Αθήνα, μια δραματική πρωτεύουσα

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πώς τα καταφέραμε και η Αθήνα μας, η ωραιοτέρα των πόλεων, η διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι, όπως την αποκάλεσε ο ποιητής Κωστής Παλαμάς, κατάντησε η πιο βρωμερή πόλη στον κόσμο; Τριτοκοσμική, ένα γυφτοπάζαρο μπιχλιμπιδιών και φτηνών απομιμήσεων. Ένα απέραντο ουροδοχείο. Από τον Άγιο Παντελεήμονα, έτσι χονδρικά και ως παράδειγμα το αναφέρω, μέχρι την Ομόνοια βρωμάει σαν τουαλέτα παλιού, παρατημένου κτηρίου, όπου ο καθένας αφήνει τα ούρα και τα περιττώματά του.
Αποκάλεσα την Αθήνα την πιο ωραία πόλη στον κόσμο. Και το πιστεύω.
Είναι αλήθεια. Αν πας στο Λονδίνο, θα γοητευθείς από τα ωραία κτήρια, τους φαρδείς και καλοζυγισμένους δρόμους του, τους καταπράσινους κήπους και τις ομορφοστολισμένες πλατείες του. Και δεν θα γίνεται αυτό μόνο στο Λονδίνο. Σε παραπολλές πόλεις της Αγγλίας θα συμβαίνει αυτό. Το ίδιο και στο Παρίσι, στη ρώμη, στη Βιέννη, στη Μαδρίτη και σε πάμπολλες πόλεις της ακόμη Ε.Ε. Το ίδιο και στις ΗΠΑ, στην Κίνα, την Ιαπωνία, τη Ρωσία και όπου αλλού. Φτάνουν στο σπίτι μου μέσω διαδικτύου φανταστικές φωτογραφίας και ενσταντανέ από τις πιο πάνω πρωτεύουσες και πόλεις του κόσμου και καταγοητεύομαι, όπως και ο καθένας νομίζω.

Κατόπιν φέρνω στο νου μου την Αθήνα και λέω γιατί;

Γιατί η Αθήνα μας, η πανάρχαια πρωτεύουσα της σωματικής και της ψυχοπνευματικής ομορφιάς κατέληξε έτσι;

Η Αθήνα μας ήταν και είναι γεμάτη φυσικές ομορφιές. Είχε κτήρια νεοκλασικά,  πανέμορφα και δρόμους, που συνέδεαν τον κάτοικο με το μνημείο των μνημείων, την Ακρόπολη, δηλαδή με τις ρίζες του. Ήρθε όμως η αντιπαροχή και η απληστία του χρήματος και κατέστρεψε τα πάντα. Έφτασε και στην ιστορική Πλάκα. Λίγο ακόμη και θα ανέβαινε στον Ιερό Βράχο.

Η αντιπαροχή άφησε την Αθήνα μας στο έλεος των κερδοσκόπων, των κοντόφθαλμων, σ’ αυτούς, που νοιάζονται για το  δικό τους τώρα και αδιαφορούν για το μέλλον όλων μας. Άφησε την πόλη της Αθηνάς στους αδιάφορους, τους μηδενιστές, του δεν βαριέσαι .

Αυτός ο τόπος το μόνο που έχει για να στηρίξει τη ζωή του είναι η πλούσια κληρονομιά του. Κιαν δεν σταθήκαμε άξιοι να  συνεχίσουμε το τεράστιο εκπολιτιστικό έργο των προκατόχων μας, φανήκαμε το ίδιο και περισσότερο ανίκανοι να διαφυλάξουμε αυτά που βρήκαμε, αυτά που σώθηκαν και να τα εκμεταλλευτούμε για να επιβιώσουμε. Έτσι, φυσικές ομορφιές, προϊστορική, κλασική  και νεοκλασική παράδοση εξοστρακίστηκαν και το μόνο που περιμένουμε τώρα, που και το δημοσιοϋπαλληλίκι μας γύρισε την πλάτη, είναι το μάννα εξ ουρανού, για να σωθούμε, αφού αφήσαμε να καταστραφεί το παρόν το δικό μας και το μέλλον τωνπαιδιών μας.

Ίσως λέτε πως δεν φταίμε εμείς, αλλά αυτοί που μας κυβερνούν. Δεν κυβερνάμε βέβαια εμείς, αλλά με την ψήφο μας προσπαθούμε κάθε φορά από όλα τα κακά να διαλέξουμε το λιγότερο κακό (δες το άρθρο μου Eurovision). Πέρα από αυτό όμως, τους βλέπουμε τι κάνουν και πώς κυβερνούν, πώς μεταχειρίζονται αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της και σωπαίνουμε. Όμως η ανοχή είναι συνενοχή. Όσο κακό λοιπόν συνέβη, συνέβη με την ανοχή μας. Άρα είμαστε το ίδιο συνυπεύθυνοι. Δεν αντιδράσαμε, δεν μιλήσαμε, δεν φωνάξαμε, δεν βγήκαμε στους δρόμους, δεν απαιτήσαμε σεβασμό στην πολιτιστική μας κληρονομιά.  Μήπως περιμέναμε το ΠΑΜΕ, για να ξεσηκωθούμε; Μα το ΠΑΜΕ ενδιαφέρεται μόνο για τα δικαιώματα των εργαζομένων, όχι για τη ζωή τους.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Το αυτονόητο. Να προφυλάξουμε ό,τι σώθηκε, να το περιφρουρήσουμε, να το αξιοποιήσουμε, να το διαφημίσουμε, μα πάνω από όλα να το αγαπήσουμε, γιατί είναι δικό μας, κομμάτι της ζωής και της ιστορίας μας.

Εχετε προσέξει πώς οι γύρω μας λαοί, που δεν έχουν ρίζες, αγωνίζονται να αποκτήσουν; Διεκδικώντας κομμάτια από την ιστορία και την παράδοση των Ελλήνων. Οι Σκοπιανοί αρπάχτηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο, οι Τούρκοι από όλους τους Έλληνες, που για χιλιάδες χρόνια έζησαν στην Ασία, μεγαλούργησαν και δόξασαν την Ελλάδα. Έτσι μαθαίνω από αυτούς που πάνε στα ελληνικά μέρη της Τουρκίας πως ο Όμηρος ήταν πρόγονος των Τούρκων, το ίδιο και ο Θαλλής ο Μιλήσιος, ο Ηρόδοτος επίσης και τόσοι άλλοι αρχαίοι Έλληνες ποιητές, φιλόσοφοι, επιστήμονες, διανητές.

 Βέβαια το θέμα μας δεν είναι τι θέλουν να πιστεύουν οι γείτονες. Κάποτε η ιστορία θα έχει τον τελευταίο λόγο. Το πρόβλημά μας είναι τι κάνουμε εμείς, που πρέπει να ζήσουμε με τον τουρισμό, γιατί είναι η μόνη βιομηχανία που μας επιτρέπουν να έχουμε. Ή μήπως ούτε και αυτήν θέλουν να έχουμε, γι αυτό δημιουργούν εμπόδια και εκεί;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s