Ο ιπτάμενος δίσκος

«Δεν μπορώ να πιστέψω –  έλεγε

πώς είναι δυνατόν άνθρωποι να βασανίζουν ανθρώπους».

» Μα από πού μας ήρθε αυτός – ρωτούσαν

οι συνδαιτυμόνες – μήπως είναι ιπτάμενος δίσκος

που δεν έχει ακόμα προσγειωθεί;»

«Μην παραξενεύεστε – είπε ο γεροντότερος-

ο άνθρωπος αυτός είναι μάλλον φυτό.

Έχει πολύ πράσινο η φωνή του. Μας φέρνει

το δάσος, θυμίζει πουλιά, έχει

μέσα στα μάτια του το ζεστό καλοκαίρι.

Μην τον φορτώνετε με τις μνήμες σας.

Δεν βλέπετε πόσο μας λείπει ένας αθώος;

Ας τον αφήσουμε στις περιπλανήσεις του.

Μας χρειάζεται άλλωστε ένας άνθρωπος

να πιστεύει πως δεν είναι ποτέ δυνατόν

άνθρωποι να βασανίζουν ανθρώπους».

 

Το ποίημα γράφτηκε από τον ποιητή  Στέλιο Γεράνη (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Στέλιου Παναγιωτόπουλου). Ο Γεράνης  γεννήθηκε στην Αθήνα το 1920 και πέθανε το 1993. Η καταγωγή του ήταν από τη Νέα Έφεσο της Μικράς Ασίας. Φοίτησε στην Πάντειο, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Για να ζήσει εργάστηκε αρχικά ως βοηθός λογιστή και στη συνέχεια ως εκτελωνιστής, παράλληλα ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1938. Το 1944 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή,  Μεταπτώσεις. Ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη της νεοελληνικής λογοτεχνίας και την επιμέλεια περιοδικών εκδόσεων. Το 1975 τιμήθηκε με το Β΄Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Η ποίησή του αντλεί από  την ανθρώπινη μοίρα. Η φωνή του ακούγεται απαλή, συχνά ψιθυριστή, με πάθος  και θλίψη, µα και αντίσταση, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις και δείχνει πόσο µυστικά, εσωτερικά ζει ο ποιητής και πόσο επίπονα αποζητά την  οδύνη.

Το ποίημα Ο ιπτάμενος δίσκος από τη συλλογή «τα μικρά μου θαύματα 1974» αναφέρεται στην ανθρώπινη αθωότητα, που οφείλεται στην άγνοια, και αντλεί από τα γεγονότα της επταετίας της δικτατορίας.

Στους δύσκολους ακόμη μεταπολιτευτικούς καιρούς, όταν αρχίζουν να δημοσιεύονται στις εφημερίδες τα βασανιστήρια των χουντικών προς τους φυλακισμένους, ένας αθώος, μάλλον ανύποπτος της πραγματικότητας, αναρωτιέται  πώς είναι δυνατόν άνθρωποι να βασανίζουν ανθρώπους. Η αντίδρασή του αντιμετωπίζεται από πολλούς με ειρωνεία. Χαρακτηρίζεται ούφο, δηλαδή ον από το διάστημα, έξω από τη γήινη πραγματικότητα. Ένας όμως, ο γεροντότερος, κατάλαβε ότι ο άνθρωπος αυτός δεν είχε πάρει μυρωδιά από τα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα την επταετία της δικτατορίας. Ήταν αθώος, ανέγγιχτος από τη φωτιά της χούντας. Και έτσι έπρεπε να μείνει. Χρειαζόταν κάποιος, που με την αθωότητα και την άγνοιά του θα βοηθούσε να σβήσουν οι κακές μνήμες του παρελθόντος. Γιατί ο άνθρωπος θέλει να αρχίσει τη ζωή του από την αρχή και οι μνήμες από τις πληγές του παρελθόντος δεν ευνοούν τα νέα ξεκινήματα.

Όμως ο άνθρωπος πρέπει να θυμάται, για να διδάσκεται και να προσέχει.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s