Κοινωνικός αυτισμός

Προτού μιλήσουμε για τον κοινωνικό αυτισμό, θα πρέπει πρώτα να αποσαφηνίσουμε την έννοια αυτισμός.
Ο αυτισμός οφείλεται σε διαταραχή του νευρικού συστήματος, με συνέπεια τη μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και την περιορισμένη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά. Είναι μια αθεράπευτη αναπτυξιακή διαταραχή, που εμποδίζει τα άτομα να κατανοούν σωστά όσα βλέπουν, ακούν και γενικά αισθάνονται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις, την επικοινωνία και τη συμπεριφορά τους.
Από αυτόν τον ορισμό εγώ θα κρατήσω τις έννοιες που υπηρετούν το παρόν άρθρο και τις συνέπειές τους. Αυτές είναι: μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, με αποτέλεσμα τη μη ορθή αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας από αδυναμία σωστής όρασης, ακοής, αντίληψης, συναισθημάτων. Γιατί αυτά τα φαινόμενα βιώνουμε σήμερα.
Στις μέρες μας η περιορισμένη κοινωνικότητα όλο μεγαλώνει, η ανθρώπινη επικοινωνία όλο μικραίνει. Οι άνθρωποι γυρεύουμε τη συντροφιά στις τηλεοπτικές περσόνες της τηλεόρασης, γεγονός που χειροτερεύει, αντί να βελτιώνει την κατάσταση. Αυτό εγώ ονομάζω κοινωνικό αυτισμό. Την κοινωνική απομόνωση.
Ο άνθρωπος, ως γνωστόν, δεν είναι ούτε Θεός ούτε θηρίο, είναι κοινωνικό ον. Γεννιέται και μεγαλώνει σε ένα δοσμένο κοινωνικό περιβάλλον, του οποίου υιοθετεί χαρακτηριστικά, ήθη, έθιμα, συνήθειες, τρόπους συμπεριφοράς, στάση ζωής. Διαμορφώνεται από αυτό, αλλά και το διαμορφώνει με την ατομικότητά του. Είναι δηλαδή δημιούργημα και δημιουργός της κοινωνίας του, την οποία μπορεί να μην την επιλέγει, αλλά είναι υποχρεωμένος να ζήσει μέσα και μαζί με αυτήν. Η ένταξη του ανθρώπου σε μια κοινωνία λέγεται κοινωνικοποίηση και είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως είναι απαραίτητη για την ανθρωπότητα, που αναζητά το «ζην» και το «ευ ζην». Διαφορετικές επιλογές οδηγούν είτε στην κοινωνική περιθωριοποίηση ή το θάνατο.
Ο σωστά κοινωνικοποιημένος άνθρωπος ζει μαζί και κοντά στους συνανθρώπους του. Γνωρίζει σε κάποιο βαθμό τα προβλήματα τους και είναι πρόθυμος να προσφέρει τη βοήθειά του, όταν του ζητηθεί ή και με δική του πρωτοβουλία να την προσφέρει, όταν κρίνει πως είναι ανάγκη. Παλιότερα ο κοινωνικός ιστός ήταν υφασμένος γερά μέσα στις γειτονιές και τις συνοικίες. Η εσωτερική όμως μετανάστευση και κυρίως η αντιπαροχή έφεραν ισχυρό πλήγμα στις ανθρώπινες σχέσεις. Παρατηρήθηκε το φαινόμενο οι στέγες των σπιτιών να έρχονται πιο κοντά, αλλά οι ψυχές των ενοίκων τους να πηγαίνουν όλο και πιο μακριά. Και σήμερα όσο ο κοινωνικός ιστός χαλαρώνει, τόσο τα φαινόμενα της κοινωνικής παθογένειας πληθαίνουν. Βιώνουμε καθημερινά τον κοινωνικό αυτισμό, που όλο και περισσότερο εξαπλώνεται και μας απομακρύνει τον ένα από τον άλλον. Με συνέπεια η μοναξιά να μας απηλεί σαν τον πλέον επικίνδυνο εχθρό.
Ας μη τα ρίχνουμε όλα στη τηλεόραση. Δεν είναι μόνη αυτή η πηγή του κακού. Μας βρήκαν μεγαλύτερες συμφορές. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, τα απλήρωτα δάνεια, που εύκολα δίνονταν, δύσκολα πλωρώνονται, το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, η αύξηση του αριθμού των νεόπτωχων, το τσάκισμα της μεσαίας τάξης, που αποτελούσε τη ραχοκοκκαλιά της κοινωνίας μας, η δραματική αύξηση της εγκληματικότητας, η αδικαιολόγητη ακρίβεια. Ποιος εύκολα θα ταξιδέψει στην επαρχία, να δει φίλους, γνωστούς και συγγενείς;
Όλα αυτά, και όχι μόνο, επόμενο ήταν να καλλιεργήσουν ανάμεσα στους ανθρώπους τη δυσπιστία, το φόβο, την καχυποψία. Διπλές αμπάρες στις πόρτες, που δύσκολα ανοίγουν πια ακόμη και σε γνωστές φωνές. Homo hominis lupus. Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος. Η φρίκη αυτή γεννά και θρέφει τον κοινωνικό μας αυτισμό, βαθαίνει τη μοναξιά μας. Δεν κερδίζουμε πια από το συνάνθρωπο ούτε αυτός από εμάς. Το δούναι και λαβείν των κοινωνικών σχέσεων μαραίνεται και μαζί του κι εμείς.
Φίλοι και φίλες, δεν είναι η μοίρα μας η μοναξιά. Η μοίρα μας είναι να παλεύουμε τις αντιξοότητες της ζωής, να αγωνιζόμαστε να την κάνουμε καλύτερη για μας, τα παιδιά μας, τους συνανθρώπους μας. Έτσι μόνο υπάρχει ελπίδα να θεραπεύσουμε τον κοινωνικό μας αυτισμό. Ο αγώνας και η προσπάθεια με πείσμα και επιμονή είναι το τέλειο φάρμακο.
Καλό το κίνημα του «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», αλλά το κίνημα του «δεν σκύβω το κεφάλι, δεν μεταναστεύω και παλεύω για την αναβάθμιση της πατρίδας μου», είναι καλύτερο.
Και για να μη κατηγορηθώ ως ρατσίστρια ή εθνικίστρια, για μένα η πατρίδα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Αντίθετα μάλιστα. Πατρίδα είναι οι συγγενείς, οι φίλοι, τα παιδιά μας, το μέλλον μας. Πατρίδα είμαστε όλοι εμείς

Advertisements

2 Σχόλια

  1. polu kalo ki eulhpto to keimeno sou..o koinwnikos autismos einai diaxutos shmera.

    Απάντηση

  2. Posted by chryssablog on Απρίλιος 12, 2011 at 9:28 μμ

    Ευχαριστώ πολύ που συμφωνείτε μαζί μου

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s