Archive for Μαΐου 2017

Ηθική κατάπτωση

 

 

Το άρθρο έγραψε ο αγαπητός μου φίλος και μαθητής μου Σταμάτης Μούντριχας, οπτικός. Όπως συμβαίνει πάντα με όλα του τα άρθρα, είναι επίκαιρος στην πολιτική του αντίληψη, καίριος και μέσα στα πράγματα. Στην προκειμένη περίπτωση μέσα στα ελληνικά πράγματα.

Όπως πάντα, δεν άλλαξα ούτε ένα γράμμα.

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!

Ξέρω ότι η οικονομική κρίση που μας βασανίζει, θα μας βασανίσει πολύ μέχρι να περάσει. Αυτό με κάνει να βλέπω με μισό μάτι, τα κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα και τους πολιτικούς που διαδραμάτισαν ρόλο για να την φτάσουν στην κατάντια της.
Ξέρω όμως ότι αργά και βασανιστικά θα περάσει.
Αυτό που δεν ξέρω αν περάσει ποτέ, είναι η ηθική κατάπτωση του λαού, η απαξίωση των αρχών και των αξιών που χαρακτήριζαν την φυλή και το Έθνος, η απεμπόληση των παραδόσεων και εν γένει της ιστορίας του, η νοοτροπία που έχει αποχτήσει, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την δημόσια ζωή.
Κι αυτός είναι ένας λόγος σοβαρός και συγχρόνως πολύ επικίνδυνος, να μην θέλω ούτε να δω, ούτε να ακούσω όλο αυτό το συνάφι, που καμαρώνει κιόλας για όσα έχει πετύχει.
Ένας λαός προσκυνημένος, σαν τους ηγέτες του, που στα επαγγέλματα-λειτουργήματα ΄΄ μιζάρετε΄΄ σαν τους ηγέτες του, που διαφθείρει και διαφθείρεται σαν τους ηγέτες του, που φιλάει κατουρημένες ποδιές αντί να διεκδικεί αυτό που δικαιούται, που μαϊμουδίζει ξένες ζωές και συνήθειες, που βάζει το προσωπικό του συμφέρον πάνω απ΄όλα, αλλά που δεν γνωρίζει στην πραγματικότητα ποιο είναι αυτό.
Ένας πνευματικός κόσμος είτε σε νιρβάνα είτε να ΄΄πουλάει πνεύμα΄΄ , γρανάζι στη μηχανή του συστήματος.
Ένα ιερατείο για το μαγαζάκι της εκκλησίας του, διεκδικεί με πάθος και με μίσος την εγκόσμια εξουσία και φυσικά το παγκάρι.
Μια νεολαία που ονειρεύεται να κάνει καριέρα στα οικονομικά κέντρα, στα κέντρα των αποφάσεων κι ας είναι αυτές οι αποφάσεις σε βάρος του λαού από τον οποίο προέρχεται.
Όλα είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις δεκαετίες τώρα. Η διαπαιδαγώγηση του λαού, στηρίχθηκε στην κλεψιά, στην ρεμούλα, στην διαφθορά, στο ψέμα, στην υποκρισία και σε κάθε ταπεινό ένστικτο των κυβερνώντων.
Σκέφτομαι πως στην πραγματικότητα δεν αγαπούν, αλλά απλά καπηλεύονται την πατρίδα. Ή μήπως με την ένταξη τους στην λογική της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν πατρίδα????

Advertisements

Η Εθνική ομοψυχία αποτελεί ανάγκη ύπαρξης.

Για άλλη μια φορά δημοσιεύω στο ιστολόγιό μου την ανάρτηση στο φέις μπουκ του φίλου και μαθητή μου Σταμάτη Μούντριχα. Είναι πέρα για πέρα αληθινό, ουσιαστικό και με εκφράζει απόλυτα και πιστεύω πως όχι μόνον εμένα.

Οίκοθεν νοείται ότι ουδεμία παρέμβαση έκανα στα γραφόμενά του. Ούτε καν για να διορθώσω τα κόμματα ως σημεία στίξεως.

KΑΛΗΜΕΡΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!

Η μη απόφαση μετ΄επαίνων του προχθεσινού Eurogroup, αποτελεί τρανή απόδειξη όσων κατά καιρούς ισχυρίζομαι, για την τύχη της Ελλάδας, μέσα σ΄αυτήν την Ε.Ε.
Μπορεί για τους περισσότερους από εσάς, υπεύθυνη αυτής της κατάστασης να είναι η σημερινή κυβέρνηση, αλλά παρά τις δικές της ευθύνες για την διαχείριση της κατάστασης, η κατάσταση έχει προκύψει από τις ενδοτικές πολιτικές που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.
Με κλοπές, διαπλοκές, μίζες και κακή διαχείριση, οδήγησαν την χώρα σε οικονομική κατάρρευση. Είμαστε πτωχευμένοι από το 2009, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί.
Η οικονομική κατάρρευση, συνδέεται άμεσα με την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Αυτό δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να το κατανοήσουν όσοι στελεχώνουν το πολιτικό σύστημα με προεξάρχοντες τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Είναι ανάγκη να σας θυμίσω τι έλεγαν ο Σημίτης για την ΟΝΕ, ο Παπανδρέου για το Δ.Ν.Τ. και τα φερέφωνα τους στα κανάλια της διαπλοκής??? Ο ανεκδιήγητος Πρετεντέρης ομολόγησε.
Κάτω από τις συνθήκες ομηρείας που τεχνιέντως και με την προδοτική συμπεριφορά των δικών μας δημιούργησαν, η Ελλάδα έγινε μοχλός για τους δικούς τους γεωστρατηγικούς και γεωοικονομικούς σκοπούς.
Ξένοι και ντόπιοι προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η Ε.Ε. αποτελεί πανάκια δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, ότι τάχα θα μπορούσε με μάγια να λύσει κάθε πρόβλημα που αφορούσε την χώρα είτε οικονομικό είτε σχετικό με την εξωτερική πολιτική.
Είναι ανάγκη να σας θυμίσω ότι η ανύπαρκτη Ε.Ε. ως Ευρωπαϊκή οντότητα ούτε την οικονομία, ούτε την εξωτερική πολιτική για την προάσπιση των Ελληνικών συμφερόντων βοήθησε, ούτε καν τα σύνορα της χώρας μπόρεσε να εγγυηθεί????
Η πραγματικότητα αδέρφια είναι ότι οι προστάτες και σύμμαχοι μας υποβίβασαν στην Β! Εθνική, μας κατέστησαν τριτοκοσμική χώρα, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Το Δ.Ν.Τ. με τους επαχθείς όρους του, τα ηθελημένα λογιστικά λάθη του και την τακτική του, υποχρέωσαν την Ε.Ε. να αποχωρήσει των ευθυνών και των υποχρεώσεων έναντι κράτους μέλους του. Στην σύγκρουση δε των συμφερόντων που ο καθ΄ένας απ αυτούς εκφράζει, η Ελλάδα βρίσκεται στην μέση και όπως όλοι γνωρίζουν, κατέστη ο καρπαζοεισπράκτορας της ιστορίας.
Στεγάσαμε αδέρφια τα συμφέροντα της χώρας στο γύφτικο τσαντίρι της Ε.Ε. και όχι μόνο δεν δικαιωθήκαμε αλλά καταντήσαμε θύματα στυγνής και άτεγκτης κηδεμονίας. Προτεκτοράτο, που λέγαμε παλιά στο Κ.Κ.Ε.
Δυστυχώς, με όσα εγώ καταλαβαίνω, ο κόσμος και ιδιαίτερα οι νέοι, δεν αντιλαμβάνονται την δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα.
Ίσως όλη αυτή η προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε. να έχει εξουδετερώσει τα Εθνικά μας αντανακλαστικά. Η κοινωνική και Εθνική συνοχή, έχουν δεχτεί καίρια πλήγματα. Μας έχουν διαλύσει σαν κράτος.
Ακόμη και οι ΄΄επαναστατικές΄΄ φωνές του αντιεξουσιαστικού χώρου, ούτε στην ρητορεία τους δεν περιέχουν την προάσπιση των Εθνικών μας συμφερόντων, των λαϊκών συμφερόντων. Σκάνε τις μπόμπες τους στον γάμο του Καραγκιόζη.
Επιμένω ότι δεν είναι καιρός για αντιπαραθέσεις σε ιδεολογικό επίπεδο, ούτε για φανατισμούς και κοπαδοποίηση στα μαντριά των κομμάτων εξουσίας. Αυτή η πατρίδα είναι δικιά μας. Και των αριστερών και των δεξιών. Αυτούς δεν τους νοιάζει από ποιον θα την πάρουν. Γιαυτό η Εθνική ομοψυχία, αποτελεί ανάγκη ύπαρξης.
Οι φασίστες καραδοκούν στην γωνία, να μετατρέψουν το Εθνικό σε Εθνικιστικό.
Αυτή η άθλια Ε.Ε. του Σόϊμπλε με τα μνημόνια , την λιτότητα και την υποταγή των λαών στα συμφέροντα που εκπροσωπεί, αν δεν καταστραφεί, θα φάει πολύ κοσμάκη.

Κώστας Καρυωτάκης, Όταν κατέβουμε την σκάλα

Το ποίημα

Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ’ ένα χαμόγελο στ’ ανύπαρκτά τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στο πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα ‘ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.

Η προσέγγιση

Ο άνθρωπος έχει περιορισμένες δυνατότητες επιλογών στην ζωή του. Κάποιοι ίσως επιτύχουν στο επάγγελμα που μόνοι τους θα επιλέξουν να κάνουν. Ίσως ακόμη να σταθούν τυχεροί στην επιλογή του συντρόφου ζωής, αλλά και στην επιλογή καλών φίλων.  Οι πιο τυχεροί, για να μην μακρηγορούμε,  μπορεί να επιθυμήσουν περισσότερα και να τα απολαύσουν. Εκεί όμως που οι άνθρωποι δεν έχουν ουδεμία δυνατότητα επιλογής και παρέμβασης είναι στην γέννηση και στον θάνατό τους. Δεν γνωρίζουν πότε θα έλθουν στην ζωή.  Δεν μπορούν να επιλέξουν ούτε τον τόπο ούτε τον χρόνο ούτε τους γεννήτορες. Επίσης δεν μπορούν να επιλέξουν την ώρα, τον τόπο και τον τρόπο του θανάτου τους. Πολύ περισσότερο δε αγνοούν παντελώς το πού θα πάνε, αν πάνε,  μετά. Το μόνο που γνωρίζουν με σιγουριά είναι ότι θα πεθάνουν. Υπάρχουν όμως κάποιοι  από τους ανθρώπους, οι οποίοι γεννιούνται και έχουν φυτεμένη μέσα τους την απόφαση να πεθάνουν. Έτσι, σαν μιαν αντίσταση στην ζωή. Είναι οι λεγόμενοι πεισιθάνατοι.  Ένας από αυτούς είναι και ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης. Από πολύ ενωρίς κυριεύτηκε από την επιθυμία του θανάτου. Γρήγορα  ο θάνατος γι αυτόν έγινε τρόπος ζωής και  πέρασε  στην ποίησή του.

Στο ποίημα που έγραψε λίγο πριν δώσει  οριστικό τέλος στην ζωή του δίνει μια εικόνα του κάτω κόσμου. Με τους στίχους του τολμηρά εκφράζει τους φόβους και τις αμφιβολίες του για το μετά, για την μετάβαση στον Άδη, καθώς και για το πόσο μπερδεμένος είναι. Άλλωστε για τον κάθε θνητό ο θάνατος είναι περίπλοκη υπόθεση.

Προτού όμως αναφερθούμε στο πώς ο ποιητής φανταζόταν τον Άδη, ας δούμε τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες για τον Άδη, για τον κόσμο των νεκρών. Τις καλύτερες πληροφορίες, νομίζω, θα τις πάρουμε από τον ποιητή των ποιητών, τον Όμηρο. Στο λ της Οδύσσειας, την Νέκυια, όπως είναι γνωστή από τους μελετητές, με συμβουλή της Κίρκης ο  Οδυσσεύς πρέπει να επισκεφθεί τον Άδη και να πάρει συμβουλή από τον μάντη Τειρεσία πώς θα φτάσει στην Ιθάκη. Με το καράβι του λοιπόν και την βοήθεια των συντρόφων του ξεκίνησε. (λ, 11 – 19, μτφρ. Γιάννης Κορδάτος)

«Όλη τη μέρα αρμένιζε με τα πανιά ανοιγμένα.

Κι ο ήλιος σα βασίλεψε κι ησκιώσανε όλοι οι δρόμοι,

στα πέρατα του τρίσβαθου Ωκεανού είχε φτάσει.

Εκεί ήταν των Κιμμερινών ο τόπος κι η πατρίδα,

που τους σκεπάζουν σύγνεφα κι ένα πηχτό σκοτάδι.

Ποτέ με τις αχτίδες του δεν τους φωτίζει ο ήλιος,

μηδ’ όταν στον αστρόφωτο τον ουρανό ανατέλλει,

μηδ’ όταν πίσω προς τη γη γυρίζει απ’ τα ουράνια,

μον τους σκεπάζει ένα βαθύ τους άμοιρους σκοτάδι».

Αυτήν την εικόνα μας δίνει για τον κάτω κόσμο ο Όμηρος, στον οποίο οι νεκροί κινούνται πλέον στο γκρίζο άνευροι,  χωρίς  δύναμη, σαν αθύρματα, με μάτια άδεια, σκιές ενός ανήλεου κόσμου.

Αυτήν την περιγραφή  για τον κάτω κόσμο  μας δίνει ο ποιητής στο ποίημά του. Οι νεκροί στον Άδη είναι σκιές αυστηρές, που περιμένουν να  κρίνουν τους νέους νεκρούς  με ένα χαμόγελο στο στόμα που δεν φαίνεται. Ακίνητοι και ασάλευτοι κοιτά ο ένα τον άλλον, χωρίς να έχει να πει τίποτε, γιατί απλούστατα τίποτε δεν γίνεται εκεί κάτω, τίποτε δε εξελίσσεται, τίποτε δεν αλλάζει, ώστε να δώσει λαβή για σχόλια. Ούτε καν μια χειραψία δεν μπορούν να κάνουν στους νεοφερμένους νεκρούς, γιατί τα χέρια τους είναι κομμένα από τους αγκώνες.

Αντίθετα, στην ζωή έχουμε γνώση των αλλαγών, των χρωμάτων, των καταστάσεων, των συναισθημάτων. Όμως ζούμε;  Νομίζουμε ότι ζούμε. Ό,τι θεωρούμε ζωή είναι κάτι πρόσκαιρο, περαστικό, κάτι σαν το λουλούδι που φυτεύεται στην άμμο, από όπου τίποτε δεν μπορεί να πάρει ούτε να δώσει. Όπως λέει και ο αρχαίος ποιητής, ο Μίμνερμος, για την ζωή του ανθρώπου πως είναι » σαν τα φύλλα που βγαίνουν την άνοιξη και πέφτουν το φθινόπωρο».

Στον τελευταίο τετράστιχο όμως ο ποιητής γίνεται σαρκαστικός. Εκεί κάτω, στην κόλαση του Άδη, μας λέει,  ίσως οι νεκροί σταθούμε τυχεροί και πάρουμε την δύναμη και ανασηκωθούμε στα νύχια των ποδιών μας, να απολαύσουμε έστω και από μακριά  το παυσίλυπο και τους κατοίκους του παραδείσου να παίζουν κρίκετ.

Στίχοι πικροί και σαρκαστικοί συνάμα, όχι για παρηγοριά, αλλά για επιστροφή στην πραγματικότητα, όπου ούτε κόλαση υπάρχει μετά ούτε παράδεισος. Μόνον θάνατος. Δηλαδή τίποτε. Ο Κώστα Καρυωτάκης το γνωρίζει, είναι βέβαιος για το τίποτε, αλλά επιμένει στην άρνηση της ζωής, αδιαφορώντας γα το δημιουργικό του χάρισμα που ούτως ή άλλως θα του χαρίσει την αθανασία. Γι αυτόν ο θάνατος είναι τελικά η μόνη λύση.

Σε αντίθεση με τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο, ο οποίος με το ποίημά του, Το ξόρκι, εξορκίζει  με τους στίχους του τον θάνατο, όταν λέει: Μισώ το τίποτα,  για να υμνήσει την ζωή και την δημιουργία.

Λίγα γραμματολογικά.

Το ποίημα έγραψε ο ποιητής Απρίλιο-Μάιο του 1928. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ξεκίνημα (7, Ιούλιος 1933) μετά το θάνατό του. Ενδιαφέρον έχει το σημείωμα του περιοδικού που συνόδευε το ποίημα: Το ανέκδοτο αυτό τραγούδι του Καρυωτάκη, που είναι και το τελευταίο που έγραψε ο ποιητής — λίγες μέρες πριν την αυτοκτονία του –, βρέθηκε από το διάδοχό του στην υπηρεσία της Νομαρχίας Πρεβέζης και σημερινό Δ/τή της κ. Θανάσην Γκέλην, ανάμεσα στα υπηρεσιακά έγγραφα. — Ο φίλος νέος ποιητής κ. Τάκης Τσιάκος είχε την ευγενική καλοσύνη να μας το στείλει για δημοσίευση, αντιγράφοντάς το από το πρωτότυπο. — Στο τραγούδι αυτό είναι φανερή η σύγχυση των εννοιών του ποιητή, που το έγραψε σε στιγμή φρικτής απελπισίας.