Κ. Π. Καβάφη, Όσο μπορείς

Η αγάπη μου στον Αλεξανδρινό ποιητή με γυρίζει πολύ τακτικά στην ποίησή του και πάντα αναζητώ εκεί τον άνθρωπο. Τα ποιήματά του μου θυμίζουν τις αιώνιες δωρικές κολώνες, που υπάρχουν πάντα και παντού και μιλάνε για το ελληνικό θαύμα.

Ιδού τώρα ένα ακόμη ποίημα του ποιητή, γραμμένο το 1913 και πάντα επίκαιρο.

Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες την πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις  πηαίνοντά ς την,

γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Οι τρεις πρώτοι στίχοι του ποιήματος είναι όλη η ουσία του. Εκεί λέγονται όλα.

Μπορούμε πάντοτε να κάνουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε; Να την οδηγήσουμε στο δρόμο και στο στόχο που επιθυμούμε; Δεν το νομίζω. Στην πορεία ζωής που χαράξαμε, αναφύονται συνήθως ξαφνικά και απρόσμενα οι λεγόμενοι αστάθμητοι παράγοντες, δυνατοί αρκετά να στρέψουν το τιμόνι από κει που το έχουμε κανονίσει. Δεν πιστεύω βέβαια στο μοιραίο, αλλά το τυχαίο, το απρόσμενο, το ανεπάντεχο μπορούμε να  το αποκλείσουμε; Φτάνει από εκεί που δεν το περιμένουμε και μας ανατρέπει όλα τα όνειρα, όλα τα οράματα, όλα τα δεδομένα. Έτσι, τα περιθώρια να κάνουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε είναι τόσα, όσα επιτρέπουν οι αντικειμενικές και απρόσμενες συνθήκες της ζωής. Τούτο είναι πολύ εύκολο να το καταλάβουμε, αν αναλογιστούμε πως δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, πως δεν τον φτιάχνουν μόνο τα δικά μας «θέλω» και «μπορώ». Ούτε οι κοινωνίες  είναι στατικές, αποτελούμενες από το άθροισμα των μελών τους. Αντίθετα, οι κοινωνίες είναι δυναμικές, γιατί οι δυναμικές των ατόμων τις πλέκουν. Επομένως, σε έναν κόσμο τόσο πολύπλοκο, όσο οι ανθρώπινες ψυχολογίες τον συνθέτουν, ένα μικρό μερίδιο μας αναλογεί και αυτό το μικρό πρέπει να το φροντίσουμε, ώστε αν δεν πετύχουμε να το κάνουμε όπως ονειρευτήκαμε, τουλάχιστον ας το ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Οι αποτυχίες της ζωής μπορεί να μας ξαπερνούν, να μη μας αφήνουν πολλές φορές να ζήσουμε τα όνειρά μας. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος να συρθούμε στα πατώματα και να βουλιάξουμε στην απελπισία.

Πέρα και πάνω απ όλα η ζωή αυτή καθεαυτή είναι από μόνη της ένα θείο δώρο. Της οφείλουμε λοιπόν το σεβασμό και την αγάπη μας, της οφείλουμε να την προσέχουμε, να την κρατάμε ψηλά, υπερήφανη και αλώβητη.

– Η πολλή συνάφεια, οι ανούσιες συναναστροφές, οι χωρίς περιεχόμενο και στόχο ομιλίες και ενέργειες, μειώνουν την αξία και την αγιότητα της ζωής. Η ζωή πρέπει να έχει στόχο και σκοπό, διαφορετικά γίνεται ξένη και φορτική για μας και μας μετατρέπει σε σαρίδια. Εν ολίγοις γίνεται ο βίος αβίωτος με δική μας ευθύνη.

Ας μην την εξευτελίζουμε λοιπόν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s