Ο Κέρβερος

Όταν οι  Ολύμπιο θεοί νίκησαν τους Τιτάνες και τον πατέρα τους Κρόνο, ο κόσμος μοιράστηκε στα τρία. Ο Ζευς, ως αρχηγός  δύο αιματηρών συρράξεων, της τιτανομαχίας και της γιγαντομαχίας  που ακολούθησε,  κράτησε για λογαριασμό του τον ουρανό, τα αστέρια, τα βουνά και την γη. Ο Ποσειδών κληρονόμησε τον κόσμο των υδάτων, δηλαδή ποτάμια, θάλασσες, ωκεανούς. Τέλος ο Άδης ή Πλούτων κυριάρχησε στον κάτω κόσμο με όλα τα πλούτη του υπεδάφους. Εκεί δεχόταν τις ψυχές των ανθρώπων μετά τον θάνατό τους.  Στην πόρτα του Άδη στεκόταν φύλακας ένα φοβερό τρικέφαλο σκυλί, ο Κέρβερος. Ο Δίας είχε αναθέσει στον Κέρβερο να φυλάει τις πύλες του Άδη, την είσοδο των σκοτεινών περιοχών.

Οι αρχαίοι  συγγραφείς δεν είναι όλοι σύμφωνοι σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση του Κέρβερου και τον αριθμό των κεφαλιών. Ο ποιητής της Θεογονίας Ησίοδος  τον χαρακτηρίζει: «φρικτό, αδηφάγο Κέρβερο, φύλακα του παλατιού του Άδη, τέρας με πενήντα κεφάλια, με φωνή χάλκινη, πελώριο κορμί κι ακαταδάμαστη δύναμη». Άλλοι πάλι λένε πως είχε μονάχα ένα κεφάλι, άλλοι τρία, άλλοι πενήντα. Σύμφωνα με κάποιες περιγραφές,  ο Κέρβερος ήταν όμοιος με συνηθισμένο σκύλο. Κατ’ άλλους είχε πόδια λιονταριού κι άλλοι πάλι έλεγαν πως σ’ όλο του το κορμί φύτρωναν φίδια. Άλλες  περιγραφές τον εικονίζουν με  τρία κεφάλια, μια ουρά δράκοντα και πάνω στη ράχη του μια σειρά από δρακοκεφαλές.   Άλλοι πάλι  περιγράφουν τον Κέρβερο σαν τέρας με δύο ή πενήντα  ή εκατό κεφάλια.

Σύμφωνα με τον Αισχύλο, ο Κέρβερος, όπως κι ο σκύλος Όρθρος και η Λερναία Ύδρα, γεννήθηκαν από την ένωση δυο τεράτων, του Γίγαντα Τυφωέα και της Έχιδνας, «αθάνατης Νύμφης απαλλαγμένης παντοτινά από τα γηρατειά». Ο Κέρβερος λοιπόν με εντολή του Δία φρουρούσε την πόρτα του Άδη,  μια φαρδιά πύλη, και υποδεχόταν τους νεκρούς με καλοσύνη και γλυκύτητα. Όσοι όμως προσπαθούσαν να φύγουν, έβρισκαν μπροστά τους έναν απαίσιο και τρομερό αντίπαλο. Μπροστά στους προσερχόμενους κουνούσε την ουρά και τα αυτιά του κατά τέτοιον τρόπο σαν να τους προσκαλούσε να περάσουν την πύλη. Συμφορά όμως σε εκείνον, που αφού είχε περάσει την πύλη, θα προσπαθούσε να γυρίσει πίσω. Ο Κέρβερος ήταν έτοιμος να τον κατασπαράξει. Αυτό σημαίνει ότι βρισκόταν στην πύλη του θανάτου,  για να υποδέχεται τις ψυχές κατά  την είσοδο και να εμποδίζει σθεναρά την έξοδό τους πίσω στην ζωή.  Και μάλιστα το έκανε πολύ επιτυχημένα,  γιατί κανείς νεκρός δεν επέστρεψε ποτέ από τον κάτω κόσμο, με εξαίρεση τον παμπόνηρο  βασιλιά της Εφύρας, Κορίνθου σήμερα, Σίσυφο.  Γι αυτό και η λέξη Κέρβερος αυτό το νόημα έχει. Την άτεγκτη και ανυποχώρητη στάση κάποιου, πάνω σε μία γνώμη ή ένα πόστο. Ο Ορφέας, κάποτε, ο περίφημος μουσικός που μάγευε ζώα και ανθρώπους με τη γλυκιά του μουσική, κατάφερε να τον ημερώσει στην προσπάθειά του να πάρει πίσω στην ζωή την αγαπημένη του  γυναίκα  Ευρυδίκη. Αλλά, όχι, δεν το κατάφερε. Αφού χιλιετηρίδες τώρα  τους νόμους της ζωής και του θανάτου τους ορίζουν η μοίρες και οι θεοί. Οι θνητοί απλά ακολουθούν.

Ο  Ηρακλής έλαβε από τον Ευρυσθέα  την εντολή αυτό το τέρας του Άδη να το φέρει στη γη, αφού πρώτα πολεμήσει μαζί του και το νικήσει. Δηλαδή έλαβε την εντολή ο ήρωας της γης να αναμετρηθεί με τον θάνατο και να τον καταβάλει. Για να πιάσει αυτό το τερατόμορφο σκυλί ο Ηρακλής κατέβηκε στο βασίλειο του Άδη από ένα βάραθρο που βρισκόταν κοντά στο ακρωτήριο Ταίναρο, στη Λακωνία. Τον συνόδευαν σε αυτή την παράτολμη επιχείρηση η Αθηνά και ο Ερμής. Σαν έφτασε στον κάτω κόσμο ο ήρωας ανακοίνωσε στον Πλούτωνα το σκοπό της επίσκεψής του. Ο θεός του κάτω κόσμου τον άκουσε προσεκτικά. Τέλος του επέτρεψε να πάρει τον Κέρβερο, αφού τον νικήσει χωρίς να χρησιμοποιήσει τα όπλα του, δηλαδή τα δηλητηριασμένα βέλη και το ρόπαλο. Έτσι και έγινε. Με τη δύναμη των χεριών του ο ήρωας νίκησε τον Κέρβερο, τον ανέβασε στη γη και μετά τον ξανακατέβασε εκεί που ανήκε, στον κάτω κόσμο, στις πηγές του Αχέροντα.

Όπως βλέπουμε, ο Ηρακλής τελικά, επειδή  είχε την προστασία των θεών, κατάφερε τόσο, όσο του επέτρεψαν οι θεοί.  Αναμετρήθηκε με τον Κέρβερο, τον νίκησε και τον έφερε στην γη, για να τον επαναφέρει πάλι στο πόστο του.  Βέβαια, όταν ήλε η ώρα και του Ηρακλή ως θνητού να κατεβεί στον Άδη, κατέβηκε την σκάλα του θανάτου ως το τέλος, χωρίς να συναντήσει εμπόδια.

Όταν σημάνει το τέλος της ζωής για μας τους θνητούς,  ο δρόμος πάντοτε είναι ανοιχτός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s