Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά

Η ανάγκη για δημιουργία ηρώων καταδεικνύει υπανάπτυξη;

Απ. Όλες οι εποχές έχουν ανάγκη για ήρωες και τους έχουν. Γιατί οι αναπτυσσόμενοι άνθρωποι, οι άνθρωποι μαθητές,  χρειάζονται πρότυπα για να επιλέξουν μια πορεία ζωής τέτοια, που στην ωριμότητά τους  να ωφελήσει το κοινωνικό σύνολο. Από την πλευρά μου φρονώ ότι όλοι οι άνθρωποι είναι «δυνάμει» ήρωες. Αλλά για να καταστερωθεί κάποιος ως ήρωας, αυτό θα το ορίσουν οι δύσκολες ή οι κρίσιμες κοινωνικές, πολιτικές ή εθνικές συνθήκες.

Κάθε εποχή έχει τα δικά της κριτήρια για να χαρακτηρίσει κάποιον ως ήρωα. Στην αρχαιότητα οι ήρωες κατακτούσαν τον τίτλο, γιατί πρόσφεραν στο κοινωνικό σύνολο ένα μεγάλο άθλο.  Ας θυμηθούμε τον Ηρακλή ή τον Θησέα. Σήμερα βέβαια τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν χρειάζεται κάποιος να σκοτώσει το λιοντάρι της Νεμέας για να γίνει ήρωας. Η γενναιότητα, η αυτοθυσία, η τιμιότητα, η καλοσύνη, η ανθρωπιά είναι μερικές ιδιότητες, που αν εκφραστούν κοινωνικά είναι δυνατόν να αναδείξουν κάποιον σε ήρωα. Έτσι, στην σημερινή πραγματικότητα ήρωας θεωρείται και αυτός, ο οποίος λειτουργεί με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού, που η κοινωνία αποδέχεται  ως  αναγκαίες και κοινωνικά χρήσιμες   στο πλαίσιο του πολιτισμού. Σε αυτήν την περίπτωση ό,τι είναι το αίμα αυτών που αγωνίστηκαν και έπεσαν για ένα ιδανικό, είναι και ο ιδρώτας αυτών που μοχθούν καθημερινά για τον επιούσιο και τον συνάνθρωπο.

Κάποτε οι ήρωες πολεμούσαν για τους ανθρώπους.  Οι ήρωες της εποχής μας πολεμούν για να σώσουν την ανθρωπιά.   Όλοι αυτοί που συμπάσχουν, όταν βλέπουν τους άλλους να πονάνε ή να πεινάνε, και ανασκουμπώνονται να βοηθήσουν αλληλέγγυοι, και σπεύδουν στην υπηρεσία των συνανθρώπων για να  επωμισθούν ένα ιερό κοινωνικό καθήκον, μια πράξη αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, είναι σύγχρονοι ήρωες. Ηρωικά παρακάμπτουν το γνωστό «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος» και το ίδιο ηρωικά μεταβάλλονται σε αγγέλους βοήθειας. Ο σύγχρονος λοιπόν ήρωας φορά το ένδυμα της καθημερινότητας, την φόρμα του εργάτη, την ποδιά της νοικοκυράς, την στολή του στρατιώτη της ισότητας και της δικαιοσύνης και συντρέχει στον ανθρώπινο πόνο και στην ανθρώπινη ανάγκη.

Παράλληλα με τον ήρωα της προσφοράς και της αλληλεγγύης,  ήρωας επίσης θεωρείται  ο κάθε  άνθρωπος,  που μοχθεί για να βγάλει το ψωμί του, χωρίς να καταφεύγει σε αθέμιτους τρόπους πλουτισμού. Είναι ο ηρωισμός της καθημερινότητας, που γίνεται ακόμη πιο μεγάλος, όταν ο άνθρωπος ασυμβίβαστος συνεχίζει σταθερά τον δρόμο του σκληρού μόχθου. Διότι στην εποχή των πλαστικών συνειδήσεων, ηρωισμός είναι το να επιλέγει κανείς την τιμιότητα, να αντιστέκεται στις εύκολες προκλήσεις του καιρού, να μένει πιστός στον εαυτό του και να μην τον ψευτίζει.

Όπως λέει και ο Σεφέρης στο ποίημά του Ο τελευταίος Σταθμός.

«…Να μιλήσω για ήρωες

να μιλήσω για ήρωες

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά».

Και εννοεί βέβαια τους αφανείς ήρωες, αυτούς που υπηρετούν  τους πάσχοντες συνανθρώπους τους, αλλά και αυτούς που με διαυγή συνείδηση παραμένουν σταθεροί στις αιώνιες αξίες της ανθρωπιάς και της δημοκρατίας. Η κοινωνία μας, η κοινωνία του καπιταλισμού και της ασύδοτης κατανάλωσης, η κοινωνία του «άρπαξε να φας και κλέψε νά χεις», έχει γεννήσει πολλούς ανθρώπους έτοιμους για ηρωικούς κοινωνικούς άθλους, ανθρώπους άξιους να γίνουν  ηρωικά πρότυπα  στις νέες γενιές. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να προβάλλονται και να γίνονται ταγοί για τους νεώτερους.  Για μας αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες, που δρουν έξω και πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας για το κοινό καλό σε όλες του τις φάσεις. Οι ήρωες αυτοί όμως συνήθως μένουν αφανείς, γιατί δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα ζωής που η διαφήμιση θέλει να μας επιβάλει.

Έτσι στην εποχή μας υπάρχουν οι γνήσιοι ήρωες, έτσι όπως οι κοινωνικές συνθήκες τους χρειάζονται, υπάρχουν όμως και οι  «κατασκευασμένοι» ήρωες, τέτοιοι, όπως η τηλεόραση και τα μέσα που υπηρετούν το κεφάλαιο τους χρειάζονται. Εκείνο που απαιτείται είναι να καθοδηγηθούν οι νέοι σωστά, ώστε να μάθουν να διακρίνουν και να εκτιμούν τον πραγματικό ήρωα από τον φτιαχτό, που  υπηρετεί τις σκοπιμότητες του κεφαλαίου. Σε αυτήν την  περίπτωση, αν η διαφώτιση λειτουργήσει στο πλαίσιο της κοινωνικής παιδαγωγικής,  αν επιτύχει  να κατευθύνει την κοινή γνώμη προς την κατεύθυνση της ανθρωπιάς και της δημοκρατίας, αν κερδίσει την μάχη  και επιβάλει την τιμιότητα, την ανθρωπιά, την κοινωνική δικαιοσύνη  ως ύψιστες ηρωικές πράξεις, (άθλος τεράστιος, ισάξιος με αυτόν της Λερναίας Ύδρας),  δεν έχουμε κανένα λόγο να θεωρούμε την ηρωοποίηση ως κατάντια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s