Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου

Πάλι από το Χαλίλ Γκιμπράν καταθέτουμε, γιατί τα λόγια του μιλούν στην ψυχή μας, γίνονται καθρέφτης της καρδιάς και του νου μας. Μα πάνω από όλα, γίνονται καθρέφτης της ίδιας της κοινωνίας μας, της οποία όλοι είμαστε δημιουργοί και δημιουργήματα. «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω».

Επτά φορές την περιφρόνησα την ψυχή μου.

Πρώτη, όταν την είδα να καμώνεται πρότητα για να κερδίσει ύψος παραπάνω.

Δεύτερη, όταν την είδα να καμώνεται χωλότητα ενώπιον του σακάτη.

Τρίτη, όταν της επετράπη να διαλέξει μεταξύ εύκολου και δύσκολου και διάλεξε την ευκολία.

Τέταρτη, όταν έσφαλε και παρηγόρησε τον εαυτό της βλέποντας σφάλματα άλλων.

Πέμπτη, όταν υπέμεινε την αδυναμία κι απέδωσε την υπομονή της στη δύναμη.

Έκτη, όταν καταφρόνησε ενός προσώπου την ασχήμια, δίχως να ξέρει ότι έβλεπε μια από τις δικές της μάσκες.

Κι έβδομη, τέλος, όταν έψαλλε εγκώμιο υμνητικό και το θεώρησε αρετή μεγάλη.

Και οι επτά στάσεις ζωής, γιατί για στάσεις ζωής πρόκειται, έχουν την ερμηνεία τους, τουλάχιστον από κοινωνιολογικής πλευράς. Και πηγή τους έχουν την υποκρισία.
Η πρώτη φορά αναφέρεται στο δήθεν. Να δείξουμε κάτι που φαινομενικά δείχνει αρετή, αλλά ουσιαστικά δεν μας εκφράζει, γίνεται όμως σκόπιμα για κάποιο όφελος.
Η δεύτερη φορά αναφέρεται στην ψεύτικη καλοσύνη. Να δείξουμε προς τα έξω ότι συμπάσχουμε με τον ανάπηρο, να δώσουμε ένα άλλο πρόσωπο, καθόλα υποκριτικό.
Η τρίτη φορά, η επιλογή του εύκολου δρόμου, είναι χαρακτηριστική της δικής μας ψυχικής αναπηρίας.
Η τέταρτη φορά έχει σχέση με την τρίτη, γιατί η προσπάθεια να παρηγορηθούμε βλέποντας τα σφάλματα των άλλων, αντί της τίμιας και ειλικρινούς αυτοκριτικής και γνώσης μέσα από τα δικά μας σφάλματα, ώστε να υπάρξει και κάποιο όφελος, επιβεβαιώνει τη διάθεση να πράξουμε τα εύκολα.
Η πέμπτη φορά έχει να κάνει με την ανθρώπινη αδυναμία μας να δώσουμε μάχες στη ζωή και να διεκδικήουμε την αξιοπρέπειά μας.
Η έκτη φορά έχει να κάνει με τη διάθεσή μας να βρίσκουμε ελαττώματα στους άλλους, κρατώντας τα μάτια μας κλειστά στα δικά μας.
Τέλος ή έβδομη φορά αναφέρεται στην κολακεία, ιδίως σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν.
Αλλά και γενικά είναι αναξιοπρεπές να κολακεύεις ή να υμνείς κάποιον επειδή κάνει καλά τη δουλειά του, επειδή κάνει το καθήκον του. Το μόνο που είναι επιτρεπτό και έντιμο να κάνεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι να αναγνωρίσεις σε κάποιον δημόσια ότι επιτελεί το καθήκον του προς την κοινωνία και αυτή η επιβράβευση να είναι αρκετή.

«Παράξενο, κι όμως αλήθεια, η επιθυμία για συγκεκριμένες απολαύσεις είναι μέρος του πόνου μου».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s