Ο άνθρωπος από ποιμένας γεωργός

Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα της αρχαίας ελληνικής μας παράδοσης, εκτός από την Ιλιάδα του Ομήρου,  είναι του Αισχύλου ο Προμηθεύς Δεσμώτης. Στην τραγωδία λοιπόν αυτή, ο Προμηθεύς εσταυρωμένος στον Καύκασο «δια την λίαν φιλότητα βροτών» (διάβασε το σχετικό άρθρο Δια την λίαν φιλότητα βροτών, στο chryssablog.wordpress.com), αναφέρεται σε αυτά που δώρισε στον άνθρωπο και τον δίδαξε, για να κάνει την ζωή του καλύτερη. Ανάμεσα στα άλλα λοιπόν υποστηρίζει ότι δίδαξε τους θνητούς να ξεχωρίζουν τις εποχές του έτους, να αντιλαμβάνονται τον χρόνο. Έκτοτε ο άνθρωπος γίνεται σκεπτόμενος, homo sapiens, και στο εξής πρέπει να φροντίζει ο ίδιος για την ζωή του, να βρει λύσεις για την επιβίωσή του. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί και πρέπει να το κάνει αυτό, γιατί έχει πλέον συνείδηση ζωής και θανάτου. Δημιουργεί γι αυτό τον λόγο ομάδες, μέσω των οποίων θα περάσει σταδιακά στην οικογένεια και στο γένος. Οι ομάδες ζουν με το κυνήγι και πιθανόν με το ψάρεμα. Οι γυναίκες πίσω στον καταυλισμό συλλέγουν καρπούς από τα δέντρα και βότανα από τη γη, πιθανόν και έντομα και μικροζώα. Έπειτα όλοι μαζί μοιράζονται την λεία τους από την πανίδα και την χλωρίδα του περιβάλλοντός τους. Πρέπει να καταναλώσουν τα πάντα. Δεν μπορούν να τα κουβαλάνε κατά τις μετακινήσεις τους. Όταν τελειώσει το κυνήγι σε ένα μέρος και από τα δέντρα πάρουν τους καρπούς, μετακινούνται σε άλλο.

Αυτό γίνεται για χιλιάδες χρόνια. Μέχρι που σε κάποια φάση της ιστορίας τους οι άνθρωποι σκέφτηκαν ότι μπορούσαν κάποια ζώα να τα εξημερώσουν και να τα πάρουν μαζί τους κατά τις μετακινήσεις τους. Όντες όλοι μαζί, το επιθυμητό τους φάνηκε και εφικτό. Έτσι ο άνθρωπος, χωρίς να πάψει να είναι κυνηγός και τροφοσυλλέκτης, έγινε ποιμένας. Αυτό αποτελεί την πρώτη  επανάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας.  Κυρίως γιατί τα κοπάδια σύντομα μέτρησαν ως η πρώτη μονάδα πλουτισμού και γιατί έκτοτε έγιναν οι πρώτες προσπάθειες κάποιοι εκόντες άκοντες να ασχολούνται με τα ζώα. Γεγονός που έφερε τους πρώτους κραδασμούς στο κοινωνικό εποικοδόμημα.

Ο ανθρώπινος πληθυσμός αύξανε και οι ομάδες των ανθρώπων κατά τις μετακινήσεις τους για την ανεύρεση τροφής,  συνέβαινε να πηγαίνουν σε κάποιον τόπο και να τον βρίσκουν ήδη κατειλημμένο. Έτσι άρχισαν οι διαμάχες και οι συγκρούσεις. Η αύξηση του πληθυσμού ήταν καταλυτική για την ιστορία των ανθρώπων. Άρχισαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Η γη δεν επαρκούσε πλέον να τους θρέψει με έτοιμη τροφή.   Υποχρεώθηκαν λοιπόν  οι άνθρωποι να παράγουν την τροφή τους. Αυτό αποτελεί την δεύτερη και μεγαλύτερη από την πρώτη επανάσταση στην ζωή του ανθρώπου.

Έπρεπε ο άνθρωπος να ψάξει, να βρει τον κατάλληλο τόπο και να φτιάξει την καλύβα του γι αυτόν και την οικογένειά του. Και βέβαια να ξεκινήσει να παράγει μόνος του την τροφή του καλλιεργώντας την γη. Αυτό του αφαίρεσε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελευθερίας του. Σε αντιστάθμισμα όμως έγινε δημιουργός, άρχισε να δημιουργεί, να παράγει πολιτισμό.  Γιατί η δημιουργία είναι η γέφυρα που οδηγεί τον άνθρωπο από την γη στον ουρανό. Και ουρανός σημαίνει  ελευθερία χωρίς σύνορα.

Έτσι, η καλλιεργήσιμη γη, εκτός από τα κοπάδια, απετέλεσε μία ακόμη μονάδα πλουτισμού για τον άνθρωπο. Η εγκατάσταση σε έναν τόπο και η απόκτηση άρουρας του καλλιέργησε το αίσθημα της ιδιοκτησίας. Του αφέντη. Δεν είχε μόνο δικά του ζώα, είχε και γη. Και όση περισσότερη γη και κοπάδια είχε στην κατοχή του, τόσο πιο πλούσιος και πιο δυνατός ήταν. Από την άλλη όμως τα ζώα και κυρίως η γη χρειάζονται χέρια.  Και  όσο περισσότερα τα ζώα, όσο μεγαλύτερη η έκταση της γης, τόσο και περισσότερα χέρια απαιτούνται.  Όταν λοιπόν ο άνθρωπος εγκαταστάθηκε μόνιμα και άρχισε να καλλιεργεί τη γη του, τα επί πλέον χέρια κρίθηκαν άκρως απαραίτητα. Ποιος θα του πρόσφερε αυτά τα χέρια;  Ο πόλεμος. 

Κατά τις μετακινήσεις του ως τροφοσυλλέκτης και αργότερα ως ποιμένας, συνέβαινε, αναφέραμε ήδη, να πηγαίνει σε έναν τόπο προς αναζήτηση τροφής και να τον βρίσκει ήδη κατειλημμένο. Επειδή είχε μάθει πλέον ότι όπου και να πάει θα συναντήσει το ίδιο πρόβλημα, υποχρεώθηκε να σταθεί σε έναν τόπο και να δώσει μάχη για την γη και τα αγαθά της. Σ’ αυτές τις πολύ θανατηφόρες συγκρούσεις οι νικητές κρατούσαν την περιοχή  και βέβαια σκότωναν τους ηττημένους, ιδιαίτερα τους άνδρες, γιατί από αυτούς φυλαγόντουσαν κυρίως. Οι γυναίκες και τα παιδιά ήταν πιο εύκολο να ξεφύγουν τον θάνατο. Έτσι έμεναν πιθανόν στην ομάδα προσφέροντας εργασία για να ζήσουν. 

Όπως λοιπόν η ίδια η φύση  του δίδαξε την γεωργία και η ανάγκη της επιβίωσης την καλλιέργεια της γης, η ίδια η ανάγκη και για τους ίδιους λόγους τον οδήγησε άνθρωπο  στον πόλεμο και στην εκμετάλλευση του συνανθρώπου του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s