Τι πληρώνουμε

ΕΜΕΙΣ

Τιμωρούμεθα, γιατί τα τελευταία είκοσι, τριάντα χρόνια ζήσαμε λίγο καλά. Εμείς οι πληβείοι, ο λαουτζίκος, οι πολλοί.
Πώς τολμήσαμε και γιατί τολμήσαμε να ονειρευτούμε; Γεννηθήκαμε να υπηρετούμε τους λίγους, τους εκλεκτούς. Αυτούς, στους οποίους μόνο η ζωή ανήκει. Ξεχάσαμε πως εμείς οι πολλοί, η μάζα, η πλέμπα υπάρχουμε γι αυτούς. Και ξαφνικά τα τελευταία χρόνια σηκώσαμε κεφάλι. Κάναμε μερικά ψώνια παρά πάνω, κάναμε κάποιες σπατάλες, κάναμε μερικά, όχι πολλά, μη φανταστείτε, ταξίδια έξω από τα σύνορα της χώρας. Πώς τολμήσαμε; Ψηλώσαμε, όχι πολύ, κάποιους πόντους.  Αυτοί όμως φοβήθηκαν. Λίγο ακόμη και θα τους φτάναμε.

ΑΥΤΟΙ

Α, όχι. Αυτό δεν μπορεί να γίνει. Αν οι πολλοί, το φτωχολόι, συνειδητοποιήσουν σε βάθος τα δικαιώματά τους, τις ανάγκες τους, την κοινωνική τους θέση, την ποταπότητά μας, πώς θα μπορέσουμε πάλι να τους χειραγωγήσουμε; Αυτοί είναι δάσκαλοι των πολλών, των ομοίων τους, είναι καλλιτέχνες των πολλών, των ομοίων τους, εργάτες και επιστήμονες των πολλών, των ομοίων τους, εν ολίγοις αυτοί υπάρχουν για να εκπροσωπούν την τάξη τους, και να υπηρετούν τη δική μας. Αν αρχίσουν να απολαμβάνουν τη ζωή, έστω και σε μικρό βαθμό, όπως την απολαμβάνουμε εμείς απλόχερα, αν αρχίσουν να έχουν ό,τι επιθυμούν, έστω και σε μικρό βαθμό, όπως το έχουμε εμείς απλόχερα, κακομαθαίνουν. Κι αν κακομάθουν, αν αντιληφθούν τι σημαίνει να κάνεις όνειρα και να τα πραγματοποιείς, αν αισθανθούν συναισθήματα ικανοποίησης και πραγματικής χαράς, αν αντιληφθούν τη δύναμη του χρήματος και της εξουσίας, τότε ποιος μας σώζει; Σε τι θα διαφέρουμε εμείς από αυτούς;   Είναι δυνατόν να είμαστε  ίδιοι;  Από ποια θέση ισχύος θα απαιτούμε και θα παίρνουμε;

Όχι φίλοι μου, δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτούς τους πολλούς, τους γεννημένους να δουλεύουν και να υπηρετούν εμάς, να νοιώσουν ελεύθεροι, δυνατοί και με δικαιώματα ζωής  ουσιαστικά.  Τέλος πάντων «αφεντικά και δούλοι σκατά γινήκαμε ούλοι», που λέει κι ο λαός. Εμπρός, ας ενωθούμε δυναμικά και αποφασιστικά. Έχουμε ισχυρούς προστάτες, τα αφεντικά μας, Έλληνες και ξένοι,  νοιάζονται για μας και θα μας υποστηρίξουν. Είμαστε οι δικοί τους άνθρωποι.

Πρώτο μέλημα. Προωθούμε πολιτικούς απάτριδες, ανίκανους, άπληστους για εξουσία και χρήμα, αρκούμενους μόνο σε παλαμάκια και «ζήτω», αδιάφορους για πολιτικό και κοινωνικό έργο, πρόθυμους όμως να κάνουν ό,τις τους πούμε.

Δεύτερο μέλημα. Απογυμνώνουμε τους πολίτες και κατ’ επέκταση τη χώρα από κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Γιατί ο παραγωγός είναι και δημιουργός. Και η δημιουργία είναι από μόνη της δύναμη και εξουσία. Δημιουργούμε στρατιές δημοσίων υπαλλήλων να υπηρετούν ένα παρασιτικό κράτος. Μαθημένοι στην τεμπελιά οι πολίτες μεταβάλλονται από σκεπτόμενοι άνθρωποι σε ψηφοφόρους,  μας πληρώνουν με ψήφους, τους οποίους εμείς μετατρέπουμε σε εξωσυνοριακές επιχειρήσεις.

Μέλημα τρίτο. Ανεβαίνει η ανεργία. Ο Έλληνας από αργόμισθος δημόσιος υπάλληλος γίνεται άνεργος, γιατί δεν έχει διδαχθεί από πουθενά να κάνει κάτι άλλο. Το εκπαιδευτικό σύστημα διαμορφώθηκε έτσι, ώστε να βγάζει μόνο δημοσίους υπαλλήλους.

Μέλημα τέταρτο. Πέφτουν οι μισθοί, έτσι στην ψύχρα. Κυρίως για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Όλοι γνωρίζουμε το λόγο. Δεν παύουμε όμως να αναρωτιόμαστε γιατί.

Μέλημα πέμπτο. Οι παραγωγικές μονάδες μετακομίζουν. Δούλοι υπάρχουν κι αλλού. Όρεξη να έχεις. Το ΚΚΕ σ’ αυτό το παιχνίδι είναι μεγάλος βοηθός. Στήνει απεργίες προβάλλοντας, όχι άδικα. τις ανεκπλήρωτες βασικές ανάγκες των εργατών. Έτσι εμείς οι εκλεκτοί παρουσιαζόμαστε ως αδικημένοι. Χάνουμε κεφάλαια, χάνουμε κέρδη. Φεύγουμε, αφού δεν θέλετε να σκύψετε το κεφάλι. Τα κέρδη μας από την υπεραξία της εργασίας σας μας ανοίγουν δρόμους για άλλες φτωχές χώρες, που η ανάγκη έχει κάμψει κάθε ηθικό και αξιοπρέπεια.  Δεν έχετε παρά να θυμηθείτε τα λόγια του χοιροβοσκού Εύμαιου από την Οδύσσεια. «Χάνει τη μισή του αξιοπρέπεια ο άνθρωπος, από τη στιγμή που θα γίνει δούλος».   Λόγια διαχρονικής αξίας, γιατί αυτό συνέβαινε ανέκαθεν. Υπήρχαν πάντοτε οι δυνατοί, διαχειριστές και επικαρπωτές του δημοσίου χρήματος, που τους έδινε την ισχύ, για να εκμεταλλεύονται τους πολλούς και να μεταβάλουν τους  ελεύθερους σε δούλους.

Τέλος για να επιτύχουμε όλα αυτά που σχεδιάζουμε έχουμε στη διάθεσή μας ένα πολύ ισχυρό όπλο. Την τηλεόραση. Ένας σύγχρονος Δούρειος Ίππος. Αρκεί να ρίξουμε χρήμα. Οι καναλάρχες είναι δικοί μας, οι δημοσιογράφοι γίνονται επίσης δικοί μας. Λίγο χώρο  θα τους αφήσουμε στον κόσμο μας, ένα κοκαλάκι μόνο να γλύψουν και αμέσως θα πέσουν στις διαταγές  μας. Με αυτό το όπλο όλα γίνονται εύκολα. Η παραπληροφόρηση θα δουλέψει για χάρη μας. Και αν κάποιοι από το δημοσιογραφικό κόσμο δεν φοβηθούν να χάσουν τη δουλειά τους, αν μιλήσουν και καταγγείλουν τα ψεύδη  προς το λαό, είναι τόσο δυνατά  τα όπλα,μας που θα βουβαθούν αμέσως.

ΕΜΕΙΣ

Ας σταματήσουμε ως εδώ. Όσα αναφέραμε είναι αρκετά, νομίζω,  για να φωτίσουν σε ένα μεγάλο βαθμό το ερώτημα τι πληρώνουμε και γιατί. Να σκύψουμε το κεφάλι;  Σε καμία περίπτωση. Καιρός να αλλάξουμε νοοτροπία. Να δούμε και να κάνουμε τη ζωή μας αλλιώς. Βέβαια είναι δύσκολο. Κυρίως για τους μεγάλους στην ηλικία. Με τους νέους όμως μπροστά θα δώσουμε απαντήσεις στις νέες προκλήσεις. Όχι ξενιτευόμενοι. Ο αγώνας πρέπει να δοθεί εδώ, μέσα στα σύνορα της χώρας και με την προοπτική  να επιτύχει οπωσδήποτε. Τώρα θα δείξουμε αν αγαπάμε πραγματικά την πατρίδα μας, που σημαίνει τους φίλους, τους συγγενείς, τις αναμνήσεις, τα ήθη, τα έθιμα τις παραδόσεις μας, τη ζωή μας.  Μα πάνω από όλα θα δείξουμε και θα βεβαιώσουμε το σύμπαν ότι είμαστε Έλληνες, ότι δεν σκύβουμε το κεφάλι, δεν προσκυνάμε. Παλεύουμε και κερδίζουμε, παρά τις αντιξοότητες.

Τί κερδίζουμε; Να ανατρέψουμε την κοινωνική πυραμίδα; Ίσως όχι. Κερδίζουμε σίγουρα το δικαίωμα στην εργασία. Το δικαίωμα στη ζωή. Το δικαίωμα στο σεβασμό και την αναγνώριση των προσπαθειών μας. Το δικαίωμα του σεβασμού  και του αυτοσεβασμού. Παράλληλα γινόμαστε γι άλλη μια φορά  δάσκαλοι των ανθρώπων. Διδάσκουμε πώς χάνεται αλλά και πώς ανακτιέται η αξιοπρέπεια. Πώς χάνονται αλλά και πώς κερδίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τί σημαίνει δημοκρατία στις σημερινές συνθήκες.

Διδάσκουμε γι άλλη μια φορά τον κόσμο τί σημαίνει ελληνισμός και ανθρωπισμός.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΣΟΥ
    ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΟΥ ΘΑ ΑΝΔΗΜΟΣΙΕΥΣΟΥΜΕ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΟΥ ,ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΗΓΗ

    Απάντηση

    • Posted by chryssablog on Ιουλίου 23, 2012 at 8:31 μμ

      Κατ’ αρχάς σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Και βέβαια δεν έχω καμία αντίρρηση. Θα μου έκανε μάλιστα χαρά να δω άρθρα μου δημοσιευμένα. Αρθρογραφώ ήδη στους Πολίτες κάθε μήνα. Θα ήθελα όμως περισσότερες πληροφορίες, δηλ. πού θα δημοσιευθεί το άρθρο, πότε κλπ. Γνωρίζετε την ηλεκτρονική μου διεύθυνση και θα μου έκανε χαρά να με πληροφορούσατε. Αν δεν την γνωρίζετε, σας τη γράφω: chryssachron@gmail.com

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s