Για την αγάπη ΙΙ.

Γι άλλη μια φορά θα μιλήσω για την αγάπη. Και πάλι θα ζητήσω βοήθεια από την επιστολή Α΄προς Κορινθίους του απ. Παύλου.
Ἀδελφοὶ, ὑμεῖς ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. Καὶ οὔς μὲν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν. μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις; μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; μὴ πάντες διερμηνεύουσι; ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα· καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὀδὸν ὑμῖν δείκνυμι.
(μετάφραση) Αδελφοί μου, όλοι σας αποτελείτε το σώμα του Χριστού και ο καθένας από σας αποτελεί μέλος του, σε όποια μεριά κι αν είναι η θέση του, σε όποιο μέρος ανήκει. Και στην πρώτη σειρά ετοποθέτησε ο Θεός τους αποστόλους, στη δεύτερη θέση τους προφήτες, στην τρίτη θέση τους δασκάλους. Έπειτα ο Θεός σε άλλους έδωσε την ικανότητα να κάνουν θαύματα, σε άλλους θεραπείες, σε άλλους να προστατεύουν τους αδύναμους και τους ασθενείς, σε άλλους έδωσε το χάρισμα να κυβερνούν (δεν εννοεί τους δημαγωγούς) και σε άλλους το χάρισμα να μαθαίνουν ξένες γλώσσες. Δεν είναι όλοι απόστολοι, ούτε όλοι προφήτες, ούτε όλοι διδάσκαλοι. Δεν είναι όλοι θαυματουργοί, ούτε όλοι θεραπευτές, ούτε όλοι ομιλούν και διερμηνεύουν ξένες γλώσσες. Εσείς επιδιώκετε με ζήλο τα καλύτερα χαρίσματα, και για τούτο το λόγο σας δεικνύω μία οδό ανώτερη.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς από το απόσπασμα αυτό ότι ο Απόστολος των Εθνών, όταν λέει πως θα δείξει στον κόσμο μια οδό ανώτερη, αυτή είναι η οδός της αγάπης, πως θα μιλήσει για την αγάπη, για την οποία ήδη κάναμε λόγο στο προηγούμενο άρθρο και βέβαια με κάθε ευκαιρία θα αναφερόμαστε σε αυτήν.
Σ’ αυτό το άρθρο όμως θέλω να μιλήσω για την αγάπη του δασκάλου προς τους μαθητές του. Τη θεωρώ, και για λόγους επαγγελματικής μου ιστορίας, πολύ σημαντική για τον αναπτυσσόμενο άνθρωπο. Το να λέμε όμως ότι ο δάσκαλος έρχεται να συναντήσει τους μαθητές του με βασικό του εφόδιο την αγάπη, δεν είναι αρκετό. Γιατί η αγάπη του δασκάλου είναι σαν τη γυναίκα του Καίσαρα, που δεν αρκεί μόνο να είναι τίμια, αλλά πρέπει να φαίνεται κι όλας. Έτσι και η αγάπη του δάσκαλου προς τους μαθητές του πρέπει να φαίνεται, να την αντιλαμβάνεται αμέσως ο νεαρός ή η νεαρή μαθήτριά του, για να κερδίσει την εμπιοστοσύνη του. Τότε και μόνο τότε υπάρχει ελπίδα να ανοίξει ο δρόμος προς την γνώση και την αρετή για τους νεαρούς μαθητές. Όταν η παιδαγωγική αγάπη φωτίζει το δρόμο τους.
Η αγάπη, έλεγε ο σοφός Σωκράτης και μέγας διδάσκαλος της ανθρωπότητας, είναι η πηγή κάθε αρετής. Ό,τι εννοούμε, όταν λέμε αρετή, όπως: συμπόνια, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, καλοσύνη, ενδιαφέρον, αλτρουισμό, μαχητικότητα για το δίκαιο των ανθρώπων, δυναμικότητα και αγωνιστικότητα για την επικράτηση του κοινωνικά αποδεκτού ως ορθού, και ως γνωστόν κοινωνικά ορθό ή σωστό είναι αυτό που ωφελεί το κοινωνικό σύνολο και όχι τον ένα, όλα αυτά λοιπόν, που μπορεί να κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο όμορφη και πιο δημιουργική, αλλά και όσα ακόμη θετικά ανάλογα μπορεί να παραθέσει κανείς, όλα αυτά είναι αρετές και πηγάζουν από την αγάπη, την υψίστη των αρετών.
Αλλά η ύψιστη αρετή ως πηγή της έχει τη γνώση. «Ουδείς εκών κακός», έλεγε πάλι ο σοφός της αρχαιότητας, Κανείς δεν είναι με τη θέλησή του κακός, η άγνοια είναι η πηγή του κακού, αυτός που δεν γνωρίζει γίνεται κακός. Μ ΄αυτή τη φιλοσοφία κατά συνέπεια η αγάπη γίνεται νάμα, πηγή ζωής, από όπου ο κάθε άνθρωπος μπορεί να πιει και να ξεδιψάσει. Γιατί είναι βαρύ το φορτίο του καθενός μας. Και στη σκέψη μόνο πως, αφού γεννηθήκαμε, κάπου μας παραμονεύει ο θάνατος, μέσα από το φακό της αγάπης η ζωή γίνεται πιο ελαφριά, περισσότερο όμορφη και πιο ανεκτή.
Η παιδαγωγική συνεπώς για να επιτελέσει το έργο της, που η ουσία του είναι να καλλιεργήσει στο διαπαιδαγωγούμενο άνθρωπο τη θεϊκή του πλευρά, πρέπει να στηρίζεται και να αντλεί περιεχόμενο από την αγάπη. Αλλά για να πετύχει στο έργο της χρειάζεται τέχνη. Δεν υπάρχουν μεγάλα πράγματα στη ζωή. Μόνο μικρά πράγματα με μεγάλη αγάπη (Μητέρα Τερέζα).Βασικό λοιπόν συστατικό της παιδαγωγικής της αγάπης είναι να αποδέχεται τους μαθητές, όπως είναι. Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή του κάθε ανθρώπου είναι να διαπιστώνει πως τον αγαπούν γι αυτό που είναι, για ό,τι τέλος πάντων είναι, να νιώθει πως είναι αποδεκτός, γιατί αυτό του δίνει σιγουριά και αυτοπεποίθηση . Έτσι γίνεται πιο ευάγωγος και περισσότερο δεκτικός στην καλλιέργεια των καλών στοιχείων του χαρακτήρα του (Βίκτορ Ουγκό).
Κανένας πραγματικός δάσκαλος δεν έρχεται προς τους μαθητές του έχοντας από πριν κατασταλαγμένες εικόνες, πώς πρέπει να είναι οι μαθητές του ή πώς πρέπει αυτός να τους φτιάξει. Οι μαθητές του είναι αυτοί που είναι προσδιοριζόμενοι από την ατομική τους πτυχή. Εκείνος οφείλειι απλά να τους διδάξει τη ζωή μέσα από την πείρα του παρελθόντος και του παρόντος, μα πάνω από όλα να τους διδάξει τη σημασία της γνώσης που γεννά την αρετή της αγάπης και αυτή την αγάπη να τη μοιράζεται απλόχερα με τους άλλους. Είναι καλύτερο να αγαπάς έναν άνθρωπο που δεν αξίζει την αγάπη σου, παρά να μισείς κάποιον που αξίζει το μίσος σου (Ασημάκης Πανσέληνος).
Με βασικό εφόδιο την αγάπη, αλλά και την ικανότητα να διαχέει αυτή την αγάπη ο δάσκαλος θα βρει και τον τρόπο να κατακτήσει ο ίδιος τη γνώση, να μεταδώσει τη γνώση, αλλά και να ανακαλύψει τη μέθοδο της μετάδοσης του γνωστικού αγαθού, που αποτελεί απόσταγμα εμπειρίας, στους μαθητές του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s