και διάρκεια.
Πώς να πείσεις ένα παιδί να δουλέψει σκληρά και να αφοσιωθεί σε αυτό που αγαπά και κάνει, όταν σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΟΒΕ, του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών το 36% των πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σήμερα είναι άνεργοι και το 57% των εργαζομένων που απέκτησαν πτυχίο μετά το 2011 λαμβάνουν μισθό που κυμαίνεται από 400 έως 800 ευρώ, ενώ ο νικητής του survivor θα λάβει έπαθλο 100.000 ευρώ, κάνοντας τί; Και το χειρότερο, έστω και προσωρινά μέχρι να ξεφουσκώσει ή σκάσει το μπαλόνι, όπως είναι η τύχη κάθε μπαλονιού, θα λάβει και μια θέση στα  ΜΜΕ, αναλόγου ύφους, ήθους, κύρους και ταυτότητας, επηρεάζοντας τις επόμενες στρατιές αγνών μικρών παιδιών, που στα πρόσωπά τους θα συναντήσουν τον ήρωά τους χωρίς κριτήριο, γνώση και συναίσθηση, όπως είναι και το φυσικό για αυτή την ηλικία. Και έτσι φτάνουμε πολύ εύκολα στα φαινόμενα τύπου Big Brother, τύπου Kardasian, τύπου δήθεν talent shows, όπου αποθεώνεται το «τίποτα» και αποκαθηλώνεται το «κάτι», ενώ ταυτόχρονα απομονώνεται όποιος και ό,τι έχει κάτι σημαντικό να πει, όποιος έχει κάτι σημαντικό να επιδείξει. Και φυσικά ούτε αυτό είναι τυχαίο. Τα ΜΜΕ, κυρίως τα ιδιωτικά, δίνουν βήμα σε όποιον μπορούν πραγματικά να ελέγξουν, σε όποιον μπορούν να κάνουν μαριονέτα στα χέρια των εμπορικών τους στόχων, σε όποιον δέχεται να ξεπουλήσει το ο,τιδήποτε στον βωμό της όποιας διασημότητας. Μα για ποιά διασημότητα μιλάμε; Διασημότητα χωρίς πραγματική και ουσιαστική επιτυχία, χωρίς κοινωνικό και πολιτιστικό εκτόπισμα δεν υπάρχει. Διάσημη ήταν η Κάλλας και ο Dr. Παπανικολάου και πολλοί ακόμα ανάλογοί τους, που μας κάνουν υπερήφανους.  Ο οποιοσδήποτε απλά αναγνωρίσιμος με DNA των παραπάνω σύγχρονων τηλεοπτικών φαινομένων είναι Καραγκιόζης και μαϊντανός. Ας μην τα μπερδεύουμε. Το ανησυχητικό είναι πως τα παιδιά μας διάσημο θεωρούν τον δεύτερο, αφού ο πρώτος αποκρύπτεται από το σύστημα για ευνόητους λόγους.
Αυτό πραγματικά θέλουμε; Νομίζετε πως καταστάσεις τύπου Τραμπ, όπου προκλητικοί άνθρωποι, που όχι μόνο δεν έκρυψαν αλλά επένδυσαν επάνω στον τραμπουκισμό τους και στον σεξισμό τους, κατάφεραν να πείσουν ανθρώπους να τους ακολουθήσουν, προσφέροντάς τους τεράστια δύναμη, είναι άμοιρες των φαινομένων που συζητάμε; Γενιές λοβοτομημένων ανθρώπων, που εκπαιδεύτηκαν ώστε να αποδέχονται σκουπίδια, να αποθεώνουν τη φτήνια, να αποδέχονται την αναξιοπρέπεια και να θάβουν την κριτική τους σκέψη τώρα αποφασίζουν και για τις τύχες των άλλων, στέλνοντας επικίνδυνους ανθρώπους στην εξουσία. Αυτή είναι η διαδρομή κσι αυτή η κατάληξη. Ας μην γελιόμαστε. Το ζητούμενο δεν είναι ο τυχαίος νικητής ενός ανύπαρκτου ουσιαστικά αγώνα, ούτε η χαζή παρουσιάστρια, που ενώ δεν ξέρει να μιλά ούτε ελληνικά, παρουσιάζεται ως πετυχημένη, ούτε η γυμνή τραγουδίστρια που από φωνή διαθέτει κορμάρα, ούτε ο μαστροπός που συστήνεται ως δημοσιογράφος, ούτε τόσοι και τόσοι άλλοι σύγχρονοι «θρύλοι» ενός σύγχρονου life style, που αναζητά εύκολους καταναλωτές και φυσικά όχι σκεπτόμενους ανθρώπους.
Όσοι έχετε παιδιά κάντε αυτή την απλή ερώτηση στον εαυτό σας: «θεωρείτε πραγματική ευχή το να σας πει κάποιος το παιδί σας να μοιάσει με όλους τους παραπάνω προβεβλημένους των καιρών μας;» Αν ναι, συγχαρητήρια! Είσαστε στον σωστό δρόμο. Αν όχι, τότε γιατί αναβαθμίζετε όλους τους Mr. και Mrs. «τίποτα» αυτού του κόσμου; Το παράδειγμά μας δεν είναι μια από τις σημαντικότερες μεθόδους διδασκαλίας, είναι η μοναδική και αυτό για ένα και μόνο λόγο, τα παιδιά μας μας αντιγράφουν, γιατί μας αγαπάνε, μας προσέχουν, γιατί μας ξεχωρίζουν, μας τοποθετούν ψηλά στο αξιακό τους σύστημα, γιατί είμαστε σημαντικοί για τα ίδια. Δεν είναι κρίμα να τους οδηγήσουμε στον δρόμο της ψευτιάς και του δήθεν; Δεν λέω να απομονωθούμε και να κλειστούμε στο σπίτι μας, υιοθετώντας μια αυστηρότητα για όλους και για όλα, φτάνοντας στο επίπεδο του γραφικού και του αναχρονιστικού. Λέω απλά να βάλουμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή θέλει τον κόσμο να μένει σπίτι του απαθής για όλα αυτά τα σημαντικά δικαιώματα, εργασιακά, κοινωνικά, πολιτικά, που του αμφισβητούνται, αλλά να βγαίνει στους δρόμους για να χειροκροτήσει τους νικητές του Survivor.
Ο πραγματικός άραγε Survivor στην εποχή μας ποιός είναι;
Ο πραγματικός άραγε Survovor στην εποχή μας ποιός θέλουν κάποιοι να είναι;
Μήπως η πραγματική επανάσταση στην εποχή μας είναι να κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας ή τουλάχιστον αυτού του είδους τις τηλεοράσεις που αναδυκνύουν σε ήρωες τα χθεσινά μας τα λερωμένα τ’άπλυτα τα παραπεταμένα;
Μήπως μας αξίζει κάτι καλύτερο;
Μήπως αξίζει στα παιδιά μας μια άλλη προοπτική;
Μήπως;
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Νίκος Μιχαλόπουλος 
Συγγραφέας – Εκπαιδευτικός – Πρωταθλητής ακοντισμού – Ακτιβιστής

»Ονειρεύομαι  Θέλω  Μπορώ»
————————————————————–