Ξαναγυρίζοντας στον Καβάφη

ΚΕΡΙΑ

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ έμπροστά μας

σα μια σειρά κεράκια αναμένα-

χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων.

Τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λυωμένα και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω, με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω τ΄αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Υπάρχουν σ΄αυτό το ποίημα του Καβάφη δύο πολύ δυνατές αλληγορικές εικόνες, που έχουν να κάνουν με τις ημέρες της ζωής του ανθρώπου, δύο εικόνες φτιαγμένες με κεριά, άσπρα(;), κίτρινα(;), δεν  ενδιαφέρει τον ποιητή. Εκείνο που αποτελεί το στόχο της ποιητικής του αυτής γραφής είναι ο ανελέητος και  αδυσώπητος χρόνος, που περνάει γρήγορα, πέρα και πάνω από την ανθρώπινη λαχτάρα γα την αθανασία.

Βλέπει ο ποιητής και μαζί του κι εμείς τις ημέρες της ζωής σαν μια σειρά κεριά, που ξεκινούν από το παρελθόν  και συνεχίζουν ως το τέλος, αλλά αυτό δεν το βλέπουμε. Τα κεριά του μέλλοντος είναι μπροστά μας και είναι χρυσά, ζεστά και ζωηρά. Λέξεις που αντιστοιχούν στη χαρά της ύπαρξης, στην αισιοδοξία, στη ζωή με όσα αυτή συνεπάγεται, με όσα η έννοια ζωή σημαίνει.

Αντίθετα, τα κεριά του παρελθόντος τα βλέπουμε σβυσμενα, κρύα, λυωμένα, κυρτά,  να αποτελούν μια θλιβερή γραμμή. Δεν κοιτάμε προς τα πίσω, εκτός για να πάρουμε μαθήματα.  Στην πραγματικότητα ούτε γι αυτό δεν κοιτάμε. «Δεν θέλω να τα βλέπω», λέει με σπαραγμό ο ποιητής εκφράζοντας και το δικό μας πόνο, γιατί αν τα δω θα φρίξω. Και ολοκληρώνει με τη θλιβερή διαπίστωση, πως η ζωή περνάει πάρα πολύ γρήγορα.

Κάποτε ρώτησαν μια εκατοχρονίτισσα γριά: «Γιαγιά, πώς σου φάνηκε η ζωή;». Κι εκείν η απάντησε: «Σαν ένα ποτήρι νερό. γιε μου».

Έτσι, σαν ένα ποτήρι νερό, που το πίνει κάποιος και ακουμπά το εύθραυστο ποτήρι με προσοχή στο τραπέζι, μη περιμένοντας τίποτε περισσότερο.  Γιατί τίποτε δεν πρόκειται να παρει κανείς μαζί του. Επομένως αυτό που μετράει δεν είναι το λαβειν», αλλά το «δουναι». Όχι τι θα πάρει κανείς μαζί του φεύγοντας, αλλά τι θα αφήσει. Κι αυτό είναι κάτι, που κανείς δεν το σκέπτεται, εκτός και αν είναι πολύ αργά. Εκτός κι αν θελήσει έστω και την ύστατη στιγμή να κάνει απολογισμό πορείας ζωής.

Advertisements

One response to this post.

  1. Πάντα ο Καβάφης ήταν πηγή έμπνευσης για τους ανθρώπους όλου του κόσμου, και ας μην είχε παρει νόμπελ…

    Το ποίημα πάντως είναι πραγματικά αισιόδοξο, γιατί όσα λίγα κεράκια και αν έχουμε μπροστά μας, το σημαντικό είναι να κοιτάμε αυτό που καίει ΤΩΡΑ, αλλά και αυτά που έχουμε να κάψουμε στο μέλλον.

    Το πρόβλημα είναι όταν κοιτάμε τα σβυστά με νοσταλγια ή ακόμα χειτότερα με οργή και μεταμέλεια…

    Ο ποιητής, όρθα, δεν θέλει να τα κοιτάει. Θέλει να ζει τη ζωή και όχι να την θυμάται.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s