Τεχνική-Επαγγελματική εκπαίδευση.

Με τον όρο τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση νοείται η συστηματική διαδικασία απόκτησης θεωρητικών και πρακτικών γνώσεων, εμπειριών και δεξιοτήτων για αποτελεσματική απασχόληση σε ένα ορισμένο επάγγελμα με σκοπό την ατομική και κοινωνική οικονομική και πνευματική άνοδο.

Η ορολογία που χρησιμοποιείται διεθνώς για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση (ΤΕΕ) και έχει καθιερωθεί στα επίσημα κείμενα της Ευρωπαϊκής ένωσης και του ΟΟΣΑ είναι «επαγγελματική εξάσκηση».  Μια άλλη έννοια που συνδέεται στενά με την τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση είναι αυτή της «μαθητείας», η οποία σχετίζεται με την προετοιμασία ένταξης στην παραγωγή.

Η παιδευτική αξία της τεχνικής εκπαίδευσης είναι συνάρτηση της συνολικής καλλιέργειας του ατόμου καθώς και του βαθμού συνείδησης που έχει για τον κοινωνικό του ρόλο. Η τεχνική εκπαίδευση, όταν στο βαθμό που της αναλογεί επηρεάζει τη γενική ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου και δεν τον εμποδίζει να συνειδητοποιήσει την κοινωνική του θέση και συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι, τότε θεωρείται ότι συμβάλλει πραγματικά στην προαγωγή του. Διαφορετικά, αν η προσφορά της παραμένει στο στάδιο μόνο της εκμάθησης απλών μηχανισμών και μηχανικών κινήσεων και δεν συμμετέχει στην ανάπτυξη της αναλυτικής δύναμης του νου, πιστεύεται ότι υποβαθμίζει την προσωπικότητα και την κοινωνική προσφορά του ανθρώπου.

Οι σκεπτόμενοι τουλάχιστον παιδαγωγοί και διανοούμενοι έτσι αντιλαμβανόμαστε τη θητεία στις τεχνικοεπαγγελματικές σπουδές.  Σπουδές, που καλλιεργούν την προσωπικότητα και το χαρακτήρα από τη μια, αλλά και τη δυνατότητα άσκησης επαγγέλματος κοινωνικά και ατομικά χρήσιμου και ευεργετικού. Πρόκειται για παιδαγωγούσα τεχνικοεπαγγελματικπή εκπαίδευση.

Ο διαχωρισμός του εκπαιδευτικού συστήματος σε Γενική Εκπαίδευση και Τεχνική επικράτησε χάρη σε μια λανθασμένη και επίκτητη ψευδαίσθηση πως η απόκτηση χειρωνακτικών ειδικοτήτων είναι γενικά δραστηριότητα ευκολότερη από αυτήν των θεωρητικών γνώσεων, ενώ αντίθετα οι θεωρητικές γνώσεις και οι κλασικές  σπουδές είναι σπουδαιότερες από τις επιστημονικές –τεχνολογικές.

Στις καπιταλιστικές χώρες οι προκαταλήψεις και οι ψευδαισθήσεις αυτές οδήγησαν στον κάθετο διαχωρισμό της εκπαίδευσης σε θεωρητική και πρακτική μορφή, που οδήγησε στη διάκριση του σώματος των εργαζομένων σε μια πλειοψηφία ειδικευμένων τεχνιτών και σε μια αριστοκρατική μειοψηφία κατόχων θεωρητικών γνώσεων. Ο διαχωρισμός αυτός διαιωνίζεται και από φαινομενικά ουδέτερες τεχνοκρατικές ιδεολογίες, που δίνουν προτεραιότητα στην τεχνολογία, την τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση και γενικά τη μονόδρομη επαγγελματοποίηση όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται και τα περισσότερα υποδείγματα των οικονομικών της εκπαίδευσης, που ορίζουν και τα κριτήρια αποδοτικότητας του εκπαιδευτικού συστήματος από τη σκοπιά και μόνο της παροχής τεχνικά καταρτισμένου εργατικού δυναμικού.

Ο μεγάλος δάσκαλος Δ. Γληνός υποστήριζε ότι  όλα τα προηγμένα πολιτιστικά και τεχνολογικά κράτη φροντίζουν να αναπτύξουν τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις της χώρας τους, για να ενισχύσουν τον εθνικό τους πλούτο και να βελτιώσουν την καταστάση των κοινωνιών τους. Γι αυτό πρότεινε  την ίδρυση τεχνικού διδασκαλείου για την εκπαίδευση ειδικών δασκάλων, ικανών να επανδρώσουν τα τεχνικά σχολεία, τα οποία υποχρεώνεται η πολιτεία να δημιουργήσει για δύο λόγους: 1) για να πάψει στο εξής η εκπαίδευση να έχει μονοδιάστατο χαρακτήρα και να μεριμνά μόνο για την κλασική-θεωρητική μόρφωση των λίγων, ενώ τους πολλούς τους εγκαταλείπει χωρίς τη δυνατότητα επαγγελματικής διεξόδου και 2) να δώσει τη δυνατότητα στα παιδιά του λαού μετά τις βασικές σπουδές τους να ακολουθήσουν ένα επάγγελμα και για λόγους βιοποριστικούς και για λόγους κοινωνικούς. Σαν να ακούμε τ;α ίδια τα λόγια του. «Ήδη δε δραττόμεθα της ευκαιρίας, να τονίσωμεν, ότι καιρός είναι να ανοίξωμεν τας θύρας και τα παράθυρα του βεβαρημένου υπό των θεωρητικών γνώσεων προγράμματος των σχολείων μας εις τον αέρα, τον ήλιον, το φώς και την φύσιν με την πεποίθησιν, ότι οι ζωηροί, εύθυμοι και ευσταλείς απόφοιτοι των Γυμνασίων μας θα είναι εις θέσιν κάλλιον των κεκυρτωμένων και καχεκτικών λατινομαθών του παλαιού σχολείου να εξυψώσωσι τον πολιτισμόν και το μέλλον της φυλής μας.

Στο σχέδιο νόμου «Περί Τεχνικής Εκπαίδευσης», που κατατέθηκε στη Βουλή το 1965,  Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Γεωργίου Παπανδρέου,  και δεν ευτύχησε να γίνει νόμος του κράτους, υπογραμμίζεται ότι «οικονομική ανάπτυξις δεν είναι δυνατή χωρίς τεχνικήν πρόοδον. Και επειδή η τεχνική πρόοδος προϋποθέτει, κατά κύριον λόγον, ανθρώπινον δυναμικόν θεωρητικώς και πρακτικώς κατηρτισμένον, ικανόν να  αντιμετωπίζει επιτυχώς τας  συγχρόνους απαιτήσεις της παραγωγής αγαθών, είναι αυτονόητον ότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να  κατορθωθεί εις τον τομέα τούτο της  εθνικής δραστηριότητος, χωρίς μιαν επιμελή συγκροτημένην και καλώς λειτουργούσαν τεχνικήν επαγγελματικήν εκπαίδευσιν».

Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ η Τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση είναι απαραίτητη, ως αντίβαρο του πνευματικού προλεταριάτου, που διαμόρφωσε η ανεξέλεγκτη διόγκωση της θεωρητικής πανεπιστημιακής κατάρτισης ως αναζήτησης κοινωνικής καταξίωσης και περιφρόνησης της ουσιαστικής επαγγελματικής απασχόλησης προς όφελος ατομικό αλλά και κοινωνικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s