Η πολιτική της πολιτικής

Όποιος διαβάζει τα αρχαία κείμενα και κατανοεί το περιεχόμενο και τα μηνύματά τους, αντιλαμβάνεται πόση ομοιότητα  υπάρχει στη ζωή μας σήμερα ακόμη, ύστερα από 2500 χρόνια, ίσως και περισσότερο, και συγκινείται. Γιατί κανείς δεν μπορεί να  αμφισβητεί αστόχαστα ότι δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι άνθρωποι που κατοικούμε στον ίδιο τόπο τόσες χιλιάδες χρόνια τώρα.  Ας δούμε όμως τι μας διασώζει ο μεγάλος τραγωδός από τότε σχετικά με την πολιτική της πολιτικής ή αλλιώς την τέχνη του να πολιτεύεται κανείς και να κερδίζει ψήφους. Το μήνυμα προκύπτει ύστερα από ένα καυγά ανάμεσα στον άντρα της Ελένης, τον Μενέλαο και τον αδελφό του, Αρχιστράτηγο Αγαμέμνονα. Η ιστορία έχει ως εξής: Ύστερα από χρησμό του μάντη Κάλχα ο Αγαμέμνονας έπρεπε να θυσιάσει στη θεά Άρτεμη την δεκαπεντάχρονη και πανέμορφη κόρη του  Ιφιγένεια, για να φυσήξει ούριος άνεμος και να φύγουν τα καράβια από την Αυλίδα για την Τροία. Με ένα γράμμα καλεί στην Αυλίδα την Κλυταιμνήστρα μαζί με την Ιφιγένεια τάχα για να την παντρέψει με τον Αχιλλέα και με ένα δεύτερο γράμμα προς τη γυναίκα του ζητεί να μην έλθουν στην Αυλίδα. Το δεύτερο αυτό γράμμα δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του, γιατί το έπιασε στα χέρια του ο Μενέλαος, ο οποίος οργισμένος σπεύδει προς τον αδελφό του να ζητήσει το λόγο γιατί άλλαξε την απόφασή του ο Αρχιστράτηγος.  Και ξεκινάει να του τα «ψέλνει» ως εξής:

Θέλω να πω τα λάθη σου, μην οργιστείς

κι αρνηθείς την αλήθεια. Κι εγώ δεν θα τεντώσω το σκοινί.

Όταν πάλευες να διαφεντέψεις τους Δαναούς για την Τροία

-έδειχνες πως δεν τό ‘θελες, μα τό ‘θελε η καρδιά σου-

ήξερες νά ‘σαι ταπεινός, μοίραζες χαιρετούρες,

κι είχες ορθάνοιχτη την πόρτα σου στους συμπολίτες,

τους καλημέριζες με τη σειρά -θέλαν δε θέλαν-

ζητώντας ν΄αγοράσεις την αρχή μ’ ωραίους τρόπους.

Ύστερα σαν την άρπαξες, άλλαξες τρόπους.

Φίλος σαν πρώτα δεν ήσουν με τους φίλους.

Αμπαρώθηκες ξεκομμένος κι άφαντος. Ο καλός

δεν γίνεται στα μεγαλεία του ν’ αλλάζει τρόπους,

αλλά να μένει σταθερός στις φιλίες του,

και να συντρέχει με τ’ αγαθά του όσο μπορεί.

Ο καθένας μπορεί να καταλάβει πως όσα καταγγέλλει στον Αγαμέμνονα ο Ευριπίδης δια στόματος Μενελάου, ουδεμία σχέση έχουν με τη μυκηναϊκή περίοδο, όπου εκτυλίσσεται το γεγονός. Τότε ο Αρχιστράτηγος δεν οριζόταν από τις ψήφους του λαού, αλλά από την καταγωγή και τη θεϊκή εύνοια. Η πολιτική και οι εκλογές συνδέονται με το δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο ανθεί στην Αθήνα τον 5ο π.Χ. αιώνα.  Τότε οι δέκα στρατηγοί, που ασκούσαν διοίκηση στην πόλη-κράτος, εκλέγονταν μετά από ψηφοφορία, η οποία ήταν υποχρεωτική και ψήφιζαν όλοι οι άντρες από δεκαοχτώ χρονών και πάνω και μόνον αυτοί. Όσα λοιπόν αναφέρει ο Μενέλαος και κατηγορεί τον αδελφό του αφορούν τους πολιτικούς της εποχής του Ευριπίδη  και τα βέλη στρέφονται κυρίως στους πολιτικούς του τέλους του 5ου αι., οι οποίοι βέβαια δεν συγκρίνονται με τον μεγάλο Περικλη. Η τραγωδία γράφτηκε λίγο πριν πεθάνει ο ποιητής το 406 π.Χ.

Αλήθεια, πώς μου ήρθε σήμερα, 25 Σεπτεμβρίου 2009 και δέκα ημέρες πριν από τις εκλογές να θυμηθώ αυτούς τους στίχους;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s