Σήμερα θα γίνετε οι δάσκαλοι των παιδιών σας

Αυτά τα λόγια ακούγονταν σταθερά από τη δασκάλα του 1ου παιδικού σταθμού στην οδό Σύρου και Παπάγου, προς τις μητέρες, τους πατέρες, τις γιαγιάδες και ενός παπού, που συνόδεψαν τα παιδιά τους στο Σταθμό την Παρασκευή το πρωί 18 Δεκεμβρίου 2009. Ήδη στην αίθουσα του ισογείου είχαν τοποθετηθεί τραπεζάκια και καρεκλίτσες. Επάνω στα τραπεζάκια υπήρχαν απλωμένα υλικά για κατασκευές, πινέλα, χρώματα μη τοξικά και όχι ανεξίτηλα, πλαστελίνες, πορτοκάλια, κανέλες, μοσχοκάρυδα χαρτιά για ζωγραφική και ό,τι άλλο κατάλληλο για δράσεις στην προνηπιακή ηλικία. Όλο το  προσωπικό του σταθμού σε ετοιμότητα. Να βοηθήσει, να συμβουλεύσει, να καθοδηγήσει. Σε μια άκρη κουραμπιέδες, μελομακάρονα, χυμοί για το κέρασμα, χαρτοπετσέτες.

Το μικρό σχολείο είχε μετατραπεί σε ένα δημιουργικό εργαστήρι. Τα παιδιά με τη βοήθεια των μεγάλων δημιουργούν, φτιάχνουν πράγματα, καλλιεργούν τη φαντασία τους, εςκφράζουν τον εσωτερικό τους κόσμο. Μα πάνω από όλα γνωρίζουν τους μεγάλους, εμάς εννοώ. Γονείς και παιδιά συνδημιουργούν και συνυπάρχουν πάνω σε ένα κοινό στόχο. Αυτό εμείς οι παιδαγωγοί το θεωρούμε πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη ψυχική πνευματική των παιδιών.

Όταν ήμουν στο σχολείο των εφήβων, ζητούσα πάντα από τους νέους να μου γράψουν κάτι από τον εαυτό τους και την οικογενειακή τους ζωή. Τα γραπτά που έγραφα ήταν ανυπόγραφα. Έτσι τα παιδιά μπορούσανα ανοίξουν την καρδιά τους άφοβα. Αυτό που κυραρχούσε στις επιθυμίες των παιδιών ήταν να βλέπουν περισσότερο τους γονείς τους και να κάνουν μαζί πράγματα. Βέβαια ο τρόπος ζωής που ζούμε, το κυνήγι της ικανοποίησης των αναγκών, των επίπλαστων πολλάκις αναγκών,  υποχρεώνουν τους γνείς σε ένα αδιάκοπο τρέξιμο και αγώνα για χρήμα, για αγορές και ό,τι άλλο, με συνέπεια τα παιδιά, για τα οποία γίνεται ο αγώνας, να μένουν μόνα τους, χωρίς καθοδήγηση και επικοινωνία.  Έτσι μεγαλώνουν οι αποστάσεις ψυχλογικές και συναισθηματικές.

Η Ένωση Γυναικών Ελλάδος, Παράρτημα Αχαρνών, διενήργησε ένα μαθητικό διαγωνισμό με το καυτό θέμα «Ο Πατέρας μου κι εγώ» σε παιδιά του  Δημοτικού. Θα αναφέρω από αυτή την τόσο σημαντική κίνηση μερικά από αυτά που έγραψαν τα παιδιά προς τον πατέρα και παρακαλώ να το δείτε ευρύτερα.

«Όταν έρχεσαι σπίτι θέλω να σταματάει ο χρόνος για να μένεις πιο πολύ μαζί μου».

«Μακάρι να σε έβλεπα πιο συχνά».

«Έχω καιρό να δω τη δική μου οικογένεια μαζί, να τρώμε το φαγητό που μαγείρεψε η μαμά».

«Μερικές φορές θα ήθελα να ήμουν μια τηλεόραση ή ένας υπολογιστής για να μου δώσεις λίγη σημασία».

Τέλος, για το κλείσιμο του άρθρου άφησα αυτό.

«Αν και ξέρω τις θυσίες που κάνεις για μένα πατέρα μου, σε κατηγορώ! Όταν κλαίω δεν είσαι δίπλα μου, όταν αρωσταίνω δεν είσαι εκεί,όταν χαιρομαι δεν είσαι μαζί μου για να χαρείς κι εσύ. Η επαγγελματική σου ζωή σε έχει παρασύρει μακριά από την οικογένειά σου».

Αυτά και να θυμόμαστε πάντα πως έχουμε υπάρξει παιδιά.

Χρόνια πολλά και καλά.

Advertisements

One response to this post.

  1. Πολύ ωραία καταχώρηση!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s