Κ. Γ. Καρυωτάκης, Γραφιάς

Οι ώρες μ’ εχλώμιαναν, γυρτός που βρέθηκα ξανά

στο αχάριστο τραπέζι.

(Απ’ το ανοιχτό παράθυρο στον τοίχο αντικρινά

ο ήλιος γλιστράει και παίζει).

Διπλώνοντας το στήθος μου, γυρεύω αναπνοή

στη σκόνη των χαρτιών μου.

(Σφύζει γλυκά και ακούγεται χιλιόφωνα η ζωή

στα ελεύθερα του δρόμου).

Απόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ο νους,

όμως ακόμα γράφω.

(Στο βάζο ξέρω δίπλα μου δυο κρίνους φωτεινούς.

Σα νά ‘χουν βγει σε τάφο).

Ο Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928) είχε σπουδάσει νομικά, αλλά λόγω έλειψης πελατείας δεν μπόρεσε να ασκήσει τη δικηγορία και κατέληξε δημόσιος υπάλληλος. Το δημοσιοϋπαλληλίκι το μίσησε πολύ και το σατίρισε στην ποίησή του. Αλλά θα έλεγε κανείς ότι και το δημοσιοϋπαλληλίκι εκδικήθηκε τον ποιητή, οδηγώντας τον στην αυτοκτονία.

Στο ποίημα ο Γραφιάς, από τη συλλογή Νηπενθή 1921, ο ποιητής μας περιγράφει την πολύ ζοφερή εικόνα του δημοσίου υπαλλήλου, χωμένου μέσα σε σκονισμένα χαρτιά, σκυμμένου πάνω από ένα αχάριστο γραφείο, που μοιάζει με τάφο (τάφος = το στερητικό τα+ φάος=φως, άρα τάφος = χώρος χωρίς φως), όταν εξω ο ελληνικός ήλιος με τις αχτίνες του παίζει με την ελευθερία χαρίζοντας στους ανθρώπους ευεξία και υγεία.

Στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια το όνειρο του κάθε νέου μας ήταν να γίνει δημόσιος υπάλληλος. Το δημοσιοϋπαλληλίκι είχε εξελιχθεί σε μοναδικό δρόμο κοινωνικής καταξίωσης. Στην ίδια κατεύθυνση είχε στραφεί και η εκπαίδευσή μας. Οι όροι παραγωγή και δημιουργία ήταν λέξεις άγνωστες στον κόσμο μας και σαν ουσία και σαν πράξη πολύ περισσότερο.

Σήμερα,  μέσα από τον ελληνικό αρμαγεδδώνα  που περνάμε, ελπίζουμε να αλλάξει  η φθοροποιός αυτή αντίληψη και να  πάψουν οι νέοι μας να στηρίζουν το μέλλον τους  στο δημόσιο. Με την ελπίδα ζούμε, να δούμε τους νέους μας ξανά να κάνουν μεγαλα και φωτεινά όνειρα, να χτίζουν με τη φαντασία τους κόσμους δημιουργικούς και παραγωγικούς, να κυνηγάνε με πείσμα και θέληση τα όνειρά τους. Για τους νέους μας λέξεις και φράσεις όπως: ουτοπία, φόβος, ανασφάλεια, βόλεμα, μισθουλάκος, δεν μπορώ, τι να κάνω, είμαι μόνος μου, δεν με βοηθάει κανείς και άλλες συγγενούς σημασίας πρέπει να βγουν από το λεξιλόγιό τους. Σκοτώνουν την ψυχή και το μυαλό τους. Τους οδηγούν σε μιαν ανούσια, νεκρή ζωή. Αντίθετα το λεξιλόγιο των παιδιών μας πρέπει να πλουτιστεί με έννοιες όπως: όνειρα, οράματα, κυνήγι ονείρων, δράση, πείσμα αντοχή, υπομονή και επιμονή, αγώνας, αυτοπεποίθηση,  προσπάθεια, πίστη στα θέλω και τις επιθυμίες τους. Μπορώ, μπορούμε.

Το σχολείο με τη σειρά του ας σταματήσει να διδάσκει τους μαθητές γνώσεις άγονες και ξεπερασμένες. Εκτός από τις αιώνιες αξίες μιας ισορροπημένης κοινωνικής ζωής, που αντλούνται μέσα από τα κλασικά κείμενα, η εκπαίδευση οφείλει να καλλιεργήσει στους νέους την αγάπη για τη δράση και τη δημιουργία, τη χαρά και την ικανοποίηση, που απολαμβάνει όποιος φτιάχνει, ανακαλύπτει, εφευρίσκει, δημιουργεί. Την αξία και τη σημασία που δίνει στη ζωή η  φύση και το περιβάλλον, καθώς και η σοφή αναμέτρηση μαζί του. Οίκοθεν νοείται πως όλα αυτά επιτυγχάνονται μόνο μέσα σε πνεύμα συνεργασίας, το οποίο η αγωγή πρέπει να το θέσει στους βασικούς της στόχους.

Η παιδεία μας πρέπει ακόμη να καλλιεργήσει στους αναπτυσσόμενους ανθρώπους την εφευρετικότητα, την πρωτοτυπία, την πρωτοβουλία, την αντοχή να ξεπερνούν το δύσβατο, τη δύναμη και τη θέληση να κάνουν το αδύνατο δυνατό. Τη βεβαιότητα πως πρέπει να ξεκινούν τη δράση στηριζόμενοι κυρίως στις δικές τους δυνάμεις, αφού πρώτα τους οπλίσει με δεξιότητες και ικανότητες.  Αυτές τις αρετές οι Έλληνες και τα Ελληνόπουλα  απέδειξαν ότι τις έχουν, όταν στην περίοδο της  κατοχής πάνω στα βουνά οι αγωνιστές μας, μικροί και μεγάλοι, ανεξαρτήτως γραμματικών γνώσεων, έκαναν θαύματα  στον τομέα της τεχνικής  και  του πολιτισμού (Μ. Κ. Γουντχάουζ, Το μήλον της έριδος, Αθήνα, εκδ. Εξάντας 1976).

Μετά τη μαύρη σελίδα του εμφυλίου θά λεγε κανείς πως συμμάχησαν εναντίον μας δαιμονικές δυνάμεις, όπως συμβαίνει άλλωστε στους αδελφοκτόνους πολέμους, και κατέλαβαν την εξουσία. Αποτέλεσμα, η Ελλάδα έπαψε να παράγει και να δημιουργεί. Μόνη πολιτική της έγιναν τα δάνεια και όλη η ζωή της μια φούσκα, που έσκασε και μας οδήγησε στο ντροπιασμένο σήμερα.

Τι πρέπει να γίνει. Στον οικονομικό πόλεμο που υφιστάμεθα χρειάζεται μια νέα Εθνική Αντίσταση, δομημένη πάνω σε νέο πνεύμα. Πρώτα εναντίον των αδυναμιών μας. Έπειτα εναντίον των κακών συνηθειών που αποκτήσαμε. Τέλος εναντίον των συνασπισμένων πολεμίων μας, για να τους αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι. Οι καλύτεροι;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s