Η εκδίκηση ήταν δική της

Η Ήρα είναι γνωστή  ως θεά ζηλιάρα και εκδικητική. Πρώτα όμως θα ήθελα να γνωρίσουμε την λέξη που θα αποτελέσει τον λίθο στην υπόθεσή μας, την λέξη εκ-δίκ-η-σ-η. Η ρίζα της είναι δικ- και φανερώνει μια δύναμη που απορρέει ορμητικά από τον ουρανό κάτω στην γη προκειμένου με συντονισμένες ενέργειες  (δίκη) να επαναφέρει την αρμονία ανάμεσα στην γη και το σύμπαν, που διασαλεύτηκε  από ανθρώπινες πράξεις έξω από τις καθιερωμένες αξίες. Από την ίδια ρίζα προέρχεται:  το ρήμα δικ-άζω και αναφέρεται στις ενέργειες που γίνονται για την αποκατάσταση της συμπαντικής αρμονίας, το ουσ. δικ-αστής, είναι το πρόσωπο που ενεργεί για την επίτευξη του ιερού σκοπού, όπως και το δικ-ασ-τήριο, που είναι  ο τόπος. Γνωστή είναι και η έννοιας εκ-δικ-άζω, που σημαίνει την ολοκλήρωση της προσπάθειας να επανέλθει η τάξη και η ισορροπία. Εξίσου γνωστή επίσης είναι και η από την ίδια ρίζα  λέξη εκ-δικ-ούμαι. Ανάμεσα στο ρήμα δικάζω ή εκδικάζω και το εκδικούμαι η διαφορά είναι ποιοτική. Όταν διενεργείται δίκη στο δικαστήριο σύμφωνα με τον νόμο, που εκφράζει την βούληση των πολλών, η απόφαση αποβλέπει στην ικανοποίηση και προστασία του συνόλου και όχι  στα άτομα ξεχωριστά. Η εκδίκηση όμως ως απόφαση και εκτέλεση του ενός  για προσωπική του ικανοποίηση  αποβλέπει στο άτομο.

Η Ήρα  επιθυμούσε να εκδικηθεί τον βασιλιά της Ιωλκού Πελία, επειδή δεν την τιμούσε ανάμεσα στις θεές του θεϊκού Πανθέου, όπως της άξιζε. Είχε όμως κι άλλον ένα λόγο να θέλει να βοηθήσει τον Ιάσονα. Όταν ο γιος του Αίσονα επέστρεφε στην Ιωλκό, από τις πολλές βροχές  είχε πλημμυρίσει ο ποταμός Άναυρος (σημερινός Ξεριάς) και ήταν πολύ δύσκολο να τον περάσει κάποιος. Στην όχθη του χειμάρρου καθόταν μια γριούλα και παρακαλούσε να την βοηθήσουν να περάσει απέναντι. Ο Ιάσων δεν δίστασε, την πήρε στους ώμους του και την πέρασε. Αυτή ήταν η Ήρα, που έκανε την ανήμπορη γριά, για να δει την ευσπλαχνία των ανθρώπων. Η προθυμία του Ιάσονα την συγκίνησε πολύ και έκτοτε υποσχέθηκε στον εαυτό της να τον βοηθά, όταν θα είχε ανάγκη.

Όταν ο Ιάσων επέστρεψε στην γενέτειρά του και ζητούσε να πάρει τον θρόνο του πατέρα του ως νόμιμος διάδοχος του οίκου των Μινυών, ο Πελίας και θείος του τού ζήτησε να φέρει από την Κολχίδα πίσω στην Ιωλκό το χρυσόμαλλο δέρας, που είχε φτάσει εκεί μαζί με τον Φρίξο. Ο Ιάσων δεν μπορούσε να αρνηθεί τον άθλο, διότι, σύμφωνα με μια αρχαία παράδοση,  έπρεπε να αποδείξει εμπράκτως στον λαό του ότι άξιζε να κατέχει τον τίτλο του βασιλιά, ότι ήταν ήρωας και είχε και την εύνοια των θεών, πράγμα που προϋποθέτει ότι διέθετε κρυφές ακόμη  αρετές. Για την επιτυχία του ταξιδιού κινητοποιήθηκαν όλοι οι ήρωες της εποχής, καθώς  και η ίδια η θεά Αθηνά, που πολύ συμπαθούσε τον Ιάσονα και γενικά όσους αγαπούσαν τις περιπέτειες και τολμούσαν.

Η Ήρα με σκοπό την εκδίκηση προσέγγισε την κόρη του Δία και προσφέρθηκε να συμβάλει στην επιτυχία του ταξιδιού του Ιάσονα.  Ανέπτυξε μάλιστα στην Αθηνά το σχέδιό της. Η θεά της σοφίας συμφώνησε και μαζί οι δυο τους έφτασαν στο παλάτι της Αφροδίτης. Χωρίς περιστροφές της ζήτησαν να πείσει τον γιο της τον έρωτα με τα βέλη του να φυτέψει στην καρδιά της Μήδειας, της κόρης του Αιήτη, ερωτικό πάθος για τον Ιάσονα. Έτσι η ερωτευμένη  Μήδεια, θα βοηθούσε τον γιο του Αίσονα και θα πετύχαινε τον σκοπό του.

Πέρασε από πολλές περιπέτειες  ο Ιάσονας και οι άλλοι ήρωες, ώσπου να φτάσουν στον Φάση ποταμό. Εκεί συναποφάσισαν αυτός μαζί με τους γιους της Χαλκιόπης, της άλλης κόρης του Αιήτη,  και άλλους δυο ήρωες  να συναντήσουν τον βασιλιά Αιήτη και να του ζητήσουν το χρυσόμαλλο δέρας. Η συνάντηση Ιάσονα και Μήδειας έγινε στο παλάτι  του  Αιήτη την στιγμή που ο Ιάσονας και η παρέα του έφταναν εκεί και η Μήδεια με τις δούλες της έβγαιναν για να πάνε στο διαμέρισμα της Χαλκιόπης. Στην συνάντηση παρευρίσκετο και ο γιος της Αφροδίτης, ο θεός του έρωτα,  με  σκοπό να ανάψει καημού φωτιά στην παρθενική ψυχή της Μήδειας. Αμέσως έβαλε καινούργιο βέλος στην φαρέτρα του και τόξευσε στην τρυφερή καρδιά της όμορφης κόρης.  Ευθύς η νεαρή  «ένα θάμπος ένιωσε μέσα στην ψυχή της» και από την στιγμή εκείνη ήταν δεμένη και δοσμένη στον Έλληνα ήρωα. Παρασυρμένη από το πάθος της για εκείνον έκανε την υπόθεσή του δική της υπόθεση. Και τί δεν έκανε για χάρη του. Θα τα απαριθμήσω πολύ σύντομα, γιατί η ανάπτυξή τους θα μας έπαιρνε χρόνο.

Ο  Αιήτης, στο αίτημα  του Ιάσονα να του δώσει το χρυσόμαλλο δέρας, ως απάντηση του ζήτησε  να επιτελέσει δύο άθλους. α) Να ζέψει δύο ταύρους με χάλκινα πόδια, που έβγαζαν φλόγες από τα ρουθούνια τους, δώρο του Ηφαίστου. β) Να οργώσει με αυτούς ένα χωράφι και να το σπείρει με τα δόντια του δράκου που είχε σκοτώσει ο Κάδμος στη Βοιωτία, τα μισά από τα οποία είχε δώσει ο Κάδμος στον Αιήτη. Σκοπός και των δύο άθλων ήταν η εξόντωση του νέου.

Ο Ιάσονας με τις μαγικές  αλοιφές και  τις συμβουλές της  Μήδειας κατάφερε και να ζέψει τους ταύρους χωρίς να καεί από τις φλόγες τους  και να γλυτώσει από την επιθετική μανία των «Σπαρτών» της Κολχίδας. Επίσης με τα μάγια της αποκοιμήθηκε επιτέλους ο ακοίμητος δράκος που φρουρούσε το δέρας και έτσι ο ήρωας το ξεκρέμασε από το δένδρο  χωρίς να ματώσει ρουθούνι. Αμέσως μετά οι ήρωες, με τον Ιάσονα και την Μήδεια ξεκίνησαν για την Ελλάδα.

Όταν ο γιος του Αιήτη κατεδίωξε το ζευγάρι με πλοίο, η Μήδεια με δόλο παρέσυρε τον αδελφό της στο πλοίο τους και με την συμβουλή της ο Ιάσων έσφαξε τον Άψυρτο, τον κομμάτιασε και πετούσε ένα-ένα τα κομμάτια στη θάλασσα, οπότε ο Αιήτης έχασε πολύ χρόνο στην ηθική προσπάθεια να περισυλλέξει τα κομμάτια του γιου του. Έτσι οι Αργοναύτες διέφυγαν.

Στην Κρήτη τρέλανε με τα ξόρκια και το μαγικό της βλέμμα τον γίγαντα Τάλω, που προστάτευε το νησί, του έστειλε απατηλά οράματα και τον έκανε να σχίσει τη φλέβα του αστραγάλου του πάνω σε ένα βράχο  και να πεθάνει. Κατά άλλη εκδοχή πέθανε, αφού τον έπεισε πως αν του τραβήξει έξω το καρφί που συγκρατούσε το αίμα της φλέβας θα γινόταν αθάνατος. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η θητεία του χάλκινου γίγαντα τελείωσε και μπόρεσαν έτσι οι Αργοναύτες να αποβιβαστούν και να διανυκτερεύσουν με ασφάλεια στο νησί.

Στην Ιωλκό η Μήδεια για χάρη του Ιάσονα αποφάσισε να εκδικηθεί τον Πελία για τον κίνδυνο στον οποίο είχε υποβάλλει τον άνδρα της.  Με τα μαγικά της κόλπα έπεισε τις θυγατέρες του βασιλιά να σφάξουν τον γέροντα Πελία και να τον βράσουν,  ώστε να ξαναγίνει νέος. Έτσι ο Πελίας βρήκε φρικτό θάνατο και τόσο η Ήρα όσο και ο Ιάσων πήραν την εκδίκησή τους.

Μετά τον θάνατο του Πελία το ζευγάρι κατέφυγε στην Κόρινθο, τόπο καταγωγής του πατέρα της Μήδειας Αιήτη. Σύμφωνα με τον Διόδωρο έζησαν δέκα χρόνια μαζί αγαπημένοι και ευτυχισμένοι. Μέχρι που ο Ιάσονας αποφάσισε να δεχτεί την πρόταση του βασιλιά Κρέοντα να τον παντρέψει με την κόρη του Γλαύκη ή Κρέουσα. Η Μήδεια θα εξοριζόταν. Με την προθεσμία μιας μέρας που κέρδισε η Μήδεια ετοίμασε την εκδίκησή της και την έστρεψε σε δύο κατευθύνσεις. Πρώτα βύθισε σε μαγική αλοιφή-δηλητήριο ένα πολύχρωμο πανέμορφο φόρεμα, ένα χρυσό στεφάνι και άλλα στολίδια και κοσμήματα και τα έστειλε στην Γλαύκη ως δώρο με τα παιδιά της και παιδιά του Ιάσονα.  Ενθουσιασμένη η νεαρή κόρη τα φόρεσε. Το δηλητήριο ενεργοποιήθηκε αμέσως και το κορίτσι κάηκε. Το ίδιο και ο πατέρας της που έτρεξε να τη βοηθήσει. Στην συνέχεια, όταν τα παιδιά τους επέστρεψαν στον οίκο, η Μήδεια τα έσφαξε.  Έτσι πήρε και την δική της διπλή εκδίκηση.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s