Το μνημόνιο

Μνημόνιο, επειδή οι λέξεις οδηγούν στα πράγματα.
Θέμα μνη- και μνα-. Ρήμα μι-μνή-σκ-ω και μι-μνή-σκ-ομαι = υπενθυμίζω, φέρω στο νου, κάνω κάποιον να θυμηθεί, να φέρει στο μυαλό του, καθιστώ αξιομνημόνευτο κάτι, ανακαλώ στη μνήμη, υπενθυμίζω, μνημονεύω, αναφέρω…
Ρίζα μνα-, ρήμα μνάομαι, μνῶμαι = σκέπτομαι, συλλογίζομαι, ενθυμούμαι.
Παράγωγα:
μνεία = ανάμνηση, υπενθύμιση, υπόμνηση.
Μνήμα = αντικείμενο αναμνήσεως (κάτι για να θυμόμαστε), ενθύμιον, αναμνηστικό, μνημείο, τάφος αφιέρωμα ως ανάμνηση.
Μνημείον και μνημήιον = αυτό που θυμίζει, που ανακαλεί στη μνήμη, ενθύμιο, μνημόσυνο, μνημείο, τάφος.
Μνήμη = ενθύμηση, ανάμνηση, μνημονική δύναμη του νου, μνημονικό, διαμνημόνευση.
Μνήμων = ο σκεπτόμενος, ο ενθυμούμενος, αυτός που θυμάται, έχει μνήμη.
Μνήστις = ανάμνηση, μνήμη, φήμη.
Μνημονεύω = ανακαλώ στη μνήμη, ενθυμούμαι.
Μνημονικός = αυτός που ανήκει στη μνήμη, που έχει καλή μνήμη.
Μνημοσύνη = η ανάμνηση (Μνημοσύνη και η μητέρα των μουσών, για να θυμούνται οι άνθρωποι τις τέχνες, γιατί ό,τι διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα ζώα είναι ο πολιτισμός).
Μνημόσυνο = για να θυμάται κανείς.
Σύνθετα: μνησιδωρώ, μνησίκακος, μνησιπήμων (= αυτός ή αυτό που θυμίζει το κακό).
Ειλικρινά κοίταξα όλα τα ετυμολογικά λεξικά που έχω στη βιβλιοθήκη μου. Η λέξη μνημόνιο δεν υπήρχε σε κανένα. Ίσως γιατί οι πρόγονοί μας δεν χρειάστηκε ποτέ να περάσουν τέτοια στενωπό. Έτσι δεν δημιούργησαν για τη ζωή τους τέτοιον ατιμωτικό όρο. Εμείς, οι απόγονοι μάλλον δεν τα καταφέραμε καλά και ο νεολογισμός αυτός δημιουργήθηκε για να μας το θυμίζει.
Δεν θα κάνω ανάπτυξη κοινωνικού-ιστορικού-οικονομικού περιεχομένου της σημερινής κατάντιας. Άλλωστε ο όρος μνημόνιο τα λέει όλα. Υπογράφτηκε μια συνθήκη τέτοια, που να μας θυμίζει την συμφορά μας, την επιπολαιότητά μας, τον εφησυχασμό μας, την ασθενή μας μνήμη. Οι σοφοί μας σύγχρονοι και αρχαίοι το έχουν δηλώσει πολλές φορές. Οι λαοί που δεν έχουν ιστορική μνήμη είναι υποχρεωμένοι να ξαναζήσουν την ιστορία τους. Εγώ λέω να ξαναζήσουν τα λάθη τους και μάλιστα σε χειρότερη κατάσταση. Το χειρότερο από όλα δε είναι πως αφήσαμε να μας σπρώξουν στον πάτο, πιάσαμε πάτο και πήραμε μαζί μας στο βυθό το μέλλον μας, τη νεολαία μας. Αλήθεια, τι απολογία θα δώσουμε στα παιδιά μας; Τι θα τους πούμε; Κοιτάξτε τα λάθη μας, για να διδαχθείτε και να μην τα επαναλάβετε; Και έστω, θα έχουν όμως την ευκαιρία στο μέλλον να αξιοποιήσουν την εμπειρία τους από τις απερισκεψίες μας;
Υποθηκεύσαμε το μέλλον μας και των παιδιών μας. Η πατρίδα μας ξεπουλιέται στο όνομα ενός χρέους, για το οποίο δεν μάθαμε ποτέ, πότε έγινε, πώς έγινε και κυρίως γιατί έγινε. Για να μη χάσουν οι πολιτικοί μας σταυρούς; Μόνο γι αυτό, γιατί σίγουρα είναι και αυτό, αλλά μόνο γι αυτό; Μήπως στο βάθος υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι που μας κρύβουν επιμελώς για κάποιους σκοτεινούς λόγους;
Ο θεός του κάτω κόσμου, το αναφέραμς στο προηγούμενο άρθρο, εκτός από Άδης λεγόταν και Πλούτων, γιατί οι αρχαίοι μας γνώριζαν τον ορυκτό πλούτο, που σκέπαζε το άγιο χώμα της πατρίδας μας.
Γιατί δεν τον αξιοποιούμε εμείς σήμερα, για να βγούμε από τη φτώχεια και να εξασφαλίσουμε το μέλλον των παιδιών μας, παρά το διαθέτουμε, το χαρίζουμε, ενώ ταυτόχρονα θα το χρωστάμε και ες αεί; Αν οι συμπατριώτες Ευρωπαίοι το χρειάζονται, ας έλθουν να κάνουν επενδύσεις εδώ. Πρέπει δηλαδή να το πάρουν τζάμπα και να τους χρωστάμε κι από πάνω;
Επειδή δε θέλω να μακρηγορώ και μάλιστα με πράγματα ήδη γνωστά μάλλον, θα κλείσω με τα εξής:
Δημιουργήθηκε το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών. Έχει μεγάλη απήχηση. Αυτό είναι πολύ παρήγορο και θετικό συνάμα. Προς Θεού όμως! Χρειάζεται μεγάλη προσοχή! Να μη σταματήσει, να μην καμφθεί. Να μην επιτραπεί να υπεισέλθουν στοιχεία, που θα προσπαθήσουν να το καπηλευτούν και να το υποβαθμίσουν, να το απαξιώσουν. «Φωνή λαού, οργή Θεού». Το γεγονός πως πολιτικοί και συνδικαλιστές, (οι δύο μεγάλες μάστιγες αυτού του τόπου), δεν έγιναν δεκτοί δημιούργησε τις πρώτες κακίες, αλλά και τις πρώτες προσπάθειες ελέγχου του. Ήδη αναρτήθηκαν πανό από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που καλούν τον κόσμο σε συγκέντρωση στην Ομόνοια. Αυτή η πρόσκληση, κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι αντιπερισπασμός στο ακομμάτιστο κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών.
Να μην πάει κανείς. Το Σύνταγμα είναι ο τόπος συγκέντρωσης των ανθρώπων, οι οποίοι διεκδικούν τη μοίρα τους, μακριά από πάτρωνες και εκμεταλλευτές. Όποιος πάει με τους συνδικαλιστές, θα πολιτογραφηθεί πολίτης της χώρας του Πάγκαλου και των ομοίων του, όπου αυτοί και η παρέα των ψηφοφόρων τους τα φάγανε μαζί. Που θα πει: αυτοί με την ανοχή και τη συνενοχή μας φάγανε την Ελλάδα. Πέτυχαν, ό,τι δεν πέτυχαν χιλιάδες χρόνια Ρωμαίοι, Τούρκοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Αμερικανοί, και όλοι γνωρίζουν ποιοι κρύβονται κάτω από την αμερικανική σημαία. Θα μπορούσα να βάλω και άλλα ονόματα στον κατάλογο.
Έλληνες γρηγορείτε και θυμηθείτε: «Φοβοῦ τους Δαναούς και δῶρα φέροντας».

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Posted by Σωκρατης on Ιανουαρίου 19, 2013 at 3:34 μμ

    Ο θεός του κάτω κόσμου, το αναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο, εκτός από Άδης λεγόταν και Πλούτων, γιατί οι αρχαίοι μας γνώριζαν τον ορυκτό πλούτο, που σκέπαζε το άγιο χώμα της πατρίδας μας.

    ΄Ημαρτον……

    Απάντηση

    • Αν κατάλαβα καλά, διαφωνείτε ότι οι Αρχαίοι μας γνώριζαν τον πλούτο τον ορυκτό της Ελλάδας και ευρύτερα της Μεσογείου. Αν διαφωνείτε πάνω σε αυτό, ειλικρινά δεν πρόκειται να σας κάνω μάθημα ιστορίας και μάλιστα ελληνικής. Οι ξένοι πάντως μελετητές αυτά τα γνωρίζουν καλύτερα από εμάς. Γιατί άραγε;

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s