η Αττική καίγεται Η Ελλάδα καίγεται

Και δεν είναι η πρώτη φορά.  Ζήσαμε τη ζωή μας μετρώντας τις φλόγες να καταπίνουν τα δάση μας. Και μαζί τους είδαμε να φεύγουν σπάνια πουλιά και ζώα, αθώα πουλιά και ζώα, που δεν έχουν τη δύναμη να αναρωτηθούν γιατί, αφού μόνο καλές και ωφέλιμες υπηρεσίες προσφέρουν σ’ αυτόν τον τόπο. Γιατί θυσιάστηκαν έτσι άδικα. Και για ποιού το συμφέρον. Αν ήξεραν τουλάχιστον πως η θυσία τους ωφέλησε κάποιους ουσιαστικά και όχι εφήμερα, ίσως να ήταν ο καημός τους ηπιότερος. Αλλά αυτό δεν μπορούν να το γνωρίζουν. Γνωρίζουν όμως ότι  κανείς δεν τα σκέφτηκε, κανείς δεν τα πόνεσε, κανείς δεν τα νοιάστηκε. Με αδιαφορία και απονιά τα εγκατέλειψαν στον όλεθρο.   Έφυγαν λοιπόν. Μας εγκατέλειψαν, προφανώς αηδιασμένα από την αχαριστία μας. Με τη σειρά τους μας άφησαν μόνους. Μόνους; Όχι ακριβώς. Μας άφησαν και μια πλούσια παραγωγή από   ερωτηματικά, αμφιβολίες και κυρίως φόβους για το τι μέλλει γενέσθαι.  Γιατί όπου σήμερα καίνε άσπλαχνα τα δάση και τον ζωικό τους πλούτο, σύντομα το ίδιο άσπλαχνα αύριο θα κάψουν και τους ανθρώπους.

Φτάνει πια η αναλγησία. Η αναλγησία, όχι μόνο αυτών που σκόπιμα επιδιώκουν το χαμό της πατρίδας μας,  αλλά και η δική μας, που πηγάζει από την αδιαφορία και τη μοιρολατρία. Ας ξεκινήσουμε τον αγώνα για τη διάσωση της πατρίδας μας τώρα. Γιατί το θέμα είναι εθνικό. Πρόκειται για έναν ύπουλο πόλεμο, τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε παλικαρίσια. Όταν έχεις πόλεμο πολεμάς, δεν αναρωτιέσαι. Ας σταματήσει η καραμέλα των οικοπεδοφάγων. Όχι πως δεν εμπλέκονται κι αυτοί. Αλλά οι άλλοι, οι κάτω από τις κουκούλες, αυτοί είναι οι πλέον επικίνδυνοι. Γιατί δολοφονούν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Η μόνη βαριά βιομηχανία που έμεινε σ’ αυτόν τον τόπο είναι ο τουρισμός. Κι αυτός θρέφεται από την πανέμορφη πανίδα και χλωρίδα του τόπου μας. Είναι τα ακρογιάλια και οι ακτές μας σε συνδυασμό με το πράσινο των βουνών μας, το πολύ φιλικό και ανθρώπινα φιλόξενο με τους επισκέπτες. Κάποιοι λοιπόν αποφάσισαν ότι αυτό πρέπει να πεθάνει κι ας πάρει και τους ανθρώπους του μαζί του.  Αυτό ας μας γίνει συνείδηση, γιατί τίποτε δεν γίνεται τυχαία.

Υπάρχει ένα ανέκδοτο, που έχει κυκλοφορήσει από παλιά.  Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ο Θεός μοίρασε τη γη στους ανθρώπους της. Όταν τελείωσε τη μοιρασιά, κάθισε να ξαποστάσει. Τότε εμφανίστηκαν τρέχοντες και ασθμαίνοντες οι Έλληνες, που ως συνήθως κάπου είχαν ξεχαστεί, και ζήτησαν από το Θεό ένα κομμάτι γης και για αυτούς. Ο Μεγαλοδύναμος τους κοίταξε ώρα πολλή. Σκεφτόταν τι να τους κάνει. Τελικά λειτούργησε η μεγαλοσύνη Του και πήρε τη μεγάλη απόφαση.  Τη γη τη μοίρασα, τους είπε. Αλλά έχω κρατήσει για τον εαυτό μου στο νότιο άκρο της Βαλκανικής ένα κομμάτι, που έχει συμπυκνωμένες όλες τις ομορφιές του κόσμου.  Έχετε πολλά ελαττώματα, αλλά δεν είστε κακοί. Γι αυτό πάρτε το, σας το παραχωρώ. Πάρτε το και φυλάξτε το με όποιο μέσο.

Σας το παραχωρώ, μας είπε ο Θεός. Δεν μας είπε ότι μας το χαρίζει. Αυτό σημαίνει ότι διαχειριζόμαστε ξένη περιουσία, την οποία έχουμε χρέος να τη σεβαστούμε και να την προστατέψουμε. Κι εμείς τι κάνουμε τώρα που η χώρα μας καίγεται;  Θα παραμένουμε απλοί παρατηρητές; Ή θα αναλάβουμε δράση; Μη με ρωτήσετε το πώς. Μπορούμε να κάνουμε πολλά, αρκεί να συναποφασίσουμε με ομόνοια και πραγματικό ενδιαφέρον, γι αυτό που λέγεται πατρική περιουσία. Να τη σώσουμε, να την αποκαταστήσουμε και να τη διαφυλάξουμε, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε ανθρώπινα εμείς και τα παιδιά μας. Διαφρετικά ας αφήσουμε άλλους ανθρώπους να το κάνουν αυτό, κάπου θα υπάρχουν άνθρωποι με περισσότερη αγάπη για τη φύση και το περιβάλλον, τη μάνα Γη, από εμάς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s