Στην πλατεία μαζί με τους Νέους

Τι περισσότερο για να χαίρομαι, από το να βρίσκομαι στην πλατεία με τους νέους. Να ακούω τους χτύπους της καρδιάς τους, να αφουγκράζομαι τους προβληματισμούς τους, να συμμετέχω στις αγωνίες τους και να ονειρεύομαι πως από την ορμή και το πάθος τους θα ξεχυθούν οι νέες πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Γιατί ο τόπος μας περισσότερο παρά ποτέ χρειάζεται νέους ανθρώπους με όραμα, με σιδερένια καρδιά, λιονταρίσα ψυχή, με θέληση παλικαριού, με το παλιό καλό ελληνικό φιλότιμο.
Κι εμείς οι μεγάλοι, που στηρίξαμε τη ζωή μας στη γενιά του Πολυτεχνείου και προδοθήκαμε, δεν πρέπει να κάνουμε τα ίδια λάθη πάλι. Πρέπει να είμαστε πάντοτε παρόντες στις δράσεις τους, να συμμετέχουμε στις πρωτοβουλίες τους, να κρίνουμε τις πράξεις τους, να μην αδιαφορούμε, να μην ανεχόμαστε. Γιατί η ανοχή είναι συνενοχή.
Ο κάθε πολίτης ψηφοφόρος δεν πρέπει να νομίζει πως με την παρουσία του στην κάλπη εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του προς την πατρίδα. Κάθε άλλο, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις τότε ουσιαστικά αρχίζουν, γιατί από τη στιγμή που εκλέγεται μία κυβέρνηση, αυτή δεν είναι δυνατόν να κυβερνά ελέω Θεού, αλλά ελέω λαού. Και λαός είμαστε εμείς. Οφείλουμε λοιπόν να αγρυπνούμε, να παρακολουθούμε τις εξελίξεις, τις πολιτικές της επιλογές. Και όταν χρειαστεί, να της τραβήξουμε το χαλινάρι, ώστε να μη νοιώθει πως είναι ανεξέλεγκτη. Η παλιά παροιμία λέει: «Καλός αυτός, αλλά ο έλεγχος καλύτερος».
Όλοι πρέπει να ελέγχονται. Και δεν θα αρχίσουμε τώρα τα γνωστά: ποιος ελέγχει, γιατί ελέγχει, με ποια κριτήρια ελέγχει κλπ. Όλοι πρέπει να ασκούμε έλεγχο και κριτική και να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε έλεγχο και κριτική σε ό,τι και αν κάνουμε. Πολύ περισσότερο δε αν αυτό που κάνουμε έχει αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο.
Έτσι και οι πολιτικοί μας πρέπει να ελέγχονται από το λαό. Και ο λαός πάλι πρέπει να ελέγχει τον πολιτικό του και την πολιτική του, πέρα από πελατειακές υποχρεώσεις.
Τι συνέβαινε μέχρι τώρα; Ψηφίζαμε μια κυβέρνηση. Ανέβαινε η κυβέρνηση στην εξουσία, αφού μας είχε τάξει λαγούς με πετραχίλια. Κι εμείς από κάτω στην κυριολεξία περιμέναμε από την κυβέρνηση αυτή σαν την καλή νεράιδα, να κουνήσει το μαγικό της ραβδί και να μας λύσει τα προβλήματα, χωρίς να κουνήσουμε εμείς ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι. Αυτή είναι η παράδοση. Ε, λοιπόν, αυτή είναι λάθος αντίληψη, που βλάπτει και εμάς ως λαό, γιατί μας κρατάει έξω από το παιχνίδι, και τους πολιτικούς μας, που τους αφήνουμε ανεξέλγκτους να κάνουν ότι θέλουν και είναι σαν να τους σπρώχνουμε στη διαφθορά.
Στις μέρες μας συνέβησαν σημεία και τέρατα. Ήρθανε τα πάνω κάτω. Κι αμέσως πλημμυρίσαμε δρόμους και πλατείες (και πολύ καλά κάναμε) και στήσαμε στο ανάθεμα μια κυβέρνηση σοσιαλιστική, που μας πρόδωσε περισσότερο και από τους πιο στυγνούς καπιταλιστές. Και πάλι λέω πως πολύ καλά κάναμε και κάνουμε, που οργισμένοι βγαίνουμε στις πλατείες διατρανώνοντας την αντίθεσή μας στις άδικες καταιγιστικές αλλαγές.
Πόσοι όμως από εμάς σκέφτηκαν πως σε αυτή την αδικία έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης; Όχι στη φιλοσοφία του «μαζί τα φάγαμε», αλλά στη φιλοσοφία του «σας αφήσαμε εν λευκώ να κάνετε όσα κάνατε, να φάτε όσα φάγατε, να πλουτίσετε από τα χρέη μας και να γεμίσετε τις τράπεζες του εξωτερικού». Γιατί αυτό κάναμε. Γνωρίζαμε όλοι πολύ καλά πώς παίζεται το παιχνίδι της εξουσίας. Και δεν αντιδράσαμε πιο πριν. Αφήσαμε την τύχη μας στον Επιμηθέα και κοιμήσαμε τον Προμηθέα μέσα μας. Γιατί έτσι μας βόλευε. «Ωχ αδελφε, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Εγώ ψήφισα, ας τρέξουν. Ας τρέξου οι άλλοι γενικώς. Εγώ πάντως θέλω την ησυχία μου». Και ιδού, τώρα τρέχουμε όλοι και δεν φτάνουμε.
Ας ευχηθούμε να αποκατσταθεί η ομαλότητα. Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε σε ενέργεια την εφευρετικότητα και δημιουργικότητά μας, για να βγούμε από το οικονομικό αδιέξοδο. Και ας έχουμε αυτιά και μάτια ανοιχτά στο μέλλον, αν πράγματι επιθυμούμε να έχει μέλλον αυτός ο τόπος. Όποιος κυβερνά, θα ξέρει πως ο λαός καραδοκεί και θα επέμβει δυναμικά με την οργή και τη φωνή του. Και κάτι ακόμα. Να μη περιμένει ή μάλλον να μην ελπίζει κανείς πως οι δημοσιογράφοι ή οι συνδικαλιστές υπάρχουν για να προστατεύουν τα λαϊκά δικαιώματα. Είναι το ίδιο όπως όταν πιστευουμε πως οι πολιτικοί θα μας σώσουν. Κανείς δεν θα μας σώσει, αν εμείς δεν σώσουμε τον εαυτό μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s