Ο καιόμενος

Στις 4 του Απρίλη 2012 ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε στην Πλατεία Συντάγματος. Στην πιο πολυσύχναστη πλατεία της Αθήνας, και κανείς δεν πρόλαβε να τον σταματήσει, να τον εμποδίσει από το εγχείρημα το απονενοημένο. Τον είδαν άραγε τί επρόκειτο να κάνει;  Τον αντιλήφθηκαν; Ξύπνησαν  τουλάχιστον μόλις άκουσαν τον πυροβολισμό;

Ο άνθρωπος αυτοκτόνησε από θλίψη και υπερηφάνεια. Θλίψη απέραντη για όσα δεινά συμβαίνουν στην πατρίδα και στους Έλληνες τα τελευταία δύο χρόνια και κανείς δεν γνωρίζει ούτε γιατί συνέβησαν και ούτε πώς, πότε και πού  θα σταματήσουν.  Και υπερηφάνεια, γιατί ήταν αυτό που ήταν και το βεβαίωνε και η ταυτότητά του: Έλλην πολίτις. Ένας πραγματικός πατριώτης, που δεν βρήκε άλλο τρόπο να δείξει την αγανάκτησή του, (ήταν ήδη 77 ετών, ηλικία απαγορευτική για επαναστάσεις), να ακουστεί, να αναδεύσει τον εφησυχασμό των συνανθρώπων του, να τους βάλει  σε βαθύτερο προβληματισμό και εγρήγορση με διάθεση να αναλάβουν δράση για τους ίδιους, για τους γύρω τους, για τα παιδιά τους, για τα παιδιά όλου του κόσμου, που περνούν τις ίδιες συμπληγάδες.

Γιατί οι συμπληγάδες αυτές δεν είναι μόνο οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Είναι ακόμη η απαξίωση και η περιφρόνηση, οι ταπεινώσεις, οι προσβολές, οι ύβρεις και οι λοιδορίες σε ένα λαό με τεράστια ιστορία και παράδοση, με αρχές και αξίες, που τον έπεισαν ότι Έλληνες σημαίνει απατεώνες, κλέφτες, ψεύτες, διεφθαρμένοι και γι αυτό πρέπει να σβήσουν από το χάρτη, τόσο για να δικαιωθεί επιτέλους ο Φαλμεράγιερ, αλλά και για να μπορέσουν οι  σφετεριστές μιας τεράστιας πνευματικής κληρονομιάς να την οικειοποιηθούν πλέον χωρίς τις μαρτυρίες και τις αντιδράσεις των απογόνων. Το τέλειο έγκλημα, που σχεδιάζεται σχεδόν από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους. Έτσι εξηγείται η άδικη  δολοφονία του Καποδίστρια, ο τελευταίος Έλληνας πατριώτης για την Ελλάδα και τους  Έλληνες. Έτσι  η ξενόφερτη βασιλεία, γιατί τάχα εμείς οι Έλληνες δεν μπορούσαμε να κυβερνηθούμε. Πέρασαν στη λήθη αλύπητα, όσα κατάφεραν οι Έλληνες και ως υπόδουλοι να δημιουργήσουν στον οικονομικό και διοικητικό τομέα επί τουρκοκρατίας, για να μη το πάω πιο μακριά, στη ρωμαιοκρατία και βέβαια στο Βυζάντιο.  Τη βασιλεία κανείς Έλληνας λαός ούτε τη ζήτησε, ούτε την ήθελε και πάντοτε την πάλεψε με το αίμα του.

Έτσι εξηγείται ο Εθνικός διχασμός και η μικρασιατική καταστροφή, γιατί όχι μόνο τις πνευματικές αξίες έπρεπε να οικειοποιηθούν, αλλά και τον πλούτο των Ελλήνων της Μικράς Ασίας  να υπεξαιρέσουν χωρίς ανταγωνιστές. Το ελληνικό εμπορικό δαιμόνιο έπρεπε να σβήσει, να γίνει ανάμνηση. Η ελληνική δραστηριότητα και δημιουργικότητα να εξαφανιστεί. Πόσο αλήθεια τρόμαξαν, όταν στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο είδαν τους Έλληνες ενωμένους να κάνουν θαύματα πάνω στα βουνά, παρά τα δεινά της συγκατοχής. Τόσο, που δεν δίστασαν Άγγλοι και Γερμανοί πρώην εχθροί να συνεργαστούν και να οδηγήσουν τους Έλληνες σε αδελφοκτόνο πόλεμο.Σκεφτείτε, η Ελλάδα και στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο ήταν με τους νικητές και στο Β΄ ήταν πάλι με τους νικητές. Και όμως και στους δύο το τίμημα της συμμετοχή  στη νίκη που πλήρωσε ήταν γεμάτο αίμα και θάνατο. Ήταν η Ελλάδα το μόνο κράτος και οι Έλληνες ο μόνος λαός που γνώρισε το πραγματικό ολοκαύτωμα και όχι των βιβλίων.

Έτσι πραγματοποιούνται οι σκοποί και οι στόχοι των ισχυρών. Έτσι σβήνουν και εξαφανίζονται λαοί και ιστορίες.   Με λύπη θα το πω. Ως τώρα τα κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό. Και αφού πέτυχαν ως εκεί,  εύκολα μπορούν να κερδίσουν και περισσότερα. Σήμερα  έχουν ισχυρούς βοηθούς. Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που μας επιβάλλουν, μας εξαπατούν και μας οδηγούν να τους ψηφίζουμε. Είναι ακόμη οι συνδικαλιστές, οι μεγαλοκαναλάρχες,  η τεχνολογία, οι  μαγαλοδημοσιογράφοι  και όλο το κύκλωμα του δούρειου ίππου, που μας έχει στο στόχαστρο, που μας κάνει focus.

Ξέρω τώρα. Πολλοί ακονίζουν τα νύχια τους και τη γλώσσα τους  έτοιμοι να με κατηγορήσουν για ρατσισμό, εθνικισμό, ίσως φασισμό, ελληνολατρία και τα όμοια. Σε ποια χώρα του κόσμου οι άνθρωποι διδάσκονται με χίλιους τρόπους να απαξιώνουν την πατρίδα τους και τους συμπατριώτες τους; Να μισούν την πατρίδα τους και τους συμπατριώτες τους; Να μην τολμούν ούτε το όνομά της να αναφέρουν από το φόβο μήπως θα κατηγορηθούν για πατριωτικό ρατσισμό; Να μπορούν όμως ανερυθρίαστα να μαστιγώνουν  και να αυτομαστιγώνονται, γιατί «δεν είμαστε λαός εμείς, δεν είμαστε άνθρωποι, δεν έχουμε ήθος, δεν έχουμε ιερό και όσιο».  Ποιος ξεχνάει την Ψωροκώσταινα;

Για όλα αυτά εγώ νομίζω πως προτίμησε το δημόσιο θάνατο ο πρέσβης φαρμακοποιός. Γιατί ο θάνατος, όπως και ο έρωτας, και ο καθένας το γνωρίζει,  είναι στενά προσωπική υπόθεση και δεν δημοσιοποιείται, εκτός αν οι περιστάσεις το επιβάλλουν, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν και για όλους τους λόγους που μόλις ανέφερα και δεν είναι οι μοναδικοί, ο θάνατος του ανθρώπου δεν είναι επίδειξη, αλλά παράδειγμα θυσίας.  Τώρα, αν αυτό έδωσε τροφή στα κανάλια και στους υπαλλήλους τους να κάνουν εκπομπές, αυτό ας το κρίνει ο καθένας, που έχει ηλικίαν, νουν και κρίσιν.

Θα μπορούσε βέβαια να είναι και χειρότερα. Να μη δώσει κανείς σημασία στο γεγονός, όπως συνέβη με το Καιόμενο του Τάκη Σινόπουλου, που τον έβλεπαν να καίγεται με θλίψη ίσως, με περιέργεια κυρίως, αλλά δεν έκαναν τίποτε. Γιατί επικρατούσε η άποψη του να μην ανακατεύεται κανείς σε ξένες υποθέσεις. Ο καιόμενος όμως του Σινόπουλου, όπως και η αυτοκτονία του συμπατριώτη μας στο Σύνταγμα είναι υπόθεση όλων, γιατί και οι δύο θυσιάστηκαν από αηδία, γι αυτά που συνέβαιναν γύρω τους. Δεν είναι ξένη υπόθεση ο εξευτελισμός και η ταπείνωση.

Ι. Το ποίημα.

Ο Καιόμενος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

 

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

 

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

 

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

 

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

 

Γινόταν ήλιος.

 

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

 

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

 

ΙΙ. Ο ποιητής

Ο Τάκης Σινόπουλος γεννήθηκε το 1917 στον Πύργο Ηλείας και πέθανε στην Αθήνα το 1981. Ήταν γιατρός , αλλά διακρίθηκε  και στην ποίηση.  Ανήκει στους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, η Εθνική Αντίσταση και ιδιαίτερα ο εμφύλιος σπαραγμός σφράγισαν την ποιητική του γραφή. Στην ποίησή του ακόμη υμνήθηκε ο έρωτας και ο θάνατος, καθώς και τα ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Πάρα πολύ καλό!!!!!!!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s