Μανόλης Αναγνωστάκης, 1925 – 2005

Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στὰ ψέματα παίζαμε!

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης είναι ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές της μεταπολεμικής Ελλάδας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Ιατρική με ειδικότητα ακτινολόγου. Διακρίθηκε όμως ως ποιητής και δοκιμιογράφος.

Το ποίημα, που μόλις καταθέσαμε, ανήκει στη συλλογή Η συνέχεια 3 και γράφτηκε το 1962.

Αυτό το ποίημα με φέρνει στη σημερινή σκληρή πραγματικότητά μας. Μου δίνει την αίσθηση πως στην Ελλάδα από το 1990 παίζαμε χαρτιά με μιαν απρόσωπη εξουσία, που τη ζωγραφίζαμε όπως εμείς θέλαμε, όπως ταίριαζε καλύτερα στη γνώμη που έχουμε σχηματίσει για τα πρόσωπα, που μας κυβερνούν και τους έχουμε επιλέξει (;) να αποφασίζουν για το καλό μας. Και σαν τους ατζαμήδες, που τους βοηθά η τύχη,  κερδίζαμε με μεγάλη άνεση. Τόση, που φανταστήκαμε πως το παιχνίδι ήταν πολύ εύκολο και η παρτίδα πάντα δική μας. (Ο ποιητής βέβαια πολύ σοφά στο δικό μας κερδίζαμε λέει «χάναμε» Και ασφαλώς χάναμε, γιατί δεν ξέραμε. Και η άγνοια είναι πηγή πολλών κακών). Αλλά τελικά, όπως λέει γνωστό τραγούδι, με μια μικρή παραλλαγή,  «το παιχνίδι ήταν στημένο και στα μέτρα τους». Αποτέλεσμα, κι εδώ βεβαιώνεται η προφητικότητα του ποιητή, χάσαμε. Σε όλα τα επίπεδα. Μα το χειρότερο είναι ότι ξεπουλήσαμε την αξιοπρέπειά μας. Την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας, την ανθρωπιά μας, τις αξίες μας. Για λίγα περά πάνω υλικά αγαθά. Αρκετά όμως να μας τυφλώσουν. Τελικά η ευημερία μας αποδείχτηκε ίσης αξίας με τα γυαλάκια, που οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι κατακτητές πουλούσαν στους αγαθούς, «βαρβάρους» αυτόχθονες κατοίκους της Αμερικής και αντί αυτών αγόραζαν τον μεγάλης αξίας πολιτισμό τους.

Είναι σοφή η ρήση. Ο λαός που δεν θυμάται την ιστορία του ή δεν τη γνωρίζει, είναι πεπρωμένο να την ξαναζήσει και μάλιστα ως φάρσα. Γι αυτό και το τόσο σπουδαίο μάθημα της ιστορίας στο σχολείο, μάθημα σοβαρού ιδεολογικού προσδιορισμού, δεν διδάσκεται.

Χειραγωγούνται ευκολότερα οι άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν. Και δύσκολα λένε κατάμουτρα: «Κλέφτες! Στα ψέματα παίζαμε!».

Τα παιχνίδια της εξουσίας δεν έχουν πισωγυρίσματα. Είναι ζαριά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s