Οι νέοι μας

Οφείλουμε να παραδεχτούμε με παρρησία και χωρίς αναστολές, ότι εμείς οι άνθρωποι της μέσης ηλικίας αδυνατούμε να αποδεχτούμε τους νέους, φοβόμαστε την ορμητικότητα που τους διακρίνει. Και εξαιτίας ακριβώς αυτού του απρόσωπου φόβου, αποστρεφομαστε τα νιάτα. Και όχι μόνον αυτό αλλά, όταν μας δίδεται η ευκαιρία, τους επιτιθέμεθα είτε φραστικά είτε με άλλους τρόπους. Θα προσπαθήσω να στοιχειοθετήσω μια  δικαιολογία για αυτό.

Εμείς οι άνθρωποι της μέσης ηλικίας έχουμε χάσει την ορμητικότητα που διακρίνει τη νεότητα. Για να είμαστε ακριβείς, έχουμε ξεχάσει τι θα πει να είσαι νέος, γεμάτος ενέργεια και διάθεση να κάνεις πράγματα και αντί αυτού να βρίσκεις πόρτες κλειστές και να ακούς τα γνωστά λόγια της μιζέριας και της απογοήτευσης  του τύπου «Εμείς στην ηλικία σου…»! Γιατί αυτό ακριβώς παθαίνουν οι νέοι μας σήμερα, δεν ακούει κανείς τη φωνή, τα όνειρα, τις επιθυμίες, τους φόβους τους.  Οι ίδιοι όμως πρέπει να ακούν τις πικρίες μας των αποτυχημένων. Και αντιδρούν για αυτή την κώφευση και την απόρριψη.

Καιρός είναι λοπόν να αλλάξουμε στάση απέναντί τους. Οι νέοι έχουν την ανάγκη μας. Όχι την υλική, που και αυτή τη χρειάζονται, αλλά προ πάντως την ψυχική. Έχουν ανάγκη κυρίως από αληθινή και ουσιαστική αγάπη. Αγαπώ ουσιαστικά σημαίνει ότι διαθέτω απεριόριστη υπομονή και διάθεση να ακούω, όχι να μιλάω, να ακούω. Αλλά πάλι τι σημαίνει ακούω; Σημαίνει ότι έχω ανοιχτή την καρδιά, αφουγκράζομαι ό,τι κινεί τον ψυχικό τους κόσμο, το αποδέχομαι και το αναγνωρίζω. Παράλληλα  αναγνωρίζω και όποια προίκα τους δώρισε η φύση. Εστιάζω στα ταλέντα τους και τους καθοδηγώ να τα αντιληφθούν και να τα αξιοποιήσουν. Επίσης έχουν ανάγκη από το παράδειγμα της ορθής πορείας και αντίληψης των κοινωνικοπολιτικών πραγμάτων. Αυτό σημαίνει ότι ως δάσκαλοι, ως γονείς, ως φίλοι, ως άνθρωποι με τον τρόπο ζωής μας και όχι μα τον αποφατικό μας λόγο καθοδηγούμε τους νέους  να αποκτήσουν στόχους και να μάθουν να διαχειρίζονται σωστά τη δική τους ζωή. Παράλληλα λοιπόν με τη χρηστομάθεια, την οποία καθόλου δεν περιφρονούμε, απαραίτητο είναι να χαράζουμε στους νέους μας στόχους.

Ο Ηρακλής σε νεαρή ηλικία, όταν δέχτηκε τη διπλή πρόκληση αρετή η κακία, επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της αρετής. Η ζωή του όμως τότε μόνο απόκτησε νόημα και περιεχόμενο, όταν ταυτόχρονα με την αρετή έβαλε και ως στόχο να διαθέσει τη δύναμή του, αυτή ήταν η προίκα του, για το καλό των συνανθρώπων του. Τότε και μόνο τότε έγινε ήρωας. Γιατί ο άνθρωπος δεν γεννιέται, γίνεται. Διαφορετικά, ούτε η Παιδαγωγική ούτε η Νομική ως επιστήμες έχουν λόγο ύπαρξης στη ζωής μας.

Το θέμα της διαπαιδαγώγηςης των νέων δεν τελειώνει βέβαια εδώ.

Advertisements

One response to this post.

  1. Το θέμα που θίγεις είναι εξαιρετικά σημαντικό. Τα παιδιά από την γέννησή τους δέχονται μηνύματα από τους γονείς τους. Όταν τα μηνύματα είναι διχασμένα (άλλο λέω και άλλο κάνω), πχ ο γονιός που καπνίζει και λέει στο παιδί του ότι αυτό «σκοτώνει» δημιουργεί ένα σύμπλεγμα.

    «Σκοτώνει?», τότε γιατί καπνίζει? Μήπως σκοτώνει εμένα και όχι αυτόν/ην?

    Όλα αυτά κάνουν την πραγματικότητα που ζουν τα παιδιά ακόμα πιο πολύπλοκη απ’ ότι είναι ήδη. Γεμίζει το παιδί αναπάντητα ερωτήματα και αμφισβήτηση για τους γονείς.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s