Γκάντι

Όταν θέλω να εμπνευστώ και να γράψω, καταφεύγω πάντοτε στα λόγια σημαντικών προσωπικοτήτων όλων των εποχών. Ένας από αυτούς είναι και ο Ινδός σοφός Γκάντι.

Κρατώ στα χέρια μου ένα μικρό και σύντομο βιβλιαράκι, στο οποίο έχουν σταχυολογηθεί σημαντικές ρήσεις του σοφού αυτού άντρα.  Επιθυμώ να σας γνωστοποιήσω μερικές.

– Ο κόσμος είναι η οικογένεια του Θεού.

Συνεπώς ο νόμος

της οικογένειας πρέπει να είναι

και νόμος του κόσμου.

Τι να θέλει να μας πει άραγε;

Εδώ υπάρχει ένας συλλογισμός πολύ βαθύς. Μπορούμε να τον δούμε σε δύο διαδρομές. Ο ένας πορεύεται από κάτω προς τα πάνω: οικογένεια, κόσμος, Θεός, νόμος. Ο άλλος πορεύεται από τα πάνω προς τα κάτω: νόμος, Θεός, κόσμος, οικογένεια. Όχι, ο σοφός δεν βάζει ούτε το νόμο πάνω από το Θεό ούτε το νόμο ως δημιουργό του κόσμου. Ο ίδιος  ο Δημιουργός βάζει το νόμο πάνω και πέρα από αυτό που λέμε ανθρωπότητα. Διότι ο νόμος είναι το θεμέλιο του κόσμου, αφού εκφράζει σε επίπεδο θείου τη συλλογική επιθυμία των ανθρώπων, που είναι η δίκαιη αντιμετώπιση και επιβίωσή τους. Οι άνθρωποι ζητούν σεβασμό και δικαιοσύνη.

Ο μύθος ο σχετικός με τη δημιουργία του ανθρώπου αναφέρει στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα, (μύθος = παρηγορητικός ή ερμηνευτικός λόγος):  «Μετά τη δημιουργία της ανθρωπότητας από τον Προμηθέα, ο Ερμής ρώτησε τον Δία πώς θα βοηθούσε τους ανθρώπους να ζήσουν αρμονικά μεταξύ τους και να μη κατασπαράζει ο ένας τον άλλον. Και ο Δίας πρόσταξε να τους μοιράσει την αιδώ και τη δικαιοσύνη. Και μάλιστα να συμμετέχουν όλοι εξίσου σ’ αυτές τις αρετές, να έχουν όλοι οι άνθρωποι συνείδηση του σεβασμού και της δικαιοσύνης, ώστε να μπορέσουν να περάσουν από το ζην στο ευ ζην. Να αποκτήσει δηλαδή η ζωή τους ποιότητα. Διαφορετικά   θα καταστραφούν». Έτσι και έγινε, μας διαβεβαιώνει ο σοφός της ελληνικής αρχαιότητας.

Εμείς όμως γιατί πιστεύουμε ότι κάποιοι άνθρωποι, όταν ο Θεός μοίραζε αιδώ και δικαιοσύνη, αγάπη και φιλανθρωπία στον κόσμο, ώστε να φτιάξει τους νόμους του με αυτά τα υλικά,  ήταν κρυμμένοι, για να φανούν και να ξεκινήσουν την προσπάθεια, σε μια διαρκή πάλη με το καλό, του αφανισμού της ανθρωπότητας;

Ανάμεσα στην πάλη του κακού με το καλό για τη διεκδίκηση του ανθρώπου, αυτός ταλανίζεται χιλιάδες χρόνια τώρα σε συμπληγάδες πέτρες, ελπίζοντας στη νίκη του δεύτερου. Ξεχνάει όμως ο άνθρωπος, και αυτο είναι το πιο λυπηρό, ότι δεν πρόκειται ποτέ να έλθει η ποθητή λύση, αν και ο ίδιος δεν αναλάβει αυτόν τον υπέρτατο αγώνα, προσωπικά και με πάθος. Αν δεν βοηθήσει για την καλυτέρευση της μοίρας του. Έτσι μόνο μπορεί να διεκδικεί την ικανοποίηση ότι είναι ο ίδιος δημιουργός της ζωής του. Διαφορετικά, όσο κι αν με πονά αυτό που λέω,  θα παραμένει αχυράνθρωπος. Όπως λέει και ο Γ. Σεφέρης: «Ο άνθρωπος είναι μαλακός, σαν ένα δεμάτι χόρτο».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s