Άνθρωπος ή σύμπτωμα;

Με μια σύγχρονη ορολογία (η αρχαία ορολογία είναι Τυραννία και Τύραννος) ο όρος δικτατορία αναφέρεται σε μία δράκα υπανθρώπων που κυβερνούν ένα λαό κατά το δοκούν καταργώντας αυθαίρετα νόμους και διατάξεις ελέγχου εξουσίας και  καταστρατηγώντας την ιερή έννοια της δημοκρατίας. Εφαρμόζουν συγκεντρωτική γραμμή και θέτουν υπό τον έλεγχό τους  εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, ενώ ταυτόχρονα ασκούν έλεγχο επί της δικαστικής εξουσίας. Αναγκαστικοί νόμοι, νομοθετικά διατάγματα, νομοθετικές αποφάσεις, ψηφίσματα νόμων με τη διαδικασία του κατεπείγοντος είναι όροι που υποδηλώνουν ακριβώς ότι ο νόμος δεν έχει ψηφιστεί από δημοκρατικά εκλεγμένο Κοινοβούλιο. Είναι  μάρτυρες δικτατοριών.

Στις μέρες μας ζούμε μια  πολιτική κατάσταση υβριδικής δικτατορίας με το προσωπείο της δημοκρατίας. Και εξηγώ τα αυτονόητα. Οι δικτάτορες συνήθως αποκτούν την εξουσία μέσω πραξικοπήματος ή κατάργησης του ισχύοντος συντάγματος. Στην περίπτωσή μας όμως οι τρεις αρχηγοί βγήκαν μετά από άσκηση ψυχολογικής, και όχι μόνο, πίεσης στο λαό  συν το μπόνους των επί πλέον 50 εδρών. Ακόμη, κυβερνούν στηριζόμενοι από μια κυβέρνηση κατοχής, στην οποία παρέδωσαν την Ελλάδα αμαχητί,  και τις εντολές της οποίας εκτελούν, όταν δεν αντιστρατεύονται τα προσωπικά τους συμφέροντα. Έτσι, οι σύγχρονοι χρυσοθήρες μάς έχουν αφαιρέσει εν ψυχρώ τα πάντα. Λεηλάτησαν και λεηλατούν σε τακτική βάση μισθούς, συντάξεις και περιουσίες από το λαό, τους κόπους μιας ζωής. Μας έχουν στερήσει ακόμη με νομοθετικές αποφάσεις, νομοθετικά διατάγματα και αναγκαστικούς νόμους, που φέρνουν προς ψήφιση στη Βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος,  ζωτικά δικαιώματα όπως: το δικαίωμα στην εργασία, στην κατοικία, στην μόρφωση, στην υγεία, στην διαιώνιση του είδους μας, στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας ως ανθρώπων, στη δημιουργία και τη δημιουργική έκφραση. Ακόμη μας αφαίρεσαν το δικαίωμά να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε, να υπάρχουμε. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο σημαντικό. Πρέπει να πάψουμε να υπάρχουμε. Κάποιους δυσαρεστεί η παρουσία μας στην Ευρώπη. Ίσως όχι μόνο στην Ευρώπη. Πολλές σκέψεις περνούν από το μυαλό μου. Προσωπικά έχω εκφραστεί και προφορικά και γραπτά επί του συγκεκριμένου. (Δες το άρθρο μου Η Κληρονομιά).   Μία μόνη αναφορά θα κάνω. Επί κυβερνήσεως Καραμανλή, (ΕΡΕ), επιχειρήθηκε μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ανάμεσα στους παιδαγωγούς που κλήθηκαν να εργαστούν πάνω στην μεταρρύθμιση αυτή ήταν και ο Παπανούτσος. Του πρότειναν λοιπόν με κάποιο τρόπο να προετοιμάσει το έδαφος, ώστε το λατινικό αλφάβητο να αντικαταστήσει το ελληνικό. Αλλά ο Παπανούτσος ως γνήσιος Έλληνας   αρνήθηκε κατηγορηματικά,  και έμεινε σταθερός στην άρνησή του, ακόμα κι όταν τον εκβίασαν πως αν δεν το κάνει, δεν θα μπει η Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ, νυν Ε.Ε.

Σκεφτείτε. Τί θα είχε συμβεί  αν το λατινικό αλφάβητο είχε αντικαταστήσει το ελληνικό και αν είχε γίνει επίσημη γλώσσα του κράτους η Αγγλική, όπως προτάθηκε; Αρκεί να θυμηθούμε ότι τα αρχαία ελληνικά κείμενα, η σοφία των Αρχαίων Ελλήνων,  ό,τι πιο ανθρώπινο έχει δοθεί στον κόσμο επειδή ανθρωποποιεί τον άνθρωπο, η πηγή του πολιτισμού και της τεχνογνωσίας, τα αρχαία ελληνικά έργα όσα κυκλοφορούν και όσα βρίσκονται κρυμμένα στα υπόγεια του Βατικανού και σε άλλες βιβλιοθήκες, όλα αυτά που μας κάνουν να νοιώθουμε υπερήφανοι ως Έλληνες και μας δίνουν κουράγιο να αντέχουμε τις κάθε μορφής επιθέσεις, σύντομα θα έπαυαν να θεωρούνται δικά ΜΑΣ, αφού εμείς οι Έλληνες δεν θα χρησιμοποιούσαμε   το ελληνικό αλφάβητο και δεν θα μιλούσαμε την ελληνική γλώσσα. Επί τη ευκαιρία να θυμίσω ότι και το λατινικό αλφάβητο από τους Έλληνες Χαλκιδείς της Κύμης της Μικράς Ασίας διαδόθηκε στην ιταλική χερσόνησο μέσω της Μεγάλης Ελλάδας, σε μια προσπάθεια να εκπολιτιστεί ο εκεί πληθυσμός.  Απλά, το χαλκιδικό αλφάβητο δεν εξελίχτηκε, γιατί δεν εγέννησε η Ρώμη πνευματικούς ηγέτες, που θα το πήγαινα παρά πέρα.

Ζούμε μια υβριδική δικτατορία κάτω από την κουκούλα της Δημοκρατίας. Ό,τι συμβαίνει σήμερα είναι από καιρό προσχεδιασμένο με στόχο τη διάλυση του ελληνικού λαού.  Δηλώνω λοιπόν κατηγορηματικά ότι  όπως όλοι σχεδόν οι Έλληνες είμαι κι εγώ αντίθετη σε κάθε μορφή τυραννίας ή δικτατορίας και κατά συνέπεια αντίθετη και σε αυτό το καθεστώς της εσωτερικής και εξωτερικής τριανδρίας που υφιστάμεθα.  Τα καθεστώτα αυτά δεσμεύουν  την ανθρώπινη βούληση. Ακυρώνουν τον άνθρωπο σαν άτομο και σαν λαό. Τον αποκόβουν από το δικαίωμα της συμμετοχής και της διατύπωσης των ιδεών του. Με την στέρηση όμως της έκφρασης, της  ατομικής βούλησης και  ευθύνης ο άνθρωπος παύει να είναι αυτόβουλο ον, οντότητα,  γίνεται σύμπτωμα. Σε αυτήν την περίπτωση ούτε η ζωή, αλλά ούτε και ο θάνατός του έχει αξία. Ο άνθρωπος τότε μόνο αξίζει να ζει, όταν σκέπτεται, αποφασίζει και δρα.  Λόγος, (λογική), απόφαση και δράση είναι το τρίπτυχο που καταξιώνει τον άνθρωπο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s