Ο δάσκαλος

Ο δάσκαλος δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά τα εξής:

Δεν είναι παντοδύναμος. Δεν είναι αυθεντία. Δεν βασιλεύει με την τιμωρία, αλλά με την αγάπη.  Μαθαίνει την παιδική ψυχή και συνάμα ξαναδιαβάζει και τη δική του. Ανταποκρίνεται στα συναισθήματα των παιδιών, στα ενδιαφέροντα, στις ανάγκες τους. Ανάλογα ρυθμίζει και προσαρμόζει τη διδασκαλία του.

Η διδασκαλία του είναι γνώσεις. Είναι και μέθοδος εργασίας. Είναι πλάστης και δημιουργός της παιδικής ψυχής (θείο δώρο). Τους πολλαπλασιάζει τα ενδιαφέροντα ποσοτικά και ποιοτικά. Τα ασκεί στον αυτοέλεγχο, στη σοβαρότητα στις καταστάσεις της ζωής.

Ο ίδιος για να τα πετύχει αυτά πρώτιστα διακρίνεται: Για τη σοβαρότητα, την υπευθυνότητα, την ηθικότητα, τις γνώσεις και το κύρος του. Γίνεται πρότυπο ζωής για τα παιδιά του. Δεν ξεχνάει πως το έργο του  είναι παιδαγωγικό και πρέπει να γνωρίσει καλά τους μαθητές του. Είναι μετρημένος και ισορροπημένος, ποτέ αντιφατικός ή ιδιότροπος. Δεν ξεχνάει το σκοπό και τον προορισμό του.

Κερδίζει το σεβασμό προς το πρόσωπό του. Τη συμμετοχή των μαθητών του στην ομάδα και την ενεργοποίησή τους. Την προσοχή και υπακοή τους. Με την εποπτεία και καθοδήγησή του ξεχωρίζει το κάθε παιδί με τις ικανότητές του. Παραστέκει άγρυπνος να προσφέρει τις γνώσεις και την πείρα του.

Ο δάσκαλος κερδίζει τους μαθητές του σοβαρός, χαρούμενος, αυστηρός ή επιεικής κατά τις περιστάσεις, άκαμπτος ή ελαστικός κατά τις περιστάσεις, πάντοτε καλός, ποτέ αδύναμος, πάντοτε δίκαιος, ποτέ γκρινιάρης και φιλοκατήγορος, απαιτητικός για τάξη και ευκοσμία.

Μια τέτοια συμπεριφορά από το δάσκαλο, μια τέτοια αγωγή προς τα παιδιά οδηγεί στο θαύμα της δημιουργίας του δημοκρατικού ανθρώπου.  Νιάτα απελευθερωμένα από φόβο και βία. Με αυτοπειθαρχία, με ενδιαφέροντα, με αυτοπεποίθηση, με υπευθυνότητα, για την λειτουργία της ομάδας.

Ο δάσκαλος φίλος και σύμβουλος των παιδιών. Τα καθοδηγεί, τα μυεί στην σωστά οργανωμένη δραστηριότητα, τους αφήνει πρωτοβουλίες, ανεξαρτησία, πεδίο δράσης. Τους συνηθίζει να έχουν υπομονή και επιμονή, να ενεργοποιούνται, να εφευρίσκουν, να διακρίνονται για εκλογικευμένο θάρρος και αυτοθυσία.

Θα πολεμήσει την τεμπελιά, χτυπώντας τις αιτίες της, το πείσμα τους, τον εγωισμό τους, τον ατομισμό τους, τις παραξενιές τους και γενικά ό,τι βλάπτει την ανάπτυξη του δημοκρατικού ήθους. Και όχι βέβαια με το φόβο και τον τρόμο, αλλά με την πειθώ και την αγάπη.

Θα επιβληθεί με το παράδειγμά του, με τη σωστή στάση του κατά περίσταση, την άψογη συμπεριφορά του, την ακριβοδίκαιη κρίση του, καλλιεργώντας στους μαθητές την ισότητα και την κατανόηση.

Θα συζητά, θα πείθει με λογικά επιχειρήματα, θα δείχνει τις καλές και τις κακές συνέπειες των πράξεων. Θα αναζητά πάντα τα αίτια και τις συνέπειες τους. Θα καλλιεργεί πρότυπα από τον κόσμο των γνώσεών του και θα απαιτεί να συμπεριφέρονται και να ενεργούν σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους και τις γενικές αρχές που παραδέχονται.

Ακόμη, δεν θα λησμονεί να χρησιμοποιεί τον έπαινο και την αναγνώριση, όταν πρέπει, όπως και την αποδοκιμασία για ό,τι συμβαίνει εκτός των ορίων. Κι επειδή η κοινή γνώμη αποδεδειγμένα είναι καταλυτική για την ανθρώπινη συμπεριφορά, ο δάσκαλος θα φροντίζει όσο μπορεί στην ομάδα, για να αντιμετωπίζονται τα σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς, που φυσικό είναι να ανακύπτουν.

Χρύσα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s