1821 και τα προβλήματα του ελληνισμού τότε και τώρα.

Το 1453 η Ελλάδα από την ήπια ρωμαϊκή κατάκτηση πέρασε στην περισσότερο βίαιη, την Τούρκικη.  Για δύο τουλάχιστον αιώνες οι Έλληνες έζησαν σε συνθήκες δουλείας πολύ σκληρής. Στο διάστημα αυτό ο λαός των Ελλήνων θα επιδιώξει να διατηρήσει την ταυτότητά του. Σε αυτήν την προσπάθεια θα ενισχυθεί  από το κοινοτικό του σύστημα και την εκκλησία. Η Εκκλησία, που δεν έχασε ποτέ την οργάνωσή της, συνέβαλε  καθοριστικά για να διατηρήσουν οι Έλληνες το πολιτιστικό τους πρόσωπο και ιδίως την γλώσσα τους, ενώ στο πλαίσιο της κοινοτικής αυτοδιοίκησης ο ελληνικός λαός ανέπτυξε συλλογική συνείδηση.

Αλλά η περίοδος ανάμεσα στο 1669, εποχή που η Κρήτη περιήλθε στους Τούρκους, ως το 1821, που ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση, θεωρείται ως η πλέον σημαντική της ελληνικής ιστορίας. Στα χρόνια αυτά συνέβησαν μια σειρά γεγονότα που οδήγησαν στην οικονομική και πνευματική αναγέννηση του ελληνισμού. Παρατηρήθηκε αύξηση του ελληνικού πληθυσμού, μετάβαση της οικιακής βιοτεχνίας σε  βιομηχανία και άνθιση του εμπορίου και της ναυτιλίας. Όλα αυτά συνέβαλαν στην αφύπνιση των Ελλήνων και τους οδήγησαν στην συνειδητοποίηση της ανάγκης για εθνική ανεξαρτησία. Έτσι, όταν ανέτελλε ο 19ος αιώνας είχαν δημιουργηθεί όλες οι προϋποθέσεις για την οργάνωση της ελληνικής επανάστασης.  Όλοι ζούσαν σε αναμονή του μεγάλου γεγονότος, της αποδέσμευσης από τον Τουρκικό ζυγό. Όλοι οι απανταχού Έλληνες περίμεναν να σημάνουν οι καμπάνες.

Στην ψυχολογική προετοιμασία του ελληνικού λαού για να αναλάβει έναν τεράστιο αγώνα συνέβαλε παρά πολύ η Φιλική Εταιρεία. Ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό της Ρωσίας από εμπόρους Έλληνες και είχε τον ξεκάθαρο στόχο να προετοιμάσει τον ελληνισμό, ώστε να διεκδικήσει την ελευθερία του. Γιατί η ελευθερία κερδίζεται με αίμα και καρδιά λιονταριού. Όταν κρίθηκε ότι έφτασε η ώρα, οι φιλικοί κάλεσαν τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και του ανέθεσαν την αρχηγία του μεγάλου εγχειρήματος.  Ο Υψηλάντης ήταν γενναίος στρατιωτικός, ανέλαβε αμέσως να υλοποιήσει τους στόχους της Εταιρείας, αλλά δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες του αγώνα. Η προσπάθεια του ξεκίνησε και τελείωσε στο Ιάσιο της Ρουμανίας το 1821. Όμως η πυρκαγιά είχε ανάψει, είχε γίνει λάβα και απλωνόταν γρήγορα και με  ταχείς ρυθμούς. Γρήγορα αγκάλιασε  κάθε ελληνική ψυχή, τόνισε το φρόνημα της λεβεντιάς και υποχρέωσε ακόμη και τους πιο διστακτικούς να συμπράξουν.  Οι λεπτομέρειες του ιερού αυτού αγώνα, του καθαγιασμένου από το αίμα απλών ανθρώπων που ο πόθος για ανεξαρτησία τους μετέβαλε σε ήρωες, είναι γνωστές. Εγώ εδώ θα θυμίσω μόνον ονόματα και μάχες. Αθανάσιος Διάκος και μάχη της Αλαμάνας, Οδυσσέας Ανδρούτσος και μάχη της Γραβιάς, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και μάχες σε Στερεά και Πελοπόννησο, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Μπότσαρης, Μακρυγιάννης, Κανάρης,  Μιαούλης, Μπουμπουλίνα. Λαός. Λαός. Λαός παντού. Γι αυτούς που εννοούν να υποστηρίζουν ότι η επανάσταση η ελληνική ήταν έργο εμπόρων αστών, απαντάμε. Ο Ξάνθος, ο Σκουφάς, ο Τσακάλωφ και οι άλλοι άναψαν το φιτίλι με το όνειρο και τα λόγια. Αλλά το αίμα το πρόσφερε ο ελληνικός λαός, ακολουθώντας  μια παράδοση χιλιάδων χρόνων.

Τελικά, με την σύμπραξη των «μεγάλων δυνάμεων» και για τους λόγους που ήδη αναφέραμε στο άρθρο μας: Η Ελλάδα από έθνος σε κράτοςαποφασίστηκε στην πιο δύσκολη καμπή του αγώνα να δημιουργηθεί ελληνικό κράτος και να αναγνωρισθεί. Το πρώτο μεγάλο βήμα είχε γίνει, έστω και αν τα σύνορα του νεοσύστατου κράτους δεν είχαν ακόμη ορισθεί. Το όνειρο της εθνικής ανεξαρτησίας  αν και ακρωτηριασμένο, πραγματοποιήθηκε. Τώρα όμως έπρεπε να γίνει το δεύτερο, πιο  μεγάλο βήμα. Από τα ερείπια και τις στάχτες του Αγώνα να δημιουργηθεί  ένα κράτος και μάλιστα το ελληνικό. Πρώτος κυβερνήτης της χώρας ορίστηκε από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας  ο  κόμης Ιωάννης Καποδίστριας. Όταν έφτασε ο Καποδίστρια στην Αίγινα και στην συνέχεια περιηγήθηκε και την άλλη Ελλάδα συνειδητοποίησε το τεράστιο έργο που έπρεπε να κάνει. Να φτιάξει ένα κράτος από το τίποτα, να το χτίσει από το μηδέν.  Και ανέλαβε έργο ηράκλειο. Η άδικη δολοφονία του ανέκοψε βέβαια το όραμά του, αλλά ο αγώνας για ελευθερία και δημοκρατία συνεχίζεται. Δύο αιώνες περίπου η Ελλάδα μας συνεχίζει αυτή την προσπάθεια αμείωτα, άλλοτε με βήματα μεγάλα και δυνατά, άλλοτε διστακτικά και με πισωγυρίσματα.  Σημασία όμως έχει ότι υπάρχουμε, ότι πιστεύουμε, ότι παλεύουμε για το καλύτερο. Δεν σταματάμε, δεν δειλιάζουμε, δεν εγκαταλείπουμε.

Είμαστε από τους λαούς με την μεγαλύτερη ιστορία στην οικουμένη. Και η ιστορική μας αποστολή διατηρεί τις υποχρεώσεις της προς τον συνάνθρωπο στο ακέραιο. Συνεπώς οφείλουμε να συνεχίσουμε να διδάσκουμε στους λαούς την ειρήνη, τον πολιτισμό, τον ανθρωπισμό. Μα πάνω από όλα, να διδάσκουμε την ΑΓΑΠΗ. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους, για τους οποίους δεν πρέπει να είμαστε βάρος στην γη. Και δεν αρκεί μόνον αυτό. Πρέπει να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας, πνευματικές, ψυχικές, σωματικές, για να αντιμετωπίσουμε την μεγάλη δοκιμασία της εποχής μας, να συνειδητοποιήσουμε τις αδυναμίες μας ως άνθρωποι, να τις παλέψουμε, αλλά να εξετάσουμε και τα μεγάλα προβλήματα που μας θέτει η παγκοσμιοποίηση.

Πρώτα όμως απαιτείται να κάνουμε αυτοαξιολόγηση όχι δυνάμεων, αλλά δυνατοτήτων. Να μελετήσουμε τις αδυναμίες μας και να τις παλέψουμε. Οφείλουμε λοιπόν:

  • να καταπατήσουμε πρώτοι εμείς το ατομικό μας συμφέρον,
  • το κομματικό μας μικροσυμφέρον,
  • τον εαυτουλισμό μας,
  • τον εγωκεντρισμό μας, δεν είναι κανένας από μας το κέντρο της γης
  • να πολεμήσουμε τον ατομικισμό μας, να φύγουμε από το εγώ.
  • να μάθουμε να συνεργαζόμαστε, να πάμε στο εμείς.
  • Τι είναι η πατρίδα μας; Γεωγραφικά η Ελλάδα μας είναι ένα ακρωτήριο της Ευρώπης. Είναι ο εξώστης της Ευρώπης. Το έδαφός της το χαρακτηρίζουν βράχοι και μικρές πεδιάδες. Τους ανθρώπους της όμως τους διακρίνει ο έρωτας για την ελευθερία.  Διεκδικούμε ελευθερία και δημοκρατία μέσα από σκληρές προσπάθειες πιεζόμενοι από δύο ηπείρους, την Ευρώπη και την Ασία. Μας προστατεύει όμως η θάλασσα. Η Μεσόγειος  γίνεται το αντιστύλι μας και μας  σώζει στις δύσκολες στιγμές, όπως η ιστορία μας το επιβεβαιώνει.

Εν τούτοις, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας σήμερα είναι τεράστια, άμεσα και καυτά.

  1. Το πρόβλημα της ολιγανθρωπίας, που στις ημέρες μας, ημέρες κρίσης,  έλαβε απειλητικές για το γένος μας διαστάσεις. Η πρώτη αιτία οφείλεται στην μείωση των γεννήσεων, που έφτασε  το 25%. Η άλλη αιτία οφείλεται στην φυγή σε άλλες χώρες για αναζήτηση εργασίας.  Η μετανάστευση για τον ελληνισμό είναι μια μεγάλη πληγή. Θα θυμίσω εδώ για την ιστορία ότι μετά τον εμφύλιο την 10ετία ‘50 και ‘60 επίσημα 1.700.000 νέοι στην ηλικία  Έλληνες και άριστοι τεχνίτες ξενιτεύτηκαν σε Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Καναδά και αλλού και με τις ικανότητές τους συνέβαλαν στην οικονομική άνοδο ξένων χωρών. Η αιμορραγία αυτή ουσιαστικά δεν σταμάτησε ποτέ. Αλλά στις ημέρες μας αυξήθηκε πάλι δραματικά με συνέπεια να κινδυνεύουμε από αφανισμό. Πολλοί κάνουν λόγο για 400.000 νέους επιστήμονες, που αναζήτησαν την τύχη τους αλλού, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν δουλειές. Όταν όλοι οι λαοί γύρω μας πολλαπλασιάζονται αριθμητικά, η Ελλάδα κινδυνεύει από την ολιγανθρωπία. Διότι ο πλούτος της κάθε χώρας πρωταρχικά είναι οι κάτοικοί της και η ανάπτυξη της οικονομίας της  εξαρτάται από το ανθρώπινο δυναμικό της. Επιβάλλεται επομένως να ληφθούν άμεσα όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις, ώστε να ξεκινήσει τάχιστα η αύξηση του πληθυσμού της Ελλάδας και ο πληθυσμός της να παραμείνει στην ελληνική γη, η οποία παρέχει όλα τα εχέγγυα για  δημιουργία και επιβίωση.
  2. Άλλο μεγάλο πρόβλημα για την χώρα μας είναι ο μαρασμός κάθε μορφής παραγωγικότητας. Η μηδαμινή γεωργική μας παραγωγή και κατ επέκταση η ανύπαρκτη βιομηχανική μας παραγωγή μας οδηγούν αργά και σταθερά στην δουλεία. Η χώρα μας διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις ανάπτυξης και στην γεωργία και στην κτηνοτροφία και στην βιομηχανία. Οφείλει λοιπόν η κάθε κυβέρνηση, αν θέλει να εννοείται ως ελληνική, να προσελκύσει ξένους επενδυτές και να διαθέσει και ντόπια κεφάλαια, προκειμένου να δημιουργήσει μονάδες αξιόλογες και ικανές να κρατήσουν τους νέους στον τόπο τους. Αν θέλουμε να επιζήσουμε πρέπει να γίνουμε λαός παραγωγικός και όχι δημόσιοι υπάλληλοι. Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας μας είναι τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας και ως εκ τούτου είναι πολύ σημαντική και προσφέρεται για επενδύσεις. Είναι θέμα επιβίωσης  η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της οικονομίας της χώρας είναι θέμα επιβίωσης η δημιουργική παραγωγή.
  3. Ως Έλληνες όμως δεν πρέπει  να χάσουμε την ταυτότητα και την προσωπικότητά μας. Άρα είμεθα υποχρεωμένοι να καλλιεργήσουμε ισόποσα και τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τις φυσικομαθηματικές. Για να μπορέσουμε οι Έλληνες να καλλιεργήσουμε στον βαθμό που είναι απαραίτητο για την ύπαρξή μας τόσο τις τεχνικές επιστήμες, όσο και τις ανθρωπιστικές, σημαντικό ρόλο θα παίξει το σχολείο. Από τα θρανία θα αρχίσει η μύηση του αναπτυσσόμενου ανθρώπου στις δυο αυτές πηγές κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Εκεί θα δημιουργηθούν φυτώρια που θα δώσουν καλούς και δημιουργικούς καρπούς τόσο στην γενική και ανθρωπιστική, όσο και στην τεχνική εκπαίδευση. Δυστυχώς δύο αιώνες σχεδόν μετά την απελευθέρωση η παιδεία μας αγωνίζεται να προετοιμάσει τον άνθρωπο του μέλλοντος με τον πίνακα και την κιμωλία και όχι διδάσκοντά του την συνεργασία του μυαλού και του χεριού, την συνεργασία των ανθρώπων μεταξύ τους που κάνει θαύματα, γιατί στερείται  εκσυγχρονισμένων προγραμμάτων και γιατί τα σχολεία στερούνται  κατάλληλης υλικοτεχνικής υποδομής. Και στον τομέα του σχολείου λοιπόν η Ελλάδα μας είναι πίσω.
  4. Στο πλαίσιο των ανθρωπιστικών σπουδών  εντάσσεται και η ελληνική γλώσσα. Η γλώσσα μας είναι βασικό στοιχείο της ταυτότητάς μας και  της ύπαρξης μας ως λαού. Διότι, όπως  η γλώσσα είναι όργανον ελευθερίας για τον κάθε λαό, όμοια και για μας, που για ελευθερία έχουμε δώσει σκληρούς και αιματηρούς αγώνες. Μαθαίνουμε λοιπόν καλύτερα την γλώσσα μας μέσα από τα κείμενα, χρησιμοποιούμε τον γλωσσικό πλούτο της σε κάθε  έκφραση της ζωής μας. Μελετάμε παράλληλα και την ιστορία μας, πλουτίζουμε την ιστορικής μας συνείδηση, ισχυροποιούμε την ταυτότητά μας, δυναμώνουμε την θέση μας στην Ευρώπη και στον κόσμο.
  5. Με όπλα την γλώσσα μας, που είναι γεννήτωρ γλώσσα πολλών ανθρώπινων γλωσσών, με τον πολιτισμό μας, που είναι μοναδικός και διδάσκει ανθρωπιά ακόμα και μέσα από τα ερείπιά του, με τις αξίες και τις παραδόσεις μας, οφείλουμε να έχουμε ισχυρή πολιτική παρουσία και παρέμβαση στην Ευρώπη  και να περιφρουρούμε τα συμφέροντά μας. Ιδιαίτερα σήμερα που η χώρα μας περνάει δύσκολες στιγμές, ιερό χρέος έχουμε   να σταθούμε με το κεφάλι ψηλά, να περιφρουρήσουμε ελευθερία και δημοκρατία και να διδάξουμε και στα παιδιά μας την αξία της υπεράσπισης των όσιων και των ιερών μας.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s