Η αθανασία ΙΙ

Γιατί λοιπόν ο Οδυσσέας δεν δέχτηκε την πολύ δελεαστική πρόταση της Καλυψώς να παραμείνει μαζί της στο νησί της την Ωγυγία και σε αντάλλαγμα να ζήση αιώνια;

Να θυμήσουμε εδώ πως η Καλυψώ ήταν Νύμφη, κόρη του Άτλαντα και της Πλειόνης ή του Ήλιου και της Περσηίδος. Ζούσε μόνη της στο νησί της, σε μια σπηλιά μέσα σε έναν κήπο εφάμιλλο της εβραϊκής Εδέμ και ασχολείτο με την υφαντική μαζί με τις θεραπαινίδες της, που ήταν κι αυτές νύμφες αθάνατες. Ο Οδυσσέας έφτασε στο νησί της ναυαγός και αυτή τον αγάπησε και τον κράτησε κοντά της για εφτά, κατ’ άλλους για δέκα χρόνια ή για ένα μόνο χρόνο. Λέγεται επίσης πως είχε μαζί της και ένα κατ’ άλλους δυο γιους. Ο μύθος λέει πως η νύμφη ήθελε να τον κρατήσει για πάντα κοντά της, αλλά εκείνος προτίμησε την Ιθάκη. Έτσι λέει ο μύθος. Εμείς όμως άλλα υποστηρίζουμε. Τι ήταν για τον Οδυσσέα Λαερτιάδη η Ιθάκη; Τι εκπροσωπούσε;

Ας θυμίσουμε πάλι. Ο «Πολύτροπος» Οδυσσέας, γιος του Λαέρτη και βασιλιάς της Ιθάκης, η οποία, κατά τη γνώμη μας, βρισκόταν στην Κεφαλλονιά, όπου ευελπιστούμε οι ανασκαφές να φέρουν κάποτε στο φως και το Μυκηναϊκό ανάκτορο. Έλαβε μέρος στην Τρωϊκή εκστρατεία και με τα τεχνάσματά του μετά από δέκα χρόνια κυριεύθηκε η πόλη. Ήταν ο εμπνευστής του Δούρειου Ίππου.

Κανονικά, όπως συνέβη και με τους άλλους ήρωες πολεμιστές, όφειλε να γυρίσει αμέσως στην γενέτειρα πατρίδα του και το παλάτι του. Αλλά του άρεσαν οι περιπέτειες και τα ταξίδια. Περιπλανήθηκε λοιπόν άλλα δέκα χρόνια στις θάλασσες όπου «πολλά είδεν άστεα και νόον έγνω» κατά τον ποιητή της Οδύσσειας. Προτελευταίο ταξίδι η Ωγυγία και η αγκαλιά της όμορφης Καλυψώς. Τη χάρηκε για εφτά ή δέκα χρόνια. Αλλά έμεινε πολύ. Ο πανέμορφος τόπος άρχισε να τον κουράζει. Οι περιποιήσεις των θεραπαινίδων έγιναν ενοχλητικές και ο έρωτας της Καλυψώς του έγινε βραχνάς. Έπρεπε να φύγει. Ο τόπος αυτός δεν τον χωρούσε πλέον. Νομίζω όμως πως για τον Οδυσσέα δεν υπήρχε στη γη τόπος που θα τον χωρούσε ποτέ αιώνια. Αιωνιότητα για τον Κεφαλλονίτη βασιλιά σήμαινε σκλαβιά, σήμαινε κάτεργο. Ενώ τα ταξίδια ήταν η ελευθερία. Δεν θα άλλαζε επομένως την ελευθερία του με την αθανασία για τίποτε στον κόσμο. Ακόμη και ο θάνατος γι αυτόν ήταν ελευθερία, οχι μόνο ως επιλογή, αλλά ελευθερία σε μιαν άλλη διάσταση του σύμπαντος, εμπειρία, που σίγουρα έπρεπε να τη γνωρίσει, να τη ζήσει και να την κατακτήσει.

Αυτός ήταν ο Οδυσσέας. Θνητός, αλλά ελεύθερος και ωραίος. Δεν ήταν Γκιλγκαμές, δεν ήταν Μέγας Αλέξανδρος, δεν ήταν Διγενής. Ήταν αυτός που ήθελε να γνωρίσει, να μάθει, να αποκτήσει εμπειρίες, να δράσει, να δημιουργήσει. Αυτά για τον Οδυσσέα ήταν αιωνιότητα, ήταν αθανασία. Γιατί αυτά μόνο θα έπαιρνε μαζί του στον άλλο κόσμο. Την περιουσία που θα αποκτούσε μέσα από το πρόσταγμα της δικής του καρδιάς. Κι αυτό έκανε.

Ερώτηση: Κέρδισε ή έχασε με την επιλογή του αυτή;

Ας απαντήσει κάποιος.

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s