Ὀυαί τοῖς ἡττημένοις

Η ρήση είναι αρχαία και διαχρονική, γι αυτό και κλασική. Εκφράζει μια σκληρή πραγματικότητα. Η μοίρα των νικημένων είναι πολύ βαριά. Γι αυτό, αλλοίμονο στους ηττημένους. Τι μας περιμένει άραγε;

Τριακόσιοι βουλευτές, ψηφισμένοι από το λαό, για να υπερασπίζονται τα συμφέροντά του, λειτούργησαν ως εκρόσωποι και πράκτορες της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας. Η γνώμη μου βέβαια είναι πως έτσι λειτουργούσαν πάντα, απλώς ήταν πιο προσεχτικοί και πετύχαιναν να τηρούν τις ισορροπίες ανάμεσα στους κατέχοντες και μη έχοντες, αλλά επιζητούντες. Αυτές οι ισορροπίες όμως δεν οδηγούσαν εκεί που οι πλουτοκρατία ήθελε. Έτσι αυτό το «ρομάντσο» με μεσίτρα το νομοθετικό σώμα έπρεπε να τελειώσει. Και ο πόλεμος άρχισε. Δέκα εκατομμύρια περίπου Έλληνες από τη μια, τριακόσιοι πάτρονες από την άλλη. Οι ελπίδες έλεγαν πως η νίκη θα έγερνε προς την πλευρά των πολλών. Δεν βαριέσαι. Και πάλι οι έχοντες νίκησαν. Είχαν προετοιμάσει από καιρό το παρακράτος, αλλιώς τους επαγγελματίες μισθοφόρους τους, που θα αναχαίτιζαν την οργή του λαού για χάρη των σχεδίων των ολίγων. Αλήθεια. Ποιος είπε «Φωνή λαού, οργή Θεού»; Διαψεύστηκε οικτρά.

Οι εργασιακές σχέσεις έπρεπε να διαλυθούν, να καταλυθούν και διαλύθηκαν. Οι εργαζόμενοι έπρεπε να  πάψουν να ελπίζουν και να κάνουν όνειρα.   Το πνευματικό προλεταριάτο του τόπου, που με τόσα όνειρα και τόσους κόπους σπούδαζαν οι γονείς, αναζητεί δουλειά στο εξωτερικό. Για άλλη μια φορά τα όνειρα καταποντίστηκαν, ενώ απογυμνώνεται ποικιλοτρόπως η Ελλάδα. Το ανθρώπινο δυναμικό της τρέχει να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ξένους τόπους. Να εργαστεί για ξένους ανθρώπους και ξένες πατρίδες. Για να γίνουν αυτοί μεγάλοι και η Ελλάδα να παραμείνει μικρή. Το κακό βέβαια δεν θα σταματήσει εδώ. Δόση δόση το κακό θα προχωρεί και θα μας κατατρώγει τα σωθικά. Κουράγιο πατριώτες. Ψηλά το κεφάλι. Θα το αντέξουμε κι αυτό. Ας θυμηθούμε τα λόγια του μεγάλου Μακρυγιάννη κατά τη συνομιλία που είχε με το Γάλλο ναύαρχο de Rigny, όταν ετοιμαζόταν να πολεμήσει στους Μύλους. 

«Εκεί πού ‘φκιανα τις θέσεις στους Μύλους, ήρθε ο Ντερινύς να με δει: Μου λέγει:

Τί κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες. Τί πόλεμο θα κάνετε με τον Μπραίμη αυτού;

Του λέγω:
– Είναι αδύνατες οι θέσες κι εμείς. Όμως είναι δυνατός ο Θεός που μας προστατεύει, και θα δείξομε την τύχη μας σαυτές τις θέσες τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μέναν τρόπο· ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη. Και θα ιδούμε την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς.
– Τρε μπιεν, λέγει κι αναχώρησε ο ναύαρχος».

Έτσι είναι. Τρώνε από μας, αλλά μένει και μαγιά ικανή να βγάλει τη χώρα και τους κατοίκους της από το τούνελ. Θάρρος χρειάζεται και αυτοπεποίθηση. ΄Ωστε ο τίτλος του σημερινού άρθρου να αντιστραφεί και  ηττημένοι να αποδειχτούν αυτοί που πίστεψαν ότι νίκησαν. Η νίκη τους να αποδειχτεί πολύ σύντομη και εφήμερη. Αυτό που χρειαζόμαστε όμως σας λαός είναι ομόνοια, σύμπνοια, ένωση. Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος.


«»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s