Η Αφόρμηση

Στην τάξη είναι πολύ σημαντικό στοιχείο ο τρόπος που ο διδάσκαλος θα ξεκινήσει τη διδασκαλία του. Κάθε καλός δάσκαλος φροντίζει να προσελκύσει το ενδιαφέρο των μαθητών του και, αφού κερδίσει αυτό το βήμα, προχωρεί σε ένα επόμενο και δυσκολότερο. Να κρατήσει σε εγρήγορση αυτό το ενδιαφέρον. Τότε έχει επιτύχει σε μεγάλο ποσοστό η διδακτική του προσπάθεια. Πώς όμως θα το επιτύχει αυτό; Γιατί καλά τα λέμε στη θεωρία εμείς οι δάσκαλοι. Και ακόμη καλύτερα τα γράφουν τα βιβλία. Στην πράξη όμως τι γίνεται;
Κάθε αρχή και δύσκολη. Αν είναιο δάσκαλος ευσυνείδητος, αν αγαπάει τη δουλειά του και κυρίως τα παιδιά, ποτέ δεν σταματά να αναζητά τρόπους να βελτιώσει την τεχνική του. Γιατί το διδάσκειν είναι δημιουργία και ως δημιουργία είναι τέχνη. Τα σπουδαιότερα συγγράμματα με συναφές θέμα τιτλοφορούνται: Η τέχνη του διδάσκειν.
Όταν λοιπόν μπούμε στην τάξη, αν είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι, αν έχουμε συνειδητά ασχοληθεί με το γνωστικό αγαθό, που πρόκειται να φιλέψουμε τους μαθητές μας, δεν θα ξεκινήσουμε με το τετριμμένο: «Σήμερα παιδιά θα μάθουμε αυτό…». Η φράση αυτή έχει καταντήσει κατάπλασμα, που συνεχίζουν «φωτισμένοι» συνάδελφοι να την αναμασούν με καμάρι. Θα δώσω παραδείγματα.

Εστω η ενότητα. Εγώ ειμί η άμπελος, από το βιβλίο της Α΄Γυμνασίου. Πώς θα ξεκινήσουμε έτσι,ώστε να μαγνητίσουμε τους νεαρούς μας φίλους.
1. Να τους δείξουμε την αντίστοιχη εικόνα, που υπάρχει ήδη στο βιβλίο, και να τους ζητήσουμε να μας αναπτύξουν τι βλέπουν. Καλό ακούγεται, καλύτερο από το γνωστό «σήμερα παιδιά…».
2. Να ζητήσουμε από τους νεαρούς μας να μας μιλήσουν για την άμπελο. Πώς όμως θα γλυτώσουμε από τον κίνδυνο να μη γίνει το μάθημα των Α.Ε. μάθημα φυσικής ιστορίας;
3. Να τους ζητήσουμε να μας μιλήσουν για το Χριστό. Πώς όμως θα διασώσουμε το μάθημα, να μη γίνει θρησκευτικά;
Ας δοκιμάσουμε κάτι ανατρεπτικό, που θα αρέσει σίγουρα στα παιδιά και θα τα μαγνητίσει.
Δείχνουμε με όποιο τρόπο κρίνουμε πρόσφορο στους μαθητές μας την εικόνα με τον Διόνυσο, που κρατά τσαμπί σταφύλι. Οι μαθητές γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο Διόνυσος συνδέεται με την καλλιέργεια της αμπέλου. Το ερώτημα λοιπόν θα είναι: πώς οι αρχαίοι μας γιόρταζαν στις διονυσιακές γιορτές; Έπιναν κρασί. Γιατί; Τι ανέμεναν μέσα από αυτή την ενέργεια; Το πολύ απλό. Να δεχτούν μέσα τους τον θεό, γιατί ο Διόνυσος ήταν προστάτης της Αμπέλου. Έτσι, πίνοντας κρασί ενθουσιάζοντα (εν+θεός). Υπάρχει όρος σήμερα, που να δηλώνει αυτή την ενέργεια; Μα βέβαια. Είναι η Αγία Μετάληψη, της οποίας σκοπός είναι ακριβώς αυτός. Να δεχτούν οι πιστοί μέσα τους το Χριστό. Ποια είναι λοιπόν η σχέση του Χριστού με την άμπελον; Γίνεται έτσι η Άμπελος η γέφυρα που συνδέει το παρόν με το παρελθόν; Ρωτήστε άφοβα τα παιδιά. Είναι βέβαιο πως θα απαντήσουν σε ό,τι τα ρωτήσετε με σωφροσύνη και σύννεση. Εμείς δεν είμαστε οπαδοί της θεωρίας, πως η ψυχή των παιδιών είναι tabula rasa. Αντίθετα, κάθε άνθρωπος κατέχει εν δυνάμει γνώσεις. Αυτό που χρειάζεται είναι να οδηγηθεί στην πηγή με κατάλληλες ερωτήσεις.
Πιστεύω πως στη συνέχεια και με τις κατάλληλες ερωτήσεις το μάθημα θα παρουσιάσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αφού θα έχει γίνει ένα δυναμικό, ένα επαναστατικό ξεκίνημα. Οι ορίζοντες του μαθήματος γίνονται έτσι μεγαλύτεροι, πλατύτεροι. Και τα σύνορα της γνώσης πιο ελαστικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s